3018 backs 1870

Isayaw mo ako sa ulan

3018 backs 1870

Chapter 5

Isayaw mo ako sa ulan

Labis ako na natuwa sa aking nakita na may tao pala na mag babago sa aking mga diwa na akala ko ay iikot na lamang sa pag aaral ng mga batas at sa ngayon ay nabago na dahil sa isang tao ng nakaraan

Hindi nawala sa aking pag iisip ang kanyang mga mata noong panahon na nawalan siya ng balanse na nag ugat sa kanyang pag tumba

Kaagad tumayo kami ni rizal at pinag pagan ko ang kanyang damit ngunit nakita ko ang kanyang mata na nakatitig parin sa akin at alam ko na may espesyal  ito sapagkat nangungusap ang kanyang mga mata

“Binibini sa pag dilat ng aking mata marahil ikaw ang gusto ko na lagi na Makita sapgkat ikaw lang nag paramdam sa akin na ako ay isang espesyal na tao” saad nito sabay pag patak ng luha sa kanyang mga mata

“hmm rizal gusto kita sa paraan na gugustuhin mo ngunit narito ako para mas makilala ka pa” saad ko

“binibini maari ba kita na maimbitahan sa ibaba ng bundok ng camotes para mas makilala ko ang isang tao na hulog ng langit na hindi ko maikakaila marahil tayo’y magkita bago lumubog ang araw” saad nito

“aabangan kita rizal sa iyong pagdating” saad ko

“gracias señorita” sabay na kinuha ang aking kamay at hinalikan niya ito

Marahil hindi ko na alam kung tama ba na mag kagusto ako sa isang tulad niya sapagkat galling ako sa napaka advance na panahon tapos limitado lamang ang aking oras dito sapagkat nakaasa lamang ako sa baterya ng time machine

nag tungo ako sa isang pamilihan at akita ko ang mga pag hahagupit ng mga espanyol sa mga Pilipino at naiiyak na lamang ako sa mga nakikita ko at dahil sa aking pag pipigil ay may bigla na humblot ng aking kamay at sa pag kilos nito ay alam ko na isa itong espanyol

dinala ako nito sa isang liblib na lugar at alam ko na may balak nito sa akin na kakaiba kaya sumigaw ako ng tulong

“tulong!” pag sigaw ko

“no estás aquí para pedir ayuda” saad nito na ang ibig sabihin ay wala ka rito upang humingi ng tulong

Ngunkit sa hindi ako nag kamali ay may narinig ako na pagaspas ng pag lalakad ng isang tao kaya patuloy ako na sumigaw ng tulong

Kaagad na nakita kami ng isang lalaki at sinabi sa isang espanyol na nag huhubad

“sal de ahí y te encarcelaré con tus compañeros soldados españoles”  saad nito na ang ibigsabihin ay Lumayo ka diyan at makukulong kita kasama ang iyong mga kapwa sundalong Espanyol

Kaagad na tumakbo ang isang espanyol at agad ako kinuha ng isang lalaki na Pilipino at sinakay ako sa kanyang kabayo

Umalis na kammi at habang natakbo ang kanyang kabayo ay yumakap ako sa kaniyang mga abs at kahit sa ganitong mga pang yayari ay mas naisip ko pa rin ang mga bagay na walang kwenta hihi

Dinala niya ako sa bahay nila at maipapaliwanag ko na ang bahay nila ay ibang iba talaga sa future dahil ang bahay nila ay talagang makaluma at ngayon lamang ako naka kita ang ganitong tahanan

Ngunit sa panahon na ito ay mayaman ang katulad mo at pag tingin nila sayo ay mayaman kaya iginagalang ka

“salamat ginoo” saad ko na nabibigla sa mga nangyayari

“walang anuman mas mabuti na dito ka muna manirahan basta ako na lamang ang bahala sa iyo at nariyan ang aking pinaka mamahal na ina at ang kanyang pangalan ay si mariana delos reyes at ako naman si mariano ponce” saad nito