3018 backs 1870

Ang Pag Papalaya ni Rizal

3018 backs 1870

Chapter 8

Ang Pag Papalaya ni Rizal

JOSE RIZAL POV

Sa aking isipan noong nasa silid kami ni mariano ay iniisip ko si Olivia sapagkat hindi ko alam kung nagustuhan niya ba ako sa aking pag papakita ng aking pag mamahal sa kanya

Kasama ko si mariano sa panahon na ito at inaayos namin ang aming mga propaganda ngunit alam kong iniisip rin ng aking matalik na kaibigan na si mariano si Olivia

“Marahil uuwi na ako sa amin at tapos na ang aking ginagawa” saad ko

“kung ano ang naayon kaibigan” saad nito sa akin

Papaalis na si mariano at akin itong pinatigil at may sinabi ako sa kanya na nag pabigat ng aking nararamdaman

Mahirap sa akin ang mga salitang aking bibigkasin sa kanya at nararamdaman ng aking puso na mag palaya at saksi ang buwan sa lahat ng pagmamahal sa mga tao na mamahalin ko at ramdam ko sa akaing mga puso ang mag palaya

Humahkbang sa akin papalapit si mariano

“por qué” saad ni mariano na ang ibigsabihin ay bakit

“Handa ka ba na mahalin si oivia?” saad k okay mariano sabay pag patak ng aking mga luha

“Rizal marahil handa ako na mahalin ang binibini kasabay ng aking mga puso” saad ni mariano

At sinigaw ko na naitanong sa kanya ang aking gusto na malaman sa kaniyang mga labi at sa akig pag tatanong kitang kita ko ang kaniyang mga mata na nasasabik

“Marahil sagutin mo ang aking katanungan na hindi mo ba siya sasaktan sa ano mang mangyari na kahulugan niya sa iyo?” saad ko na mas dumami pa ang pag patak ng aking luha

“Oo rizal ngunit hindi sana ito ang maging dahilan ng panibagong rebulusyon sa pagitan nating dalawa” saad ni mariano sa akin ng paninindigan

''Sa gayon ay aking pinapalaya ang aking puso upang hindi ako lalo na masaktan sa katotohanan ng mundo at muli kong binubuksan ang aking isipan upang mag palaya sa taong aking iniirog” saad ko sabay na pag talikod kay mariano

Niyakap ako ni mariano

Umiyak sa aking harapan upang mag pasalamat sa aking nabigkas na mga salita mula sa kaniyang harapan

“marahil sa amin ka muna manirahan sapagkat delikado sa inyong tahanan” saad ni mariano

“paki wari’y ko ay makakarating ako sa inyo pag sapit ng araw sa kalangitan” saad ko na sumasang ayon

Umalis na si mariano at ako naman ay pumunta na sa aming tahanan at mag impok ng mga kasuotan upang may maisuot sa kanilang tahanan

Pag kalipas ng umaga

Nakita ko si mariano at Olivia  na  magkasama sa isang panlarong pambata at hanggang sa ang mga kamay ni mariano ay naka yakap sa isang binibini na nag paramdam sa akin na ako ay espesyal.

Hindi ko alam ang aking magiging reaksiyon sa mga pangyayari na iyon at sa totoo lang wala na akong karapatan na maipaglaban siya sapagkat pinaubaya ko na siya sa aking pinaka matalik na kaibigan kaya nakatayo lamang ako sa kanilang harapan at akin sinusubukan na ngumiti upang hindi nila malaman na ako ay nasasaktan

Siguro ay ipipilit ko na lamang ang aking nararamdaman na mag sawalang kibo sapagkat nais ko na maging matapang sa lahat ng bagay.

Olivia POV

Sa totoo lamang hindi ko alam  kung mas pipiliin sa dalawa at siguro naman pagod na ako mag isip.

Sa dinami dami ko na pinag daanan para sakin ay mas pipiliin ko na mas maging patas sa labanan at sa totoo lang dapat talaga ay mas patas sa akin kung sino ang mas priority sa akin