Adam geceydi kadın ise gündüz. Olsundu... Sonuçta sevmişti kadın... Aldırış etmedi gecenin karanlığına, kendi ışığıyla aydınlatabileceğini sandı; aslında gecenin, onu da karanlığa çekeceğini bilerek sarıldı.
Gece, bu fedakarlığa aldırış etmedi oysa. Gündüzün tüm ışığını aldı elinden, ona sahte ve daha az parlayan yıldızlarını göstererek başarmıştı bunu üstelik. Gündüz, daha önce hiç yıldız görmemişti gecenin ne kadar güzel olduğunu düşünüp kendi ışığını feda etti sırf geceyle kalmak adına.
Sonunda gece onu terk etti. Artık sen de karanlık oldun dedi. Ve başka gündüzlerin ışığını da çalmak için gitti...
Gündüz ağladıkça gözlerinden yanıp sönen irili ufaklı yıldızlar aktı... Bu da onun geceden çaldıklarıydı ...
ŞİMDİ OKUDUĞUN
BENİ ANLA
PoesíaBiz hep ağladığı yerden devam eden insanlar olduk, kaldığı yer oraydı çünkü. Yeri geldi devrik cümlelere emanet ettik kalbimizi, yeri geldi hüznün en güzel kokan çiçeğini ektik, yurt ettik kalbimize. Ahh! Bu kalbimizi ne hoyrat kullandık belki de k...
