(Disorder)

κατάλοιπα

Δεν ξερω τι περιμένω, τι φοβάμαι, σε τι ποντάρω. Δεν ξέρω τίποτα. Περιμένω. Περιμένω, βλέπω, παρατηρώ, αμφισβητώ, νομίζω πως μετανιώνω, αλλά στο τέλος αποδέχομαι και συμβιβάζομαι.

"Εμπειρία" λεω.

Τρέχω συνεχώς, σκέφτομαι ακατάπαυστα δίχως ροή, κουράζομαι δίχως να κάνω τίποτα, σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι, δεν μπορώ να κοιμηθώ και συνεχίζω να σκέφτομαι κι έπειτα δεν μπορώ να ξυπνήσω. Κανω διάλειμμα.

Δεν ξέρω τι με περιμένει, όμως εγώ προσπάθησα, κι ας ήξερα ότι δεν είναι αρκετό. Συμβιβάστηκα και το σιχάθηκα το γεγονός αυτό. Κι όμως, δέχομαι συγχαρητήρια. Σε ελεύθερη μετάφραση, πολλοί είναι περήφανοι για εμένα που αντιστάθηκα στο μυαλό μου, στον τρόπο που λειτουργώ, στον τρόπο που σκέφτομαι, στον πεσσιμισμό που με διακατέχει. Όμως, τώρα τον αποβάλλω. Τον πεσσιμισμό. Αργά και σταθερά. Τον βαρέθηκα, κι ας στο μυαλό μου είναι πηγή έμπνευσης και τέχνης, συναισθήματος και αγανάκτησης. Νιώθω την έμπνευση μου να λιγοστεύει, δεν γράφω τόσο αυθόρμητα και ακατάσχετα πλέον. Όμως, ακόμα γράφω. Και ζωγραφίζω, και ασχολούμαι με τη μουσική. Ακόμα γουστάρω την τέχνη. Απλά, η ροή αλλάζει. Η καθημερινότητα θα αλλάξει δραματικά. Επιτέλους.

Τα κατάλοιπα του άγχους δε με εγκαταλείπουν. Ποτέ. Αγχώνομαι κάθε φορά που περιμένω λεωφορείο, κάθε φορά κοιτάω το ρολόι με αγωνία, αγχώνομαι συνέχεια, και εγώ είμαι κατά του άγχους, γιατί δε με ακολουθώ; Πάντα προέτρεπα τους ανθρώπους να ενεργούν δίχως άγχος, με άνεση και αυτοπεποίθηση.

Εγώ γιατί δε μπορώ;