Please Don't Love Me It's a Waste | Jegulus

7: Let Me Die

Aldığı mektup, James için yıkıcı ve can yakıcı olmuştu ama acısını, arkadaşlarına minimum düzeyde hissettirmeye çalışıyordu. Başını mektuptan kaldırıp, ileri baktı. O, Sirius'a baktığını düşünüyordu ancak dosdoğru boşluğa bakmaktaydı "Be-beni terk etmiş... Beni bir mektupla terk etmiş." Sesi bir fısıltı halinde duyulurken kolları gevşedi, elleri yana düşünce, mektup da yere kavuştu. Gözleri kararınca kendini yatağına bıraktı, Peter yanına geçti, Remus mektubu alıp okudu; Sirius ise aldığı haberin etkisiyle donup kalmıştı öylece.

"Bu mektupta bir gariplik var." diyen Remus, James'in yanına oturdu "Birinin ayrılma isteğine saygı duyarım ama bu mektup eksik kalmış. Neden ayrılmak istediğini açıklamıyor bile." Peter merakla başını ileri uzatarak yazanları okudu "Biliyor musun, Remus haklı. Hem eksik kalmış bir mektup hem de oldu bittiye getirmeye çalışmış."

"Eee, mektup analistleri," dedi James, ondan beklenmedik sert bir çıkışla "Ne yapacağım?.. Bunu bilmek bana ne katar?" Remus omuz silkti "Basitçe, karşısına dikilip ona neden senden ayrılmak istediğini sorabilirsin... Sen Dumbledore'un bile sözünü dinlemezsin ki Regulus sana, onunla konuşmamanı söyledi diye, onunla konuşmayacaksın." James yattığı yerde dikleşip gözlerini kıstı "Evet! Bir sorun olduğu belli." Odanın ortasında kollarını birbirine bağlamış halde ayakta dikilen Sirius ilk kez konuştu "İlişkinizi kurtarmaya niyetli görünmek istemem ama Regulus'un daha bugün evden geldiği gerçeğini de unutmamalısın. Kim bilir orada neler yaşandı!"

"Doğru!" James heveslenmişti ve karamsar düşünceler yavaş yavaş ondan uzaklaşıyordu. Haritayı kaptığı gibi Slytherin Ortak Salonu'nu kontrol etti "Regulus orada. Merlin, neden orada olmak zorundaydı ki?" Remus sükunetle "Acele etme!" diye karşılık verdi "Elbet acıkacak ya da banyo yapması gerekecek. En kötü ihtimalle derse katılması gerekecek ve oradan çıkacak. Sana sapık gibi onu takip et demiyorum bu arada! Onunla nasıl konuşacağını iyi düşün. Sonra da yat uyu. Neler olup bittiğini anlaman için aklının başında olması gerek."

James, Remus'un önerisine kısmen uymayı başardı. Uyuması mümkün olmamıştı ama gece boyunca, kafasının içinde, Regulus'a neler diyeceğini toparlamaya çalışmıştı. Ertesi gün ise güneş doğmadan kalktı, banyo yaptı ve erken kahvaltıya indi. Kahvaltıdayken de şans eseri Slytherin'in Quidditch antrenmanı için sahada olduğunu öğrendi. Hiç düşünmedi hatta arkadaşlarına fikir sorma gereği bile duymadan Slytherin antrenmanına davetsiz misafir olarak katıldı.

Onu gören Slytherinler bir anda çalışmayı yarıda keserek sahaya indiler. İçlerinden biri öfkeyle çıkıştı "Ne istiyorsun, Potter?" Takım kaptanı Emma, eliyle işaret ederek arkadaşını uyardı "Sakin ol, Parkinson..." Sonra kendisi James ile ilgilendi "Ne istiyorsun, Potter?" James, Slytherin takımını bir süzdükten sonra kızın sorusunu yanıtladı "Şey- Regulus nerede? Takımdan da mı ayrıldı?"

"Regulus, senin de bildiğin üzere, bir Arayıcı. Bunun için de onu elimizden geldiğince korumaya çalışıyoruz. Sakatlanmaması ya da hastalanmaması için yani... Yalnızca önemli gördüğüm antrenmanlara çağırıyorum onu." James sadece "Tamam." diyerek, aklı beş karış havada, sahayı terk etti. Okula dönerken başını öne eğmişti ve James Potter ilk kez bu kadar güçsüz, çaresiz ve mutsuz görünüyordu.

Onun bu hali Hagrid'in de dikkatini çekmişti. "James!" diye gürledi Hagrid, hayretle "Sana ne oldu böyle?" James başını zorlukla kaldırdı "Hagrid, bir insan neden yok yere, çok güzel giden bir ilişkisini sonlandırmak ister?" Ona selam bile vermeden bu soruyu soruvermişti.

"Birçok sebebi olabilir. İlişkiyi bitiren kişi, karşısındakine zarar verdiğini düşündüğü için kendini geri çekmek adına ilişkiyi bitirebilir. Ya da artık yaşadığı ilişki onu mutlu etmiyordur, aşık değildir. Bir ihtimal de ilişkinin, önceliklerinin önüne geçmesini istemiyordur." James ofladı, oflarken omuzları düştü "Peki, üçüncü kişilerin ilişkiye etkisi büyük olabilir mi?" Gözleri doldu "Bizi başkaları ayırmış olabilir mi?"