Love + Love [Normal Fiction]

part23(unicode)

Love + Love
|Author Blackclock

Chapter 12

       လျောင်းစက်နေလေသော သူ နံဘေးက
မိန်းမပျို။ သူမ ကိုယ်အထက်မှာကား အဝတ်
တစ္စ ကောင်းကောင်းမရှိ။ လစ်လပ်နေတဲ့
အဝတ်တို့နဲ့ ကိုယ်တုံးလုံး ဝတ်လစ်စလစ်နဲ့
မိန်းမပျို။

          သူမ အနား ရွိသူက တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်။
ဤနေ့က မင်္ဂလာရှိသော နေ့ဖြစ်ပေမယ့်
မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်လို့ ငေးစိုက် ကြည့်
နေသူ ဦး ဘာကို အတွေးလွန်နေတယ် မသိ။

   " ဦး "
"ဟွန်"
"ဦး ဘာတွေ အတွေးလွန်နေတာလဲ"
"ဒီလိုပါပဲ ဦးတို့ ဒီဘက်ကမ်ဘာကြီးမှာပဲ
ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေကြရင် ကောင်းမလား လို့ပါ"

"ဦးကလည်းလေ ဦး လို့"

   ဦး မျက်နှာကို လက်နဲ့ ကိုင်လှည့်လို့
အေသြး စိတ်မရှည်တော့စွာ စိုက်ကြည့်
မိလေပြီ။

"ဘာတုန်းကွယ်"
"ဦး ဘာလို့ အတွေးတွေ လွန်နေတာလဲ
ဦးရယ်၊ဘာလဲ ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ
အေသြးကို ပြောလေ"

"ပြောရမလား သွေး"
"ပြောပါဆိုနေမှ"
" သွေး ဇတ္ပိုးက အမှတ်အသားကြောင့်ပါ"
"ဟင် မြွေကြေးခွံအရုပ် တက္တူးကို ပြောတာလား"

"အွန်း"
"အော အဟင်း ဘာဆန်းသလဲ ဦးရယ်
ဘာမွ မဖြစ်ပါဘူး  လပိုင်းလောက်ပဲ ခံတဲ့
တက်တူးလေးပဲဟာ"

"ဒါပေမယ့်"
"ရှူးတိုးတိုး"
"ဟင်ဟင်းဟူး"

   ဦး မျက်ဝန်းတွေ မှေးစက်သွားလေအောင်
အေသြး စွမ်းဆောင်လိုက်တဲ့အခါ ဦးခေါင်း
ကို ထိုးဖွလာတဲ့ ဦးရဲ့ လက်ချောင်းတွေ

   နှုတ်ခမ်းလေးကိုက် ညည်းညူပြနေလေ
တော့ ဦး နို့အသီး မည်းမည်းလေးကို ဖြဖြ
လေး ကိုက်လိုက်တဲ့ အခါ ဦးချမာ ကြက်သီးမွှေး
ညှင်း ထသွားရှာလေသည်။ ထို့နောက် အိပ်
ပျော်နေလေသော သားရဲကောင်ကို လှုပ်နှိုး
မိသလိုဆိုတော့

  တအောင့်အကြာ၊ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ပင်လယ်
ပြင်အထက် မုန်တိုင်းဝင်ရောက်လာသလို
မင်္ဂလာဦးည အိပ်ခန်းအတွင်း ဆူညံပွတ်လော
ရိုက်နေလေတော့သည်။

  မြန်မာဆန်ဆန် နေတတ်အောင် နေတတ်
ခဲ့မိတဲ့ အသွေးတောင် အရိုင်းဆန်တဲ့
ကောင်မလေးသဖွယ်တောင် ပေါက်လို့။