~•𝖧𝖮𝖬𝖤•~

𝟮𝟮🌺

Unicode

ရက်အတော်အကြာ စိတ်ဝင်တစားမရှိ ဂျူတီဝင်ခဲ့ရာ ယခုမှာတော့ ပုံမှန်အချိန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်လို့နေပြီ။ Noonaရဲ့ အပြုအမူတွေဟာ အားလုံးအပေါ် ဖော်ရွေပေမယ့် ကျွန်တော့်အပေါ်တော့ ခါးသီးသလို ခံစားရသည်။ ယခင်ကလို မောင်ဟုခေါ်မည့်အစား သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံသလို ခပ်တန်းတန်းသာနေတတ်သည်။

"သား...."

မေမေက ကျွန်တော့်အခန်းထဲ ရောက်လာတာကြောင့် ဖတ်လက်စဆေးစာအုပ်ကို သိမ်းကာ မေမေ့ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရက်အတော်အကြာ အိပ်ရေးပျက်ခဲ့ပုံရသည့် မျက်တွင်းချိုင့် ညိုညိုတို့ဟာ Jiminပြန်နိုးလာခဲ့ရင်တော့ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ပေမယ့် ယခု ပို၍ပင်ဆိုးလာသလို။

"သားငယ်လေး....အလုပ်လေးဘာလေးလျော့လုပ်ပါ့လား"

"စာတွေနည်းနည်းပြန်ဖတ်နေတာပါ။ အလုပ်နဲ့ဝေးနေတော့ လွဲချော်မှာစိုးလို့"

သူ့ရဲ့ ပျက်ကွက်ခဲ့သည့် အလုပ်အချိန်ဇယားတို့အား ပြန်ဖြည့်တော့မည့်ပုံပေါ်သော သားငယ်ကိုကြည့်ကာ ပြုံးမိသည်။ အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ နေရာမှာတော့ သူ့အဖေအတိုင်းပင် အပျင်းမကြီးသူလေး။

"သား....ဟိုဘက်အခန်းမှာ Jiminလေးတို့သားအမိရှိတယ် စကားလေးဘာလေးသွားပြောလိုက်ပါဦးလား"

"ေနပါ...Noonaက ကျွန်တော်မရှိရင် ပိုပြီးလွတ်လပ်တဲ့ပုံပဲ။ Jungminကလည်း ကျွန်တော့်ကို ရှိတယ်လို့တောင်မထင်တော့တာကို..."

Jungkookမေမေမှာ ဖွယွစွာပြုံးသည်။ သားဖြစ်သူကိုလည်း သနားရပါသည်။ သို့ပေမယ့် ကလေးတွေကြား ရင်းနှီးမှုကို ကိုယ်ကလုပ်ယူပေးသလိုဖြစ်နေမှာစိုးတာကြောင့် စဥ်းစားခဲ့သည့်အကြံအား ထုတ်သုံးတော့သည်။

"သား...."

"ဗျာ"

"အခု Jiminလေးက သားကို သူ့အမျိုးသားလို့ပဲသိထားတာ..။ ပျက်ဆဲထားတာကိုမသိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် သားတို့အရင်လိုပြန်နေရင်ကောင်းမယ်။ နောင်ကိစ္စနောင်မှရှင်းကြမယ်လေ"

"နေပါစေ...။ မေမေက ကျွန်တော့်ကို သနားနေတာမဟုတ်လား"

"ဪ....ငါ့သားလေးက Jiminလေးကို ဒီလောက်ချစ်တာကို...အခုလို နီးရက်နဲ့ တစ်ယောက်ထဲဖြစ်ဖြစ်နေတော့ မေမေက စိတ်ပူရပြီလေ"