Motele geri döndüm.Burada bir sure kalacağız.Daireler çizerek yolculuk yapamam.Çok fazla kalmadan bile çocukların evimiz diye adlandıracağı bir yere ihtiyaçları var.Benim de avcılığı öğrenebileceğim bir yere.Şuan sahip olduğum tek tatil ruhu,kana susamışlık.Öldürmek istiyorum.En son boyle hissettiğim zaman Vietnam'daydım.Ama ayaklarımızı yere sağlam basmamız için bir sure burada kalmamız gerektiğini düşünüyorum.Ya da kendi ayaklarımı yere basmalıyım, her neyse.Çocukların tekrar normal hissetmesi için ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.Beni sekil değiştireni öldürürken öldüğünden beri Dean eskisi gibi olmadı.Bu konuda onunla nasıl konuşmam gerektiğini de biliyorum.Artık 5 yaşında gibi bile değil.Onun yaşında diğer bir sürü çocuk ölümün ne demek olduğu hakkında bir fikri bile yok ama Dean bunu yakın ve kişisel bir şekilde gördü.Ona ne söylemeliyim?Ona doğruyu söylemem için kaç yaşında olmalı?
Hunters!Bakıyorum da okurlarım çok,yani eskisine göre... Bölümler kısa,önceden de açıklamıştım, tarihe göre yazdığım için bir bölümde 2 gün olmasını pek istemiyorum.Yani ileride de bir şeyi hatırlamak isterseniz yardımcı olur diye de düşündüm. Bazen haftada bir-iki kere bölüm bölüm paylaşırım.En fazla bir hafta gecikirim. Ve bunu sizin için yapıyorum önceden de deigim gibi ama hani biraz beğenip yorum yazsanız fena olmaz,huh?Yeni bölümlerde görüşürüz... :D
Lütfen beğenin! :D
ŞİMDİ OKUDUĞUN
John WINCHESTER's Journal
Acak... Dean güçlükle konuşabiliyor.Onunla küçük sohbetler etmeye çalışıyorum,eğer isterse beyzbol oynayabileceğimizi söylüyorum.Yani ona normal bir çocuk gibi hissetmesini sağlamaya çalışıyorum.O,ne benden ne de kardeşinden vazgeçmiyor.Her sabah uyandı...
