Texting •L.H. > Nederlands

18

Luke pov

--

Toekomstige vriendin🍪

--

Jij: heeeeee

Jij: lexiiii

Jij: open de deur!!

Jij: IK WACHT AL 15 MINUTEN :-(

Jij: BEN JE THUIS?

Jij: HEE

Jij: waarom antwoord je niet?

Jij: LEXIIIII

-

Ik klop een paar keer op de deur zonder succes. Ik klop nog een paar keer maar ik krijg nog steeds geen antwoordt. Ik besloot om de deurknop om te gaan draaien, in de hoop dat de deur open is. Wow, hij is open.

De deur gaat open en ik zet een voet in de kamer. Ik kijk om me heen maar ik zie niemand. Ik loop van de woonkamer naar de keuken en ik leg mijn jas op de bank neer.

Ik probeer een deur te openen naar een andere kamer. Maar wat ik zag was niet het gene wat ik had verwacht. Een jongen met donkere krullen boven op een meisje, zijn vriendin denk ik. Beiden zijn ze naakt.

"Oh shit!" Fluister ik naar mezelf. Snel maar zacht sluit ik de deur.

Met een trauma van het naakte stel loop ik naar een andere kamer, de keuken. Ik kijk naar deze kamer en neem de omgeving in mij op. Allemaal etensresten wat niet is opgeruimd en allemaal spulletjes wat verspreid liggen. Toch bleven mijn ogen op één ding hangen. Een briefje op een eettafeltje, ik loop ernaar toe en ik pak het op.

"Hey mar,

Ik ga vandaag naar de begraafplaats. (ik weet dat het je niet uitmaakt waar ik ben maar misschien is het wel handig om dit te weten.)

Ga me niet stalken

Jouw sukkel, Lexi"

Ik fluister zachtjes terwijl ik het las.

Ik pak mijn jasje van de bank af en ik loop naar de deur. Ik loop naar de lift, ga naar beneden en ik loop het appartement uit. Ondertussen heb ik mijn telefoon gepakt om de taxi te bellen. De lucht was grijs en het begon al te regenen. Maar het enige waar ik aandacht is aan Lexi, die alleen rond loopt in de regen.

De taxi komt een paar minuten later. Ik doe de deur open en ik stap in. "New York Begraafplaats graag." De chauffeur knikt en hij rijdt weg.

13 minuten later regent het harder. Ik ben gefrustreerd en ik erger me aan de snelheid van de chauffeur, wat behoorlijk sloom is. En ik heb Lexi nog steeds niet gevonden. Ik bijt op mijn lip en ik speel met mijn piercing, ik probeer om niet boos te worden.

"Kan je niet sneller?" Vraag ik boos aan de chauffeur.

"Meneer we staanin het midden van het verke-"

"Weet je wat? Hier." Ik geef de man een verfrommeld briefje van twintig euro. En ik doe de deur open wanneer de man midden op de weg is gestopt.

"Hou het wisselgeld!" Schreeuw ik hem nog na. Ik ren naar de andere kant van de weg. Ik hoor verschillende geluiden van auto's die nu vast staan, wegens mij. Een chaos in het verkeer veroorzaken was niet mijn bedoeling, maar ik doe het voor Lexi.

Ik loop sneller en ik merk ook dat mijn ademhaling daardoor sneller gaat. Het is ver lopen naar de begraafplaats, maar waarom zal ik mij daarover zorgen moeten maken?

"Kom op dokter Fluke, je kunt dit!" Ik spreek mezelf moet in.

Ik stop als ik er ben. Ik liep net door de modder heen, het verpeste mijn schoenen. Langzaam loop ik over de begraafplaats heen en ik zie iemand. Het is Lexi. Ze ligt op de grond met haar haar om haar heen. Ik hoor dat ze fluistert maar ik kan niet verstaan wat ze zegt, ook huilt ze.

"Lexi?" Vraag ik en ik kom dichterbij.

"Huh? L-luke?" Vraagt ze. Ze tilt haar hoofd omhoog en kijkt nu in mijn richting.

"Ja, ik ben het.. Luke!"

Ze blijft me voor een tijdje aan kijken en ze huilt nog steeds. "Laat me alleen." Hoor ik haar tegen mij zeggen.

Ik kijk naar haar. Ze is alleen. Ze heeft niemand. Niet eens haar beste vriendin is er voor haar.

"Nee." Zeg ik en ik ga op mijn knieën zitten. Ik doe mijn jas uit en ik sla het om haar heen. Ookal was ze al nat door de regen, ik deed het als nog.

Ze kijkt met haar betraande, rode ogen in mijn ogen. Ze is vast verbaasd waarom ik hier ben. En waarom ik haar op zoek terwijl het met bakken uit de lucht valt. Ik lach alleen maar naar haar. Even later leg ik mijn hand om haar middel en pak ik haar op, als in bruid-en-bruidegom-style. Alsof we gaan trouwen. Ze antwoordt mij niet, ik denk dat ze daar te moe voor is.

"Laten we naar huis toe gaan, pannenkoek!" Fluister ik zachtjes naar haar terwijl ik een zoen op haar voorhoofd plant. Ik loop met haar in mijn handen naar de uitgang. Maar de onhandige ik houdt mij tegen, ik struikel over een steen en we vallen voorover. Nu lig ik op haar. We zijn centimeters van elkaar af, en ik kan onze ademhalingen en onze hartkloppingen horen. Haar hartklopping ging snel, net als die van mij. We bleven zo even liggen totdat ik de moed had verzameld om te praten.

"Lexi?"

"Ja?" Zegt ze half fluisterend terwijl ze een gouden pluk van haar haar achter haar oor stopt.

"Je bent zo mooi!" Fluisterde ik, ik weet niet of ze het heeft gehoord. Aan de ene kant hoop ik het niet.

Om de centimeters die tussen ons zaten weg te halen leunde ik naar voren. Langzaam gingen mijn lippen naar die van haar.

-

Ahw