(*ยังไม่ได้แก้คำผิด)
หลังจากจองกุกผละจูบออกไป แทฮยองก็หน้าขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดไหนจะอาการร้อนๆที่หน้าอีก เจ้าตัวจึงทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะเอามือไม้ไปไว้ที่ไหนหรือจะทำหน้าอย่างไร เพราะอีกฝ่ายหลังจากผละออกไปก็เอาแต่มองเขาอยู่แบบนั้น
“พะ พ่อ เอ่อ...เขา เขากลับไปแล้วหรอครับ?”
“อื้ม”
เสียงขานในลำคอสั้นๆทำให้แทฮยองไม่จะสรรหาประโยคหรือคำพูดไหนมาสนทนาต่อ เลยนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น จนเสียงของโฮซอกดังขึ้นร่างสูงถึงละสายตาออกไปแล้วลุกขึ้นยืน ไม่วายยื่นมือมาหาเขาเพื่อช่วยพยุงให้ลุกขึ้นตามไปด้วย แทฮยองเงยหน้ามองใบหน้าคมก่อนจะรีบก้มหน้าลงแล้วยื่นมือไปแตะมือหนาจากนั้นอีกฝ่ายก็กระชับมือเขาแน่นแล้วพยุงให้อีกคนลุกขึ้นตามทันที
“มีอะไรโฮซอก”
ร่างสูงเดินออกมาจากห้องหนังสือ ข้างหลังมีแทฮยองเดินตามมาด้วยใบหน้าที่เพิ่งผ่านการร้องไห้ไป โฮซอกยิ้มบางๆก่อนจะเอ่ยธุระกับคนเป็นนาย
“เที่ยงนี้คุณจอนมีนัดทานข้าวกับคุณเจนนี่นะครับ”
ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อยเพียงแต่แค่แวบเดียวเท่านั้น ก่อนจะเลื่อนสายตาคมไปมองร่างโปร่งที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลัง
“นายจะไปกับชั้นมั้ย?”
แทฮยองสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจองกุกสลับกับโฮซอกแล้วตอบไปว่า
“ไม่ดีกว่าครับ ผมไม่อยากไปเป็นตัวปัญหาให้คุณ และที่สำคัญ...คุณเจนนี่เธอคงอยากจะทานข้าวกับคุณแค่สองคน งั้น...ผมขอตัวกลับไปทำงานต่อนะครับ”
แทฮยองก้มหัวให้ร่างสูงก่อนจะเดินออกไป ปล่อยให้จองกุกมองตามหลังด้วยสายตาที่เป็นห่วง โฮซอกที่ลอบสังเกตุอยู่เป็นระยะก็อดไม่ได้ที่จะแซวเจ้านายตัวเอง
“ชอบก็บอกว่าชอบสิครับ”
“ชอบอะไร?”
จองกุกหันขวับกลับมาถาม จนโฮซอกหลุดยิ้มกว้างออกมาเมื่อคิ้วหนาของเจ้านายขมวดคิ้วเข้ากันจนแทบจะพันกันอยู่ร่อมรออยากนักที่จะเห็นอะไรแบบนี้
KAMU SEDANG MEMBACA
Kookv - First & Last Love (END)
Fiksi Penggemar(มีต่อภาค2แล้วนะคะ) เขาผู้ไม่เคยรักใคร เพราะเจ็บช้ำจากอดีตที่โหดร้ายแต่กลับต้องมาเปลี่ยนความคิดใหม่ เมื่อเด็กคนนั้นค่อยๆแหวกกำแพงที่เขาปิดกั้นไว้เข้ามา ทำลายมันลงอย่างช้าๆ โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว คิมแทฮยอง...เขาคือเด็กคนนั้น
