Chapter Sixteen - Dinner

248 9 4
                                        

ALEXANDRA'S POV
       

"Is that the MB guy the Kenshin?" Tanong sa akin ni Cayden habang pinagbubuksan niya ako ng pinto. Isinarado niya ang pinto saka umikot sa kabila.

Nang makasakay na din siya ay saka lang ako sumagot. "MB? How did you know?" Tanong ko habang inaalis ang jacket na suot ko at inilapag ito sa hita ko.

"Sila nakalaban namin kanina." Sabi lang nito at inilahad ang kamay sa harapan ko kaya ibinigay ko naman ang susi sa kaniya.

"So they lost their first game." Sabi ko at napatingin kay Cayden. "And yep, that guys is Kenshin." Dagdag ko at isinandal ang ulo ko sa salamin.

"Then who's the guy that's going to hug you?" Tanong ulit nito habang pinaaandar ang sasakyan.

"Oh, he's Lucas their captain." Sabi ko at biglang naalala ang mga muka nila na bakas ang gulat at lungkot. "They're still mad at me." Malungkot kong sabi kaya agad naman siyang napatingin sa akin.

"Of course they'll be mad, you left them and then you suddenly appeared after 10 years. Who wouldn't be mad at that." Diretsong sabi ni Cayden and I pouted.

"But I have reason for leaving them and I told coach Benjamin and Oliver about that." Sabi ko at napatingin sa labas ng bintana.

"Yes you did but you still didn't talked to them for 10 years, kung ako man yun ay talagang magagalit ako sayo." Sabi niya kaya agad akong lumingon sa kaniya.

"Good thing you arrived early 'cause I don't know what to say if Kenshin asked another question but I am sad you didn't let Lucas hug me." Sabi ko.

"I thought you like the Ken guy so why do you want to be hugged by their captain?" Diretsong tanong nito kaya agad akong napasimangot at tumingin sa kaniya.

"Excuse me but you used the word like, it must be LIKED." Diniinan ko ang pagkakasabi dito at pumamewang. "And it's just I missed them too." Payak kong sabi.

"Why you didn't tell them?" Tanong nito na lalo kong ikinalungkot. "How could I tell them that I missed all of them when they're mad at me. I don't know how to have a proper conversation to them knowing that they're mad." Nang sabihin ko yun ay agad nitong itinaas ang kamay.

He patted my head and smiled. "Everything's gonna be okay." Sabi nito na ikinapula ng pisngi ko. "You being kind is weird." Sabi ko at nagiwas tingin.

Tumawa naman ito saka ibinalik ang atensyon sa pagmamaneho. "How long are you going to stay here at Philippines?" Tanong nito kaya agad akong napaisip.

"I don't know, I just came back here 'cause I want to see you guys and I missed everything here. Caleb also said to me that maybe it's about time to stay here longer but I don't know."  Sabi ko naman habang nakatingin sa phone ko at nakatambay sa tiktok.

"Then stay here for a month, if you liked the feeling then stay here nalang." Suhestyon niya na agad kong ikina iling.

"I want to go to Maldives next next week." Sabi ko na ikinatingin niya. "Why?" Tanong nito.

"I want to have time for myself." Nang sabihin niya iyon ay agad naman siyang tumango.

Nanlaki ang mata ko nang makitang napaka daming notifications ng tiktok ko at ng buksan ko ito ay puro comments pala sa sinayaw ko na Peaches na umbaot ng 5.3 Million likes.

Nang tingnan ko ang comments ay puro request.

Applepi: Can you dance No Lie?
Akakun: Do No Lie!
Wayne.ph : No Lie please.

Touched By LoveTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon