(*ยังไม่ได้แก้คำผิด)
ร่างโปร่งของยุนกิเดินออกมาจากร้านกาแฟหน้าบริษัท ในมือขาวของเขาถืออเมริกาโน่เย็นแก้วหนึ่งกำลังจะสาวเท้าข้ามถนนกลับไปยังบริษัทแต่แล้วก็หยุดชะงักเมื่อรู้สึกว่าถูกมองจากที่ไหนสักแห่ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนมองไปยังทิศทางที่ถูกมอง ทันได้เห็นชายชุดดำคนหนึ่งพร้อมแว่นตาสีเดียวกันเดินหายแวบไปอีกทาง
เขารีบวิ่งตามไปทันที มือขาวปาแก้วที่ยังดื่มอเมริกาโน่ไม่หมดใส่ถังขยะใกล้ๆอย่างแม่นยำ ชายคนนั้นวิ่งเร็วเกินไปทำให้ตอนนี้เขาขลาดจากอีกฝ่ายไปแล้ว เขาหยุดวิ่งพลางหอบหายใจอย่างหนัก ตาเรียวก็กวาดมองไปรอบๆเพื่อควานหาตัว แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดสังเกตุตรงไหน
ไม่ว่ามันจะมาดีหรือมาร้าย แต่ถ้ามันมาปั่นหัวเขาให้ระหวาดระแวงแบบนี้ เจอตัวเมื่อไหร่มันเจอดีแน่
ทำไมเขาจะไม่คุ้น ในเมื่อไอ้หมอนั่นเคยเดินชนกับเขาที่ร้านสะดวกซื้อเมื่อไม่กี่วันก่อน ต่อให้สวมแว่นตาเขาก็จำได้ ยุนกิไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตามเขาเพื่ออะไร ทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องมาตามเขาเลยด้วยซ้ำ ศัตรูของจองกุกไม่เคยตามเขาแบบนี้มาก่อน
ยุนกิกวาดมองรอบด้านอีกครั้ง อีกฝ่ายวิ่งหายเข้ามาในซอยแห่งนี้ แม้มันจะไม่ค่อยมีคนเดินผ่านเท่าไหร่นักแต่ก็ยากที่จะค้นหา คราวนี้จะปล่อยไปก่อนแล้วกัน
แต่อย่าให้มีครั้งที่สอง.....
หลังจากร่างโปร่งเดินห่างไปไกลแล้ว บอมกยูก็ออกมาจากที่ซ่อนแถวนั้นทันที ตากลมโตมองอีกคนด้วยสายตายากจะคาดเดา เขาตามยุนกิมาสักพักแล้ว เหตุที่ตามเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้สึกได้ว่ายุนกิมีอะไรบางอย่างให้น่าเข้าหา อย่างไรก็ตามเขาก็แค่ตามดูอีกฝ่ายเท่านั้น ไม่ได้จะคิดร้ายอะไรกับอีกฝ่าย แต่ถ้าเป็นไอ้หมอนั่นก็ไม่แน่....
เขาได้แวะเข้าไปในโกดังแห่งหนึ่งที่เป็นที่กบดานของโดควอน เพราะไม่ได้เข้ามาสองสามวันแล้วเดี๋ยวจะหาว่าเขาไม่ช่วยอะไรอีก แต่ก็ใช่ว่าเขาจะช่วยมันไปซะทุกเรื่องนะ โดยเฉพาะเรื่องนั้น เขาไม่ได้มีความแค้นอะไรกับจอนจองกุก มันไม่จำเป็นเลยที่เขาจะต้องเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงให้ตัวเองตายฟรีซะเปล่าๆ
YOU ARE READING
Kookv - First & Last Love (END)
Fanfiction(มีต่อภาค2แล้วนะคะ) เขาผู้ไม่เคยรักใคร เพราะเจ็บช้ำจากอดีตที่โหดร้ายแต่กลับต้องมาเปลี่ยนความคิดใหม่ เมื่อเด็กคนนั้นค่อยๆแหวกกำแพงที่เขาปิดกั้นไว้เข้ามา ทำลายมันลงอย่างช้าๆ โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว คิมแทฮยอง...เขาคือเด็กคนนั้น
