Tuttuğum gece nöbetleri gibiydi hayatta bazı şeyler benim için.
Tüm gece uyumadan sabah olmasını ve biten nöbet ardından deli gibi uyumak istediğim kadar çok istediğim şeylere hep zorlandıktan sonra ulaşabildim bazılarınada ulaşamadım.
Sevmek de öyleydi belki.
Sevildiğimi hissettim anladım ama sevdiğimden hiçbir zaman emin olamadım.
Hep sıkıldım diyerek kaçtım.
Duygusuz olamam herhalde kimseyi sevemeyecek kadar.
Belki de farkında olmadan sevmişimdir sonrada elimin tersiyle itmişimdir karşımdakinin tüm çabalarına rağmen.
Sonunda da sonsuz bir sevgisizlik beni esir alır artık sevildiğimide hissetmem.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
BENİ ANLA
PoetryBiz hep ağladığı yerden devam eden insanlar olduk, kaldığı yer oraydı çünkü. Yeri geldi devrik cümlelere emanet ettik kalbimizi, yeri geldi hüznün en güzel kokan çiçeğini ektik, yurt ettik kalbimize. Ahh! Bu kalbimizi ne hoyrat kullandık belki de k...
