İki sen var biri hakikat,
Biri sanat.
Biri boş bir uğraş,
Biri bende zor bir zanâat.
İki sen var biri bir birim yer kaplayan,
Biri dünyalara sığmayan.
Biri standart,
Biri kıstasları bile olmayan.
İki sen, biri bahçe biri savan,
Biri gönlü hoş eder bile kokusundan,
Biri bakmaya değmez
Dopdolu içinde gülleri bile yavandan.
İki sen var biri ölüm biri yaşam,
İki sen ki biri ile kör yollar aşsam,
Biri aydınlatmaz bile en ufak zerreyi
Çaresizce kılar demeyi ''şuracıkta yatıp kalsam''.
İki sen, iki ucunda sıratın,
Birinde dile dahi gelir de gel der kaşların,
Birinde suretin dahi bakmaya değmez
Bense kalakalmışım tam da ortasında iki tarafın.
