Is hij de ware? Ft. Bankzitters

Deel 23 :)

⚠️kleine tw misschien, dit deel gaat het veel over 't eten enzo⚠️

De arts ziet het blijkbaar want ze zegt nog even 'Het komt goed Jazzmin' en geeft me een lief glimlachje, ik stap op de weegschaal en wacht op het moment dat ze het afleest. 'Jazzmin..

..je weegt 40 kg op dit moment' zegt ze lichtelijk geschrokken. Als ik dat gewicht hoor schrik ik niet, het is iets wat voor mij zo hoort. Ik kijk om naar Matthy en zie dat hij wel geschrokken is. 'Jazzmin, je hebt zwaar ondergewicht.' zegt de arts vervolgens, iets wat mij onmogelijk lijkt want nog steeds ben ik niet mooi. Ik zit in m'n gedachten maar word er uit gehaald door de arts die mij vraagt of ik kom zitten aan de tafel. Ik loop op ze af en ga naast Matthy zitten, ik zit eigenlijk nog ver in m'n eigen gedachten. 'Schat, het komt goed' zegt Matthy die z'n hand op mij been legt, ik kijk hem aan en knik. Ik heb het idee dat ze met iets gaat komen waar ik geen zin in heb. Ze loopt even de kamer uit en komt even later weer terug.

'Ik heb even met wat artsen gesproken en we hebben vastgesteld dat je Anorexia hebt' zegt ze...Ik wist niet wat ik moest zeggen, ik geloof het ook niet want zo erg is het niet toch? 'We willen je graag helpen en daarom willen we een dieet gaan maken waardoor je weer op een gezond gewicht gaat komen' legt ze uit. Ik voel een traan over m'n wang lopen maar veeg hem snel weg, Matthy z'n hand ligt nog op mijn been en hij kijkt me aan. Ik kijk niet terug, hij gaat boos zijn. Hij wilt me niet, hij is boos dat ik het zo verknal. 'Ik ga je helpen Jazz, we gaan dit samen fiksen' zegt hij lief, ik kijk op en ben verbaasd dat hij zo reageert. Ik kijk hem aan en knik onzeker, 'Ik heb een dieet arts net alles doorgegeven en zij gaat nu even kijken wat het dieet wordt, dan krijg je die mee en gaan we voor volgende week een afspraak maken om te kijken hoe het gaat.' legt de arts uit en ik knik. Ik wil helemaal geen dieet, ik voel me toch prima. 'Het flauwvallen kan komen door dat je te weinig hebt gegeten afgelopen tijd' zegt ze ook nog en ik knik wederom. Ik zeg niks, ik kan t niet. 

'Kijk hier is het schema waar je je aankomende week aan gaat proberen te houden, ook wil ik even weten wat je in de afgelopen 2 dagen hebt gegeten dus dat mag je hier even opschrijven' zegt de arts die weer binnen komt lopen met 2 a4-tjes.  Ik krijg een blad voor me en begin met wat dingen schrijven. Eergisteren 2 broodjes, een ei, paar aardbeien en een bordje pasta. Gisteren kip, wat groente en gebakken aardappels. Vandaag alleen een boterham met smeerkaas. Ik schrijf alles op en geef het blad terug aan de arts die het even doorneemt. Ik weet zelf dat het niet veel is maar wel genoeg om te leven lijkt mij. 'Oke kijk, hier is het menu/dieet voor aankomende week. Probeer je er zo veel mogelijk aan te houden en dan komt het goed. Volgende week gaan we bespreken hoe de week is verlopen en passen we eventueel het menu aan' zegt ze en ik knik. Ik zeg nog steeds vrij weinig, ik zit helemaal in me zelf. 'Verder zijn we eigenlijk wel klaar en zou je naar huis mogen' zodra ze dat zegt voel ik een opluchting, eindelijk weer naar huis. Zo lang ben ik hier niet geweest maar t voelde als weken. Ik pak m'n spullen uit de kamer en kijk Matthy aan met een blik van "kunnen we gaan", hij knikt en samen lopen we naar buiten. Ik ben heel blij om weer even buiten te zijn, normaal loop ik bijna elke dag wel een rondje maar ja nu kon dat 2 dagen niet en dat voelt dan zo naar. We stappen Matt z'n auto in en rijden het terrein af, ik heb nog haast niks gezegd maar ik weet ook niet wat ik moet zeggen. Het ziekenhuis is best dichtbij de jongens hun huis dus we zijn redelijk snel thuis, de hele weg is het stil en luisteren we naar de radio. Ik ben best bang voor het geen wat ik dalijk ga horen van de jongens, ze zullen vast boos zijn en vinden dat ik me aanstel. Stel ik me aan? ik weet het niet, m'n hoofd zegt van wel maar of m'n lichaam dat ook zegt weet ik niet. Ik heb zenuwen door m'n hele lijf, ik heb het ook best warm. Ik ben gewoon nerveus denk ik. Matthy merkt het, die jongen merkt altijd meteen als er iets is, dus hij legt z'n hand op m'n been. Ik kijk hem aan met een bedank lachje.