~•𝖧𝖮𝖬𝖤•~

𝟮𝟬🌺

Unicode

Lee Hanaနှင့် မတွေ့ခင်....

"Yeonjun-ah Hyungတို့ သွားရမယ့်နေရာ တစ်နေရာရှိတယ်"

Jungkookပို့လိုက်သည့် Message ကြောင့် ဘက်တော်သား Yeonjunတစ်ယောက် ကောက်ကာငင်ကာ အကြံထုတ်ရတော့သည်။

'ဒီHyungကတော့လုပ်ပြီ။ အတန်းက အခုမှစတာကို ဘယ်လိုလုပ် လစ်ရမှာလဲ'

ကုန်းကုန်းကုန်းကုန်းနဲ့ စာလုပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေတဲ့ Yeonjunအား ဆရာမှာလည်း မယုံ၍ မျက်မှန်ကြီးပင့်ကာ ကြည့်လို့နေသည်။ ဆရာ မမြင်ခင် လစ်ပြေးဖို့ရာလည်း အဆင်မပြေ၊ ပုန်းသွားဖို့ကလည်း အတန်းဟာရှင်းလင်းနေတာကြောင့် တည့်တည့်တိုးရလိမ့်မည်။

ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဟုပင် တွေးကာ....

"ဆရာ....တောင်းပန်ပါတယ်!"

ဝှီးခနဲ ဆရာ့ဘေးက ဖြတ်ပြေးတော့ ဝဝတုတ်တုတ်ဆရာမှာ Yeonjunကို မမှီပေ။ အိပဲ့အိပဲ့နှင့်ကျန်ခဲ့တော့သည်။

"ကျောင်းပါပြောင်းပစ်ချင်တယ် ရှက်လိုက်တာ ဟူး...."

Busပေါ်မှ ကျကျနန နားကာ အသက်လည်း ဝအောင်ရှူရတော့သည်။ မှန်အပြင်မှ လမ်းမကြီးကိုကြည့်လိုက်....ဟိုငေးလိုက် ဒီငေးလိုက်နှင့် လူတစ်ယောက်အား Yeonjunသတိထားမိလိုက်သည်။

ကိုယ့်ရှည့်ခုံမှာထိုင်နေတဲ့ ဆံပင်အပြာနဲ့ လူသားဟာ တိုက်မြင့်ပေါ်က LEDတို့အား ငေးမောနေလျက်....။ ဘေးမှန်မှတစ်ဆင့် မြင်လိုက်ရသည့် မျက်နှာနုနုကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးနေမိတော့သည်။

Choi Soobin~

သိပ်မစုံဖူးပေမယ့် ဒီတစ်ခါစုံရသည်မှာ ခါတိုင်းထက်တော့ ပိုနီးသည်မို့ Yeonjun ရင်တွေ အဆမတန် ခုန်လာရသည်။

သွားရမည့်နေရာရောက်ပြီမို့ ကားရပ်ပေးပေမယ့် Yeonjunမဆင်းချင်သေး။ ဒီလူသားနဲ့ ဆိုးလ်မြို့တစ်မြို့လုံးကို ကားပတ်စီးချင်သေးသည်။ မသွားလို့ကလည်း မဖြစ်ပြန်ဘူး။ အစ်ကိုတော် Jungkookငေါက်တာမှ မခံနိုင်ဘဲ။ ဆုံးဖြတ်ရခက်သည့်အဆုံး Yeonjunမတက်နိုင်တာနဲ့ Busကားပေါ်က ဆင်းခဲ့ရတော့သည်။ Uniနဲ့ တိုက်ခန်းက ဘာလို့အဲ့လောက် နီးနေရတာလဲ....။