The Billionaire's Possession

Chapter 31

Author's Note:
Babies, you can message me for dedications and suggestions of story plots. You can share my stories to your friends. Please don't forget to vote every chapters. Lovelots.
-cmvillaz

***
"We were suppose to have a dinner last night. I can't even reach you. I went here in case you forgot but you were out." Mahaba ang litanya niya sa harapan ko at kahit gusto ko siyang murahin at sipain palabas ng bahay ay hindi ko magawa.

"Sorry." Walang amor kung sabi ng hindi man lang siya tinignan. "Lowbat ako kahapon. I forgot to charge when I came home."

"But you knew that were having dinner." Dinner mo mukha mo! Gusto ko siyang patayin.

"I know. I'm sorry." Matamlay kong sabi at nagbabasa parin ng libro. Kunwari! Hindi ako makapag concentrate dahil sa manlolokong nasa harapan ko at ang sarap niyang gilitan ng leeg!

"Alam mo bang pinag-alala mo ako. Don't do that again, Naya."

"Alala, my ass." I mumbled. He frowned.

I raise my brows on him. "Bakit ka nga pala andito?"

He looked at me confused.

"Babe naman. Masama ba pakiramdam mo?" Lumapit pa siya at niyakap ako. I feel gross! Naiisip ko palang na matapos niyang makipagsex sa akin ay nakipag sex rin siya kay Ashley parang gusto ko nang masuka.

Tinulak ko siya ng mahina.

"Hindi kaba busy sa opisina mo?" Pag-iiba ko ng topic.

"Kahit busy ako, pupuntahan parin kita." He sweetly said looking at me. Hinawakan niya ang buhok kung umalpas and he tuck it behind my ear.

This is it! Lord, sana makapag-isip-isip siya ng matino ngayon at sabihin niya sakin ang totoo.

"Don't you have anything to say to me?" I smiled sweetly.

"Wala naman, babe." He kissed my forehead.

"Sure ka? Wala ka talagang sasabihin?"

Umiling siya at bumaba at halik niya sa labi ko.

I groaned and pushed him away.

"Last chance T, wala kabang sasabihin sakin?"

He looks confused and conflicted. He smiled showing his perfect teeth.

"Uhm, I love you? You know, I love you right? I would say nothing else but that."

Ngumiti narin ako.

"Yeah. I know that. But, let's stop this right here. Bumalik ka muna sa office mo."

"Hindi mo ba ako namiss?" Umikot ang mga mata ko.

"Namiss kita, pero hindi pwedeng palagi mo akong pupuntahan." Napangiwi ako.

He laughed. Ang pangit ng tinig ng tawa niya. Naiirita na ako.

"Are you sure?"

"110 percent sure!" Mabilis pa sa alas-kwatro kung sagot.

He laughed and I abide with him but when I close the door, tears started to fall. Napatakip ako sa bibig ko ng umalpas ang hikbi ko.

Ang sakit! Ang sakit, sobra. Hindi ko na kaya. Ang sakit na. Tama na. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang hintayin pa ang paliwanag niya kung hindi rin naman siya aamin. Sasaktan ko lang ang sarili ko.

Nang maramdaman kung payapa at tahimik na ang bahay ay lumakad na ako. Kahit parang gustong bumigay ng katawan at puso ko dahil sa mga nangyayari lumakad parin ako.