O zannetti ki ilk aşkım o ben de zannettim ki biri beni severse mutlu olurum...
Sonuçta ikimizde yanıldık, yanıldıkça dikenli tellere sarıp sarmaladığımız duvarlarımıza çarparak kanattık birbirimizi. O sandı ki kanadıkça düzelir ben de düzeldikçe kanamaz.
Bıkmadan usanmadan seni seviyorum dedi ben bu kelimelerin altında can çekişirken. İstedimki bu seferki kavga da alttan alıp tıpkı annesinden dayak yemesine rağmen en ufak bir can yanmasında yine annesine koşup sarılan masum çocuk gibi olmasın. Bu kez kaldığı yerden devam etmesin, devam ettikçe ben pişmanlığın ağırlığı altında ezilirken devam etmesin kestirip atsın istedim her defasında.
Yalan yok bana karşı olan her iyi davranışına sabrına hayrandım sevmiştim ama sevgi aşk olmamıştı denedim...
ŞİMDİ OKUDUĞUN
BENİ ANLA
PoesíaBiz hep ağladığı yerden devam eden insanlar olduk, kaldığı yer oraydı çünkü. Yeri geldi devrik cümlelere emanet ettik kalbimizi, yeri geldi hüznün en güzel kokan çiçeğini ektik, yurt ettik kalbimize. Ahh! Bu kalbimizi ne hoyrat kullandık belki de k...
