Τρέχω πίσω από το νόημα που ποτέ δε θα φανερωθεί.
Πίσω από τον αυτοσκοπό που δεν γνωρίζω.
Τρέχω πίσω από ανθρώπους που μοιάζουν με όντα αλλιώτικα, με σκοπό.
Τρέχω πίσω από αλλόκοτες συγκυρίες.
Πίσω από ακατανόητες φράσεις και τρομερές συμπτώσεις.
Πίσω από στατιστικές εξαιρέσεις.
Πίσω από αυτούς που αντικρούουν αυστηρούς κανόνες.
Τρέχω πίσω από αυτούς που ζουν τις νύχτες.
Μήπως ζήσω για λίγο κι εγώ.
Τρέχω πίσω από μουσικούς.
Πίσω από καλλιτέχνες.
Πίσω από τρελούς.
Γιατί θέλω να πιστεύω ότι τους μοιάζω.
Τρέχω.
Κι όμως, είμαι οδυνηρά ακίνητη.
Τρέχω.
Ακολουθώ.
Προσπερνώ
Και είμαι μόνη.
Τρέχω.
Και μπροστά μου εμφανίζονται συγκυρίες, συμπτώσεις και ερωτευμένοι με τη ζωή άνθρωποι που ζουν τα πάντα ενώ εγώ ζω μονάχα νύχτες.
Και μου μιλούν κι εγώ ερμηνεύω μια ψυχεδέλεια ενώ πίνω μπύρες.
Μυρίζει θάλασσα.
Και τα χείλη σου γαργαλούν τον λαιμό μου.
Και η ψυχεδέλεια επεκτείνεται.
Κι εγώ ποτέ δεν σταματώ να τρέχω.
YOU ARE READING
(Disorder)
PoetryΠοίηση χωρίς νόημα σαν κραυγές δίχως συνοχή. Κείμενα δίχως κανένα στίγμα λευκού, μόνο ένα μαύρο χάος που καταπίνει βίαια κάθε πηγή φωτός. Μην ψάξετε για κανένα ψήγμα ελπίδας, θα δυσκολευτείτε να το διακρίνετε μέσα στην άγρια σκοτεινή άβυσσο που επεκ...
