Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
• Bilinmeyenlerin etkisi, Kelebek adam ve kozalağı
- Anne, beni çıldırtmak için böyle davranıyorsun değil mi?
- Jungkook bunu neden yapayım?
Salonun penceresine ilerleyerek pencereyi araladım. Son bir saattir nefeslerimi tıkayan ortamın havasını yenilenmeliydi sanki. Mor kelebeklerin sallandığı perdeye gözlerim takıldı. Fazlalaşıyordu sanki bunlar.
- Beni de anlamaya çalış.
Perdenin üzerindeki gözlerimi ona çevirdim tekrar. Ben zaten buna çalışıyordum. Ama beceremiyordum, anlamlandıramıyorum.
- Tam bir yıldır bir adamla görüşüyorsun. Ve benim, oğlunun bundan daha yeni haberi oluyor.
- Vereceğin tepki beni korkuttu.
Kaşınan parmak uçlarımı avuçlarıma bastırdım. Annemden bahsediyorduk değil mi? Düşüncelerimi umursamadan bana sevgili seçen, sırf istediği olsun diye bana hep koşul koyan annemi konuşuyorduk. Hiç inandırıcı değildi.
- Bana yalan söyleme. Buna inanmamı da bekleme.
- Yalan değil.
- Bana gelip kendin bile söylemedin. Magazin sayfasından öğrendim. Daha ne kadar beni uyutacaktın anne?
- Jungkook...
- Konuşmayalım. Şu an konuşmayalım, daha sonra yanına geleceğim.
Beni şaşırtarak bir şey demeden omuzlarına geçirdiği pahalı ceketini alarak kapıya adımladı. Topuklu ayakkabılarının sesi durunca, kapının kapanınca çıkardığı ses evde yankılandı.
Koltuğa oturup, saçlarımı parmaklarımın arasına alırken düşündüğüm tek şey hatta bir çok şey vardı. Annem beni ne zaman görecekti? Ne zaman onun çocuğu olduğumu, büyüdüğümü, benim de düşüncelerim olduğunu fark edecekti?
Sabah Hye Sung eve her zaman ki rahatlığıyla gelip, annemi tebrik etmek istediğini söylemişti. Anlamadığım ve onun konuşmalarını çoğu zaman umursamadığım için yeni uyanan Taehyung'la uğraşmıştım. Elindeki gazete sayfasını bırakıp bizden sinirle dolmuş gözlerini saklamadan evden çıkmıştı.
Yine umursamamıştım, çünkü Taehyung hastalığın verdiği bir mızmızlıkla beni sürekli yanında tutuyordu. Onunla ilgilenip dinlenmesi için uyumasını sağladığımda ise magazin sayfasında annemin geçen haftalarda Japonya da çekilmiş olduğu bir fotoğraf vardı. Sorun bu değildi adamla evlenme kararını tüm basın duymuştu ama ben bir kağıt parçasından öğrenmiştim.
Sonuç olarak sakinliğimi koruyup, onu aramıştım. Gazete parçası ne kadar doğru söyleyebilirdi ki...
