Uncle Jae (Complete)

Part (22)

Taeyong's POV

"ကေလး...အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလား?"

ဦးဂ်ယ္က တစ္ကိုယ္လံုးခိုက္ခိုက္တုန္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို အသာေလး ကိုင္ရင္း ေမးလာတယ္။
ဒါဟာ ဒုတိယအႀကိမ္ဆိုေပမယ့္ ပထမတုန္းကထက္ေတာင္ က်ေနာ္ေၾကာက္ေနမိတယ္

"စိတ္မပူနဲ႔..ကိုယ့္ကို ယံုတယ္မို႔လား? ဘာမွေၾကာက္စရာမလိုဘူး ဟုတ္ၿပီလား"

က်ေနာ္ အသက္ျပင္းျပင္း႐ွဴ ထုတ္လိုက္ၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။ ဦးဂ်ယ္က ျပန္ျပံဳးျပၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေအာက္ကို ေခါင္းငံု႔သြားတယ္။
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
က်ေနာ့္ ဖိနပ္ႀကိဳးေျပေနတာကို သတိထားမိၿပီး သူက ျပန္ခ်ည္ေပးေနရင္းနဲ႔

"အေမတို႔က ဘယ္လိုမွသေဘာမထားေလာက္ပါဘူး။ အရမ္းေၾကာက္မေနနဲ႔။ ကိုယ္ ႐ွိတယ္ေလ"

ဦးဂ်ယ္နဲ႔ အေမတို႔နဲ႔ ေပးေတြ႔တာ ႏွစ္ေခါက္႐ွိသြားၿပီေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ေခါက္က ပထမတုန္းကလို မဟုတ္ဘူး။ ဒီေန႔မွာေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပၾကေတာ့မယ္

ဖိနပ္ႀကိဳးခ်ည္ေပးၿပီး ဦးဂ်ယ္က က်ေနာ့္ေဘးမွာဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ေပါင္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ေအးစက္ေနတဲ့ လက္ေတြကို သူက ကိုင္ထားေပးၿပီး က်ေနာ့္ကိုအသံတိတ္ေခ်ာ့ေနတယ္

မၾကာပါဘူး အေမေရာ အေဖေရာ ေရာက္လာၾကတယ္။ ဝင္လာတုန္းကေတာ့ အေမ့မ်က္ႏွာခမ်ာ ျပံဳးရႊင္ေနတာပဲ။ ေနာက္မွ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ေတာ့....

"သားရဲ႕ ဆရာလည္း ေရာက္ေနတာပဲ။ ေယာက္်ား..ဒါ ႐ွင္ခရီးသြားေနတုန္းက အိမ္ကိုအလည္လာတဲ့ သားရဲ႕ဆရာ Jaehyunေလ"-Mom

"ေၾသာ္...ဟုတ္လား?? သားကို ဂ႐ုစိုက္ေပးလို႔ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ"-Dad

အေဖက ဦးဂ်ယ္လက္ကိုေတာင္ဆဲြၿပီး ေက်းဇူးတင္စကားဆိုေနတယ္။ ဦးဂ်ယ္ကေတာ့ ျပန္ျပံဳးျပရင္းနဲ႔ပဲ က်ေနာ့္ကိုလွမ္းၾကည့္ကာ စိတ္မပူနဲ႔ ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးလုပ္ျပတယ္။

                                     ~~~

က်ေနာ့္ အေမနဲ႔အေဖက စကားနည္းတယ္။ ဦးဂ်ယ္ ဒီမွာဘာလို႔ဝင္ထိုင္ေနသလဲ သူတို႔နဲ႔တူတူဘာလို႔ထမင္းဝင္စားေနလဲ တစ္ခြန္းမေမးခဲ့ဘူး။ အကုန္လံုး စားေသာက္ၿပီးလို႔ ျပန္ေတာ့မယ့္ ဆဲဆဲမွာ ဦးဂ်ယ္က အေမနဲ႔အေဖကို ေခၚလိုက္တယ္