~•𝖧𝖮𝖬𝖤•~

𝟭𝟴🌺

Unicode

ခါတိုင်းလိုပဲ အိမ်တော်ကြီးဟာ သစ်လွင်နေတုန်း၊ ခါတိုင်းလိုပဲ အိမ်စေတွေဟာ အလုပ်ရှုပ်မြဲရှုပ်ဆဲ၊ ခါတိုင်းလိုပဲ ဖေဖေက အလုပ်လုပ်မပျက်။

နေမကောင်းဘူးဆို? သွေးတိုးပြီး အိပ်ရာထဲ လဲနေတယ်ဆို?

"ဖေဖေ ကျွန်မကို ဘာလို့ပြန်ခေါ်တာလဲ"

"ကိစ္စရှိလို့်ပေါ့...။ မရှိရင်တော့ ခေါ်စရာလား"

အင်းလေ...ခေါ်စရာလေ..။ ကိုယ့်သမီးလေးကို လွမ်းလို့ ပြန်ခေါ်တာပါ...။ ဒီလိုလည်း ပြောလို့ရတာပဲ။ အတည်မပြောချင်ရင်တောင် ညာပြီး ပြောပေးလို့ရတာပဲ။ ဒါလေးပြောဖို့တောင် ဖေဖေက ဝန်လေးနေတာလား။ ဟုတ်ပါတယ်....ဖေဖေက တစ်သက်လုံး သွေးအေးခဲ့သူ။ ဖေဖေနဲ့ မေမေရဲ့အိမ်ထောင်ရေးက မောင်နဲ့ ကျွန်မလို နွေးနွေးထွေးထွေး မရှိခဲ့ပေ။ မိန်းကလေးဆို အိမ်ထဲ​ေန၊ အိမ်ရှင်မ,လုပ်။ ယောက်ျားကတော့ အလုပ််နယ်ပယ်မှာ ကျင်လည်မယ်။ မိန်းမက ယောက်ျားနဲ့ ရင်ပေါင်မတန်းရ။ ဒါမျိုးတွေကြောင့် မေမေက အိမ်ထဲမှာချည်းနေခဲ့သူ။ ကျွန်မကတော့ မေမေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပုံစံမျိုးဖြစ်စေကာမူ၊ ဖေဖေနဲ့တော့ ချွတ်စွတ်တူလှသည်။

"ပြောပါဦး....ကိစ္စဆိုတာကြီးကို"

ဖေဖေက ေသာက်လက်စဝီစကီကို အပျက်ဖျက်ကာ သက်ပြင်းဖွဖွချသည်။ အနက်ရောင်မှိုင်းမှိုင်း အိမ်တော်ကြီးက တကယ့် စိတ်ပျက်စရာမို့ စုတ်တစ်ချက်သက်မိသည်။

"သမီးကို တွေ့ပေးစရာလူရှိတယ်"

"နေပါဦး...ကျွန်မက ဖေဖေနဲ့ တွေ့ဖို့ပဲလာတာနော်။ အခြား ဘယ်သူနဲ့မှ..."

"ငါပြောတဲ့အတိုင်းလုပ် Park Jimin! Choi က ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်။ အခုတွေ့မယ့်သူက အခု ရှုပ်နေတဲ့ ကိစ္စအားလုံးကိုပြောပြပေးလိမ့်မယ်"

Jimin နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ရောက်တာဖြင့် တစ်နာရီမပြည့်သေးဘူး စိတ်ညစ်စရာကိစ္စက လှိုက်လှဲစွာကြိုဆိုနေလျက်။ တခါတလေတော့လည်း အချို့အရာတွေကို ရည်မှန်းချက် ရှိရှိ မျှော်မှန်းဖို့မကောင်းပေ။

Jimin, Choiဆိုသည့် လူအနောက်ကသာ လိုက်လာခဲ့သည်။ ခရီးလမ်းဟာ ဖြောင့်ဖြူးနေပေမယ့် စိတ်တို့ဟာတော့ ရှုပ်ထွေးနေ၏။ များများမစဥ်းစားချင်တာကြောင့် Jiminမျက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်ချိန်ပဲ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာလေသည်။