Κι όμως, εμείς λέγαμε ότι θα ζήσουμε αλλιώς,
λέγαμε ότι δε θα μας αγγίξει η αισχρή πραγματικότητα,
ότι δε θα προδώσουμε τα ιδανικά μας.
Λέγαμε ότι θα ζήσουμε χωρίς να μετράμε χαρτιά,
χωρίς να αθροίζουμε αριθμούς,
χωρίς να παραποιούμε τις σκέψεις και τις λέξεις μας για να ευχαριστήσουμε "ανώτερα στελέχη".
Λέγαμε ότι θα υποτασσόμασταν μονάχα στην τέχνη και στην ποίηση,
λέγαμε πως θα υπηρετούσαμε την ανθρωπιά και τη ζωή
και τώρα υπηρετούμε τις τσέπες των άλλων και τον θάνατο.
Τώρα κάνουμε λογαριασμούς
και χρωστάμε,
μετράμε τα ψιλά και
κοιταζόμαστε ενοχικά
γιατί προδώσαμε τον εαυτό μας,
προδώσαμε τα νιάτα μας,
προδώσαμε τις πιο ειλικρινείς υποσχέσεις που είχαμε δώσει.
Προδώσαμε θεμέλια
και σκελετούς,
προδώσαμε έναν κόσμο ολόκληρο, που πλέον δε μας ανήκει.
Και δίνουμε ελαφρυντικά στον εαυτό μας.
Γιατί πεινάσαμε,
στερηθήκαμε,
αλλάξαμε,
γεμίσαμε μιζέρια
και προδώσαμε
όλα όσα είχαμε υπερασπιστεί.
Αλλά πεινάσαμε
και είπαμε ότι με τα ιδανικά
δεν γέμισε κανένα τραπέζι
και ότι με την ποίηση δε χόρτασε κανείς.
Κι έτσι χάσαμε τον εαυτό μας,
αγάπη μου,
χάσαμε και την ποίηση.
Τώρα δουλεύουμε
και κοιτάζουμε μόνο κάτω,
ξεπουληθήκαμε για μεροκάματο,
αγάπη μου,
και δεν μιλάμε.
Είμαστε δέσμιοι.
ESTÁS LEYENDO
(Disorder)
PoesíaΠοίηση χωρίς νόημα σαν κραυγές δίχως συνοχή. Κείμενα δίχως κανένα στίγμα λευκού, μόνο ένα μαύρο χάος που καταπίνει βίαια κάθε πηγή φωτός. Μην ψάξετε για κανένα ψήγμα ελπίδας, θα δυσκολευτείτε να το διακρίνετε μέσα στην άγρια σκοτεινή άβυσσο που επεκ...
