My Next Customer (Montiguido #2 - UNDER EDITING)

Kabanata 17

Kabanata 17

Nakatakip lang ang dalawang kamay ko sa aking mukha habang nakayukong umiiyak. Ramdam ko parin ang braso niyang nakayakap sa aking katawan. Ayaw ko nang tumingala o dumilat man lang para makita kung sino ba ang taong nagmamayari nitong braso nakayapos sa akin. Takot na takot ako at nanginginig, sobrang hapdi rin ng aking katawan dulot ng mga pasa. Kahit gusto kong makita ang pagmumukha nito ay hindi ko magawa dahil sa sobrang takot.

"Please! L-Leave me alone!" Humihikbi kong pagmamakaawa.

"Aiko..." Isang pamilyar na boses ang bumulong sa aking tenga ng marahan habang ako ay umiiyak sa kanyang bisig. Doon ako bumalik sa reyalidad at parang nagising ang aking diwa sa napagtantong tama nga ang hinala ko, it's him. "It's me!"

Mas lalo akong umiyak at umatras mula sa kanya. I hate him! Hinding hindi ko na siya mapapatawad sa ginawa niya. Pinaramdam niya ulit saken ang sakit na mga nararanasan ko. Akala ko ba prorpotekthan niya ako. Akala ko ba hindi niya ako sasaktan.

Tahimik lang siya habang rinig na rinig naman sa boong kwarto ang pag hikbi ko.

"Y-You said that you wouldn't gonna h-hurt me!" I said while crying. Naka takip sa mukha ko ang boong braso ko habang nakaupong umiiyak. Ayaw ko muna siyang harapin. Natatakot ako. "Huwag kang lumapit hayop ka!"

Napa buntong hininga muna siya bago nagsalita. Tila nais nitong mapaliwanag kahit hindi ko naman kailangan. Pero sa puntong ito mukha siyang kalmado at tila nagising bigla sa katawang hindi niya kontrolado.

"Baby..." Medyo paos ang boses niya. "I-I'm so sorry...I was just carried away by my anger!" He apologized pero hindi iyon susi para hindi ko kamuhian.

Sometimes with my previous clients, I would come home with bruises, but that didn't make me feel like I was being punished like he did to me. He did it more brutal and I know that wasn't part of our agreement, even though I was paid but that wasn't part of our deal. Yet he would give me a punishment if I disobey him but not in the way he did. He has done too much, it is no longer fair to me.

Ni hindi man lang niya ako hinayaang makapagpaliwanag, ni pagdadalawang isip na dinggin ang panig ko ay hindi niya ginawa. He's a sadist and cruel, I thought he was one of the people who would help me, I thought he was very different to my previous clients. I thought I had found a home to stay in, pero hindi. I was wrong, dahil tila dinala ko nalang rin ang aking sarili sa kapahamakan, dinala ko ang sarili sa impyerno. At masakit rin isipin na kahit sa pagkakataong ito, na gusto ko ng umalis at tumakas ay hindi ko magawa.

Kahit nagawa niya akong saktan, pikit mata ko paring tanggapin sa sarili na huwag munang umalis. Kailangan 'kong tapusin ang napagkasunduan. Kahit isa siyang demonyo kailangan ko parin ang tulong niya. Ito na ang kapalaran ko kaya kailangan ko itong tiisin. Dapat lang na masasanay ako.

Hindi ko alam kung mapapatawad ko pa siya. Masyado na siyang malupit, porket alam niyang kontrolado niya ang buhay ko ay pwede niya akong pagmalupitan. Pinili 'kong magpakatanga at sumunod lang rin sa kanya. Pero wala na akong ibang paraan. Hindi niyo ako masisisi dahil biktima lang rin ako ng pagkakataon at sitwasyon.

Tumingala ako at tinignan siya, at doon ko napansin na nakayuko rin ito at hindi nakatingin sa akin ng diretso. Sinubukan nitong lumingon pero hindi naman siya makatingin ng maayos sa mga mata ko. Tila ba isang malaking pagkakamali ang nagawa niya at nahihiya siyang harapin ito, napansin ko ang bandage sa kanyang kaliwang braso. He's only wearing white sando and black cargo pants. Kaya kita hubong ng kanyang matipunong pangangatawan.

"Umalis ka na dito, I don't want to see your face!" Sabi ko sa kanya, kaya agad naman siyang naaalarms, bakas sa kanyang itsura ang pagaalala. Ito ang unang beses na makikita niya akong totoong nagagalit. He helplessly stared at me. "Y-You're so cruel...wala sa usapan natin ang saktan mo ako ng pisikal!" Humihikbi ko pading sambit.