Sessiz kentin yolcusuyken ben
Gidiyorum gönlümdeki yaralar derin
Belki düşüp ölürsem burada kederimden
Gel de üzerimi ört burada havalar serin
Sessiz kentin yolcusuyken ben
Uzaklaşıyorum senden büsbütün
Dalıyorum hayal dünyama
Çocukca hevesle içiyorum bir tütün
Sessiz kentin yolcusuyken ben
Akbabaya benzedim tamamen
Aşktan ölenlerin leşlerini yiyorum
Belki de ben aşkı böyle öğreniyorum
Sessiz kentin yolcusuyken ben
Ölüyorum, ölüyorum sessizlikten
Ve sensizlikten
Bırakıyor kendini artık bedenim
Her gün ölen sen değil, unutma!
Benim
O.İ.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Felekten Bir Şiir
Şiirİnsanın hayatında bir ayrıcalıktır, şiir... Şiirli yaşamak der, kimi şair... Şiirlerle doğmak der, kimisi de... Şiirlere adanmak da diyenler oldu. Hatta şiirlerle yaşamayı unutanlar da... Ama hepsi tuttu şiirin bir tarafından... İşte böyle çekici b...
