Texting •L.H. > Nederlands

Epiloog

Lexi wordt wakker door het geluid van iemand die op de deur van het appartement klopt. Ze draait haar lichaam om zodat ze gemakkelijk op kan staan en de deur open kan doen. Ze was nog erg moe van hoeveel ze gisteren vannacht geslapen heeft. Ze ging uit met Luke en het was erg gezellig, op zoveel manieren.. 😉

Naar elk feestje waar ze samen met Luke heen gaat komt ze laat thuis. Ja ze werd er soms ziek van. Elke avond laat thuis komen is best vermoeiend. Maar toch doet ze het, en vooral om haar vriendje vrolijk te houden.

Lexi staat op en bedekt haarzelf met een lange sweater. Ze wrijft door haar ogen heen, gaapt en strekt haar armen.

Degene achter de deur klopt steeds luider en luider. Steeds luider, dat het irritant begint te worden. Ze sjokt naar de spiegel om haar haar nog een beetje toonbaar te maken en loopt dan naar de deur. Ze snapt niet waarom mensen haar wakker maken rond deze tijd, ook al weet ze niet hoe laat het is.

"Wacht even!" Roept ze naar degene aan de andere kant van de deur nadat hij/zij steeds harder klopt. Wie de fuck staat daar?

Het geklop stopte voor een tijdje waardoor de spanning alleen maar toe neemt. Is degene weg? Ze pakt de deurknop vast en draait hem om. Ze maakt zich aan het begin niet zorgen wie er staat, ook al was ze niet nieuwsgierig.. Ze had geen belangrijke persoon bedacht. Maar toch was ze wel nieuwsgierig. Haar ogen worden groot wanneer ze ziet wie er voor haar staat.

"Michael?"

Hij knikt alleen maar en hij laat zichzelf Lexi's appartement in. Lexi kijkt hem geschokt aan. Ze is in de war. Zijn gezicht is bleek, het is lichter dan dat het ooit is geweest. Zijn haar zat in de war, zoals gewoonlijk. Hij droeg hetzelfde als wat hij altijd droeg. Lexi was in de war.

Hij hoort dood te zijn... Wat deed hij hier?

Michael kijkt om zich heen. Naar zijn omgeving van de kamer waar in hij staat. Dan kijkt hij terug naar Lexi die hem nog steeds aan kijkt.

"Wat, Lexi? Geen knuffels en kusjes voor mij?" Vraagt hij met een pruillipje.

Lexi ademt zachtjes in en uit, terwijl ze weet dat haar ademhaling versneld is door wat er net is gebeurd. Maar toch knuffelt ze de lange jongen met open armen. Zonder dat ze het door heeft begint ze te huilen. Michael wrijft cirkels over haar rug heen en hij lacht. Lexi wist niet wat Michael hier nu aan het doen was. Alles kwam plotseling, zo snel.

Maar ze wist wel dat ze blij was dat hij terug was. En dat was op dit moment alles waar zij zich mee bezig hield.

Ze hielden hun positie en stonden zo voor een momentje totdat er iemand de kamer binnenstapte.

"Lexi, verberg je niet voor mij! Ik bijt je nie-" Hij liep de kamer in met een halve appel, die hij al snel liet vallen wanneer hij zijn vriendin met een andere jongen zag knuffelen. Hij wilde het moment tussen de twee niet verpesten maar hij moest wel, het was zijn vriendin. En niet van die jongen, wie het ook was.

Luke kuchte om aandacht te krijgen. Het werkte wanneer de twee loslieten en naar hem keken.

"Dus, wie kies je Lexi? Het is hem, of mij." Zegt Luke tegen hem. Hij wist dat Lexi nog steeds gevoelens heeft voor de dode jongen vanaf het begin van hun relatie. Lexi was nu weer in de war, en dit keer kwam het doordat Luke de kamer in liep. Zij wist dat Luke hem haat. En dat hij hem liever wilt slaan of gaan vermoorden, ook al was hij al dood... Of niet? Hij haat hem.

"Ik... Ik-" Lexi kijkt naar de blonde jongen, en daarna naar de zwart/wit gekleurde jongen. (Net alsof je een jongen kan kleuren 😂😂😂.) ze wilt niet kiezen, ze zou nu het liefste de tijd willen door brengen met een kopje thee en lekker in haar bed.