A night of mistake turned my life into a series of turmoil. A night when alcohol was mixed with suspicion, pain, and even...love. Mali man o tama. But hope was still breathing life in me knowing that everything is just temporary. Umaasa akong hind...
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
#BHOCAMP9TMM #TonYo #BHOCAMP
A/N: Friday pa dapat kaso ang tagal masyado ng iintayin niyo kaya nag-update ako ngayon for Monday. Busy lang talaga ako this week. Next update will be on Friday na talaga.
CHAPTER 20: MORE
ENYO'S POV
Abala ako sa pagkain ng ubas mula sa bowl na hawak ko habang nakatitig sa kabilang panig ng kuwarto na kinaroroonan ko. My doctor, Tobias Vergara, told me to sleep and rest. But I've been resting since I don't know how long. Apat na oras nga na tulog pwede na sa pagkatao ko, eight hours of sleep is heaven, but anything more than that is too much for me.
My mom said to listen to Dr. Vergara. Apparently he's a big shot in the medical field. Iyon nga lang dito sa BHO CAMP ay trainee pa lang siya bilang agent. In short makakaganti ang mga agent kapag namatay ako at hindi niya nailigtas.
Natigil ang akmang pagsubo ko na naman ng piraso ng ubas nang mapansin ko ang bahagyang pagkilos ng lalaki na kasama ko sa kuwarto na hindi man nagising kahit isang beses sa loob ng halos isang araw at kalahati ko na pananatili sa lugar na ito.
"Hey there, neighbor."
Kumunot ang noo niya at umaktong tatayo, iyon nga lang ay bahagyang nalukot ang mukha niya nang makaramdam siya ng sakit.
"You have a stabbed wound on your side and you got sliced on the neck. Not enough to kill you but enough for you to need ten stitches. Sa leeg pa lang iyon."
"What... what are you doing here?" he asked in a rasped voice.
"Well they think I'm either going to convulse and die or I'm going to suddenly decay and die. Which is kinda cool, don't you think? Mauuna pa akong maagnas kesa mamatay."
He cursed under his breath and pushed himself up so he could sit. Base na rin sa nakikita ko na sakit sa mukha niya ay hindi naging madali iyon para sa kaniya.
Tanging plastic lang ang pagitan sa amin na dalawa. The doctors made sure that we will be separated. Wala na kasing available na kuwarto sa BHO CAMP hospital dahil sa dami rin ng mga taong dinala rito para i-quarantine.
"Relax, Blaze. I don't think they're right."
"I saw the place. They were injecting something to the people."
"I know. Nandito rin sa BHO CAMP ang mga taong nailigtas sa warehouse na iyon. They're being tested just to make sure. Same thing that they're doing to you and me. Kaya lang pinaparusahan ka ata nila kaya sa akin ka pa sinama na kuwarto."
"You went inside," he said as a statement rather than a question.
"I thought you died. I'm not leaving you there." Sinubo ko ang hawak na prutas at ngumuya. "Dead or alive."
