AYKIŞLI

Part 1

AYKIŞLININ TANITIM VİDEOSUNU İZLEYİNN LÜÜTFENN

Sınır bu sefer geçilsin, bölüm uzun olduğu için salı günü part 2 kısmı gelecek

bir de seri bölüm gelince sıralamada yükseliyoruz

Sizi çok seviyorum

İyi okumalar

Sınır 4000 vote

3000 yorum

salı günü de bölüm gelecek ama bu sınır geçilmeden başka yeni bölüm gelmeyecek

salı gün yayınlanacak bölümden kesit ınstagram hesabımdan paylaşıldııı

ınstagram: vianiec_wattpad

"Teyze ben Ömer'le evlendim. Seni de düğünüme götürmeye geldim." Pat diye söyleyerek iyi mi ettim kötü mü orası tartışılırdı.

"Ne dediğini kulağın duyuyor mu senin?" dedi dolu dolu gözlerle bakarak.

"Kızacaksın, biliy..." Birdenbire sözümü kesti.

"Aylardır vaktin olmadığından gelmediğini sandım." Musluk gibi gözleri yine akmaya başlamıştı. Tam kendimi açıklayacaktım ki sözümü kesti yeniden. "Sen takmışsın koluna bir adamı, neci bilinmez, ben evleniyorum diyorsun. Evlen tabi yuvanı kur hakkındır bu senin. Sana evlenme diyen olmadı ama yanıma dahi uğramadan kendine evlenecek birini bulmuşsun. En azından rızan var mı, demeye gelseydin." Ne dese hakkıydı. Yıllarca beni büyütmüş, sofrasına bir bardak fazla koymak dışında sevgiyi iliklerime kadar hissettirmişti. Kaybettiğim yuvayı o bana vermişti. Teyzem anam, eniştem de babam olmuştu.

"Haklısın ama başıma neler geldiğini bilmiyorsun. Kurban olayım beni dinle." İmkansızlıklardan dolayı gelemediğimden habersizdi. "Sordun mu hiç gelecek paran var mı diye?" Sesim titrekleşti. Hayır, şimdi ağlamak istemiyordum. "Ben para kazanmak uğruna, başımı bir eve sokabileyim diye ne dertler açtım kendime. Sende gocunuyorsun, kızıyorsun, hakkındır ama... Kesin hüküm vermeden hele bir dinle." Hak ağlayıp, kâh gülerek başımdan geçen her şeyi bir bir anlattım.

Ömer'in beni pür dikkat dinlediğini bilsem de gözümü asla gözleriyle buluşturmadım. Bakarsam ağlamam şiddetlenir, o günlere geri dönerdim. Yediğim hakaretleri, uğradığım aşağılamaları ben anlattıkça teyzem boncuk boncuk yaşlarını döktü.

"Vah kınalı kuzum, ben seni bir başına ne diye gönderdim. Hep benim suçum." Kafamı hızla iki yana salladım.

"Hayır teyze, kul kaderini yaşamadan ölmezmiş. Yaşayacağım varmış, yaşamışım. Hem çok şükür... Alın yazımı buldum ben başıma gelen talihsiz olay sayesinde. Ömer beni koruyup kolladı, bir an olsun yalnız bırakmadı." Gururla baktım ona. Bana herkes sırt dönerken tek inanan oydu. Hakkında iyi şeylerden dakikalarca bahsetsem o dakikalar bitmezdi. Bana hep iyilikle, güzellikle yaklaşmıştı, tek zararını bile görmemiştim.

Teyzeme elbette Ömer'le o adamlardan korunmak için evlendiğimi söylememiştim hem zaten tam öyle de sayılmazdı. Evliliğimizin bir nedeniydi buydu sadece, birbirimizi seviyorduk. En azından ben onu seviyor, gittikçe deli gibi de bağlanıyordum. Elbet onun da gönlü bana karşı boş değildi. Boş olsa koynunda uyutur, her an yanımda biter miydi?

"İyi madem. İyi insanlar olduğuna sen eminsen bana söz etmek düşmez." Dedi mahcubiyetle. Ben sesinin tonundan bile ne düşündüğünü anlıyordum. Bunca zaman yanımda olamadığı için suçluluk duyuyor bu yüzden de kendinde söz söyleme hakkı bulmuyordu.