congratulations |taejin

έξι

brandon skeie/so bad

taehyung dudaklarındaki soyulmuş derileri kemiriyordu.

yani dün geceden beri.

en son sabaha karşı konuşmuşlardı ancak o daha sonrasında da saatlerce sağa sola kıvranmış, uyuyamayacağını anladığında da güneşin ilk ışıklarını yakalayarak güne uykusuz devam etmeye karar vermişti.

zaten şimdilerde pek de uyuyası gelmiyor, her insan gibi uykuda huzur bulmak yerine kabuslarla sıçrayarak uyanıyordu ve bu durum zamanla uyumak istememesine yol açmıştı.

şimdiyse vakit akşamüstünü bulmuş, gökyüzü tatlı bir turuncuyla kendini geceye hazırlıyordu.

zil çaldığında nefesini tuttu taehyung.

ona ilk kez gidiyormuş gibi, ilk randevularındaki gibi heyecanlıydı şimdi. gün içinde birçok kez geldiğinde ne yapacağı ile ilgili prova yapsa da (salondaki aynanın bunda büyük emeği vardı) şimdi sanki bütün hücreleri baştan ayağa titriyor, vücudunda güç bırakmıyordu.

güç bela kapıya ulaştı ve yüzüne zor da olsa düz bir ifade yerleştirerek kapıyı açtı.

özleminden ağlayacaktı.

daha iki ay öncesine kadar "cana en yakınım" diyerek sevdiği adam karşısında canını almak ister gibi dikiliyordu.

bir süre bakıştılar. 2 ayın ve kalan bütün zamanların acısını çıkarmak ister gibi, sanki dünya üzerinde bir tek birbirlerine ihtiyaçları varmış gibi baktılar birbirlerine.

konuşan seokjin oldu. "içeri geçebilir miyim?" çok değil kısa süre önce bu eve kendi anahtarlarıyla girer, sevgilisi uyuyorsa yanına kıvrılırdı. şimdi aralarına okyanuslar girmiş gibiydi. ortama sinir geren bir hava hâkimdi.

taehyung boğazını temizleyerek geri çekildi. yanından geçerken bacaklarının titrediğini hissetmişti. gerçi bu zamana kadar yığılmadan durabilmesi de büyük başarıydı kendi çapında.

"eşyaların yatak odasında duruyor," dedi oynadığı parmaklarına bakarken.

"gerginsin."

şaşırarak gözlerini açtı ve seokjin'e baktı. o da kollarını çaprazlamış yarı güler halde taehyung'a bakıyordu. "ne zaman gergin olsan," kafasıyla ellerini işaret etti. "parmaklarınla oynuyorsun."

bu onu bulundukları an için hatırlamaması gereken küçücük bir anıya götürdü.

"sevgilim," seokjin parmaklarını soğuktan üşüyen taehyung'un ellerine sardı. faturayı ödemeyi unuttukları için küçük bir aksaklık yaşamışlardı.

seokjin bu kez birleşen ellerine sıcak nefesler üflüyordu. battaniyelere sarınmak ancak ısıtabilmişti. "üşüyor musun şimdi?" taehyung kafasını iki yana sallayarak başını sevgilisinin omzuna koydu.

sadece, ellerinin birlikte ne kadar güzel durduğunu düşünüyordu.

❆

"o zaman ben çıkıyorum?"

büyük olan eşyalarını toplamış, kapının önünde yüzyıl deviren heykeller gibi dikiliyordu.

taehyung bir süre duvardaki saate baktıktan sonra yavaşça başını salladı. geçirdikleri zaman boyunca ikisi de pek konuşmamaya gayret etmişti.

akşam şehrin üzerine çoktan çökmüş, ikili geçen saatler boyunca sessizce seokjin'e ait olan eşyaları toplamışlardı.

seokjin toplamıştı.

küçük olan onu biraz daha izleyebilmek için eşyalara elini bile sürmemiş, diğeri de bu durumun kendisine olan kırgınlığından kaynaklandığını sanmıştı.

seokjin kapı kolunu kavradığında taehyung, "dur!" diye bağırdı kendinden habersiz. bir anlığına büyük olanın rahatlamış gibi nefes verdiğini işitmiş fakat bunu yorgunluğuna yormuştu.

"yani durur musun?"

"evet, taehyung, şu an yaptığım şey tam olarak bu."

"yani, doğr- bekle. son bir şey rica edeceğim. bence buna hakkım var." taehyung bir yandan hızlıca konuşuyor diğer yandan el jestleri ve mimikleriyle bu aceleciğin kaynağını açıklıyordu. bu durum seokjin'e şirin gelse de sesini çıkarmamayı tercih etti.

"bekliyorum."

taehyung derin bir nefes aldı. "son kez resmini çizmeme izin verir misin?"

♠

selam :p

ilhamım yok diye zırlıyordum en son, bana minicik de olsa ilham (hatta işaret) olan bir olay yaşadım birkaç saat önce.

otobüste arkadaşımla aynı kulaklıktan müzik dinliyorduk, eiidiy çaldı bir anda. sonra tabi birbirimize bir süre şaşkın şaşkın baktık. parça başladıktan hemen sonra da yağmur yağmaya başladı.

bütün olay bu

BENCEÇOKŞEKER

bitiş cümlesi bulamadım, kalp atayım da sevimli gözükeyim 💘