[first love] yoonseok

Bonding

Poranne promienie słońca przedzierające się przez niezasłonięte okno wyrwały mnie ze snu. Po raz pierwszy od bardzo dawna czułem się wypoczęty. Leniwie przeciągnąłem się, powoli otwierając oczy. Jednak ku mojemu zdziwieniu nie znajdowałem się w swoim małym, ciemnym pokoju. Pomieszczenie, w którym leżałem było jasne i przestronne. Zamrugałem kilka razy i nagle wszystkie wydarzenia z poprzedniego dnia uderzyły we mnie. Przełknąłem ślinę, a następnie zerknąłem na miejsce obok mnie, gdzie zastałem śpiącego jeszcze Hoseoka. Promienie słońca pięknie oświetlały jego twarz, podkreślając jej przystojne rysy. Podziwiałem go do momentu, aż chłopak przekręcił się na bok, tym samym przybliżając się do mnie na tyle, że nasze twarze dzieliły centymetry. Wstrzymałem oddech. Z jednej strony czułem się lekko niezręcznie z powodu zaistniałej sytuacji, zaś z drugiej obecność chłopaka uspokajała mnie, jednocześnie dając poczucie, jakby wszystko było idealnie na swoim miejscu. Czułem na sobie każdy jego oddech, a cisza wokół nas przerywana była jedynie biciem naszych serc.

Po chwili Hoseok zaczął się wybudzać. Powoli otworzył oczy, przeciągając się. Spodziewałem się najgorszych reakcji. W końcu sytuacja w jakiej się znajdowaliśmy nie była jednoznaczna. Jednak nic takiego nie miało miejsca. Gdy tylko chłopak mnie dostrzegł, posłał mi szeroki uśmiech, który od kilku dni oświetlał moje życie i sprawiał, że powoli nabierało ono kolorów.

- Jak ci się spało? - zapytał nagle Hoseok, wyrywając mnie z rozmyślań.

- Dobrze - odrzekłem lekko speszony, a moje policzki przybrały jasnoróżowej barwy. Nie byłem przyzwyczajony do takich sytuacji - Która jest godzina?

- W pół do dziesiątej - odpowiedział Hoseok, zerkając na ekran swojego telefonu.

- Ominęły mnie dwie lekcje - burknąłem pod nosem. Jednak zrobiłem to na tyle głośno, że chłopak zdołał mnie usłyszeć.

- Grunt, że wreszcie porządnie wypocząłeś. Zaczynały mnie martwić twoje wory pod oczami - odparł brunet, wstając z łóżka i podchodząc do szafy - Jeśli bardzo chcesz zdążyć na kilka ostatnich lekcji to musimy się pospieszyć.

- Masz - powiedział, po czym rzucił mi szarą, przydużą bluzę - Załóż ją, jest zimno. Łazienka jest za drugimi drzwiami po prawej. Tam masz wszystkie kosmetyki, a ręcznik i szczoteczka leżą na półce. Ja pójdę zrobić nam śniadanie.

Po tych słowach Hoseok skierował się w stronę drzwi. Jednak gdy już miał pociągać za klamkę, zatrzymałem go.

- Hobi - zacząłem, na co chłopak odwrócił się do mnie - Dziękuję, naprawdę.

Na moje słowa Hoseok jedynie uśmiechnął się ciepło, po czym wyszedł, zostawiając mnie samego z kłębiącymi się po mojej głowie myślami. Powoli wstałem, a następnie jak najciszej podszedłem do drzwi i skierowałem się w stronę łazienki. Na korytarzu słychać było różne odgłosy dochodzące z kuchni. Zapewne Hobi krzątał się po niej, robiąc nam śniadanie. Wszedłem po cichu do łazienki, która była urządzona w podobnym stylu, jak reszta domu. Białe kafelki z gracją odznaczały się na ciemnych ścianach, a bambusowe drewno stanowiło idealny kontrast do wszechobecnej elegancji. Podszedłem do ogromnego lustra nad umywalką i spojrzałem na swoje odbicie. Wory pod oczami były mniej uwydatnione na mojej bladej cerze niż zazwyczaj, a wystające obojczyki wyraźnie odznaczały się na moim wychudzonym ciele. Nienawidziłem tego obrazu nędzy i rozpaczy, jaki miałem właśnie przed sobą. Nie cierpiałem siebie, swojego wyglądu oraz faktu, jak bardzo toksyczny byłem dla innych. Po mojej głowie przez cały czas krążył obraz uśmiechniętego Hoseoka - chłopaka, który wyciągnął do mnie rękę. Nie mogłem pozwolić, aby ten piękny uśmiech zszedł z jego twarzy przeze mnie oraz został przysłonięty zastąpiony bólem i cierpieniem. Jeśli dalej będzie przy mnie to w końcu przyjdzie czas, kiedy ściągnę go w dół.