Is hij de ware? Ft. Bankzitters

Deel 31 :)

Ik baal, ik baal ervan dat ik niet normaal kan zijn en paniek krijg als ik besef dat ik ga zwemmen en dat mensen me dan zien. Waarom ben ik zo?

Ik probeer m'n gedachtes weg te schuiven maar dat blijft lastig. 'Gaan jullie maar alvast zwemmen ik kom misschien zo' zeg ik en ik kijk naar Matthy, hij knikt en weet wat ik bedoel. Ik moet gewoon even alleen zijn en tot rust komen. Iedereen loopt naar de andere kant van de boot en ik hoor nog wat geklets maar val daarna snel in slaap. 

Ik hoor stemmen dichterbij komen en daar word ik wakker van, als ik op kijk zie ik Robbie, Koen en Milo zitten op het bankje tegen over mij. 'Oh sorry hebben we je wakker gemaakt?' vraagt Robbie 'Beetje, maar dat is niet erg hoor.' zeg ik en ik ga rechtop zitten. 'is Matthy aan de voorkant?' vraag ik en Koen knikt. Ik loop naar de voorkant en tref Matthy daar liggend op een bankje aan op z'n telefoon te scrollen. 'Hey schat' zegt tie als ik naast hem kom zitten, ik til z'n benen op en leg ze op mijn benen 'hey hey' antwoord ik met een kleine glimlach. Dat korte slaapje heeft me wel goed gedaan, ben weer een beetje opgeknapt. 'Gaat het weer een beetje?' vraagt Matthy en ik knik 'jawel hoor'. 'Mooizo' geeft hij als antwoordt, 'Wat gaan we eigenlijk eten?' vraagt Matt an mij en ik haal m'n schouders op. 'Ik weet het niet eigenlijk' 'ah oke ik vraag zo de jongens wel' zegt hij en ik knik. 

*kleine tijdskip naar de avond* 
*Ze hebben de hele middag niks gedaan, gewoon beetje chillen enzo. Ze hebben ook avond gegeten en ze zijn nu onderweg naar huis*

⚠️let op, het volgende stuk kan als schokkend of vervelend worden ervaren⚠️

'Blijf je slapen Juul?' vraagt Koen als we weer in de auto zitten, 'als dat van iedereen mag lijkt me dat gezellig' antwoord ze en ik knik. Van mij mag het, ze is heel aardig dus geen probleem. Matthy knikt ook en dus is dat geregeld, we rijden naar CDH.  

We nemen een afrit naar huis en komen op een groot kruispunt, we steken netjes over door het groene licht en ineens zie ik vanaf links een auto met volle snelheid op ons af  komen. 'NEEEE' schreeuw ik nog maar het is al te laat. *BOEM* en het is zwart voor m'n ogen, ik hoor een harde piep en verder helemaal niks. Ben ik dood? is dit het einde? Is dit hoe het eruit ziet als je dood ben? Voor me gevoel duurt het eeuwen. Ik weet niet wat er gebeurt is en waar ik lig of ben, ik weet niet hoe het met de andere gaat en dat maakt me allemaal best bang. 

Ik voel dat er iets op me ligt en dat maakt het moeilijker om te ademen, het lijkt wel alsof ik buiten ben en niet meer in de auto zit. Ben ik eruit gevallen? eruit geslingerd? Leef ik nog? Leeft Matthy nog? En de andere, leven die nog? Ik hoor in de verte wel iets dat lijken op stemmen en een sirene ofzo, komen die voor ons of hoor ik iets wat er niet is. Er zijn zo veel vragen die ik heb en ik kan geen antwoord krijgen, dan is stressvol. Iemand pakt m'n pols voel ik, dus dood ben ik niet. Lijkt mij dan, als je dood ben voel je dan dat mensen je oppakken? nee toch? Ik weet het niet, ik weet nu niks. Ik weet alleen dat ik overal pijn heb, ik zwaar adem en iets voel dat op mij ligt. 'Mevrouw, we gaan u helpen' hoor ik, 'Hebben ze dit tegen mij of tegen Juultje. Zijn de andere jongens ook achter ons in een ongeluk belandt? Ik moet stoppen met die vragen stellen aan mezelf, ik weet het niet en ga daar nu niet achter komen. 'De brandweer komt eraan en dan kunnen we u losmaken onder de auto' vertelt een man aan mij blijkbaar, ik lig ergens onder dus dan zal hij het vast tegen mij hebben. Ik kan niet reageren maar ik vind het fijn dat ik weet dat er mensen ons komen helpen en dat ik hier niet alleen word achtergelaten. M'n gehoor komt een beetje meer terug dus hoor ik de sirenes beter. Ik hoor een hoop chaos om me heen en mensen praten veel, politie is er blijkbaar ook want die praten best veel tegen mensen dat ze weg moeten gaan. Ik kan m'n ogen nog niet open doen, dat kost te veel moeite en is heel zwaar. M'n lichaam doet pijn aan alle kanten. Ik hoop dat ze eerst bij de andere gaan kijken, zij moeten eerst geholpen worden. 'Mevrouw, de brandweer is er. We gaan voorzichtig het auto-onderdeel van u afhalen en dan kunnen we u verder helpen' hoor ik diezelfde man weer zeggen en ik vind het goed, ik kan alleen niet antwoorden. Ik hoor de brandweer mannen om me heen staan en ze communiceren over hoe ze me los krijgen. Ze moeten het onderdeel van me af tillen maar dat moet met z'n alle tegelijk. Zoiets vang ik op, verder hoor ik veel maar versta niet wat ze zeggen. '3! 2! 1!' hoor ik en dan voel ik het geen wat op mij lag langzaam van me af gaan, het doet zeer want m'n lichaam beweegt daardoor wel. Ik voel me licht worden in m'n hoofd en dan wordt het weer zwart, diezelfde piep komt terug en al het andere geluid valt weg. 

POV Matthy 

Lig ik dan, ergens waar ik niet weet waar. Jazz schreeuwde nog heel hard maar alles wat daarna gebeurde is een waas. Ik ben ergens en heb best veel pijn maar waar weet ik niet. Ik kom langzaam bij en hoor hier en daar mensen, ik hoor een groep mensen aftellen van 3 naar 1 en verder hoor ik gewoon veel gepraat ofzo. Ik versta haast niet wat ze zeggen en ik voel me heel slecht, ik kan niet bewegen. Volgens mij zit ik nog in de auto maar dat weet ik niet zeker. Ik voel alleen de pijn en meer niet, ik heb zoveel vragen maar ik kan er niks mee. Ik hou me ogen dicht en probeer nergens aan te denken. Ik val weg en merk niks meer van wat er gebeurt. 

'Meneer heeft nog hartslag, zit vast en ogen zijn dicht' hoor ik een vrouwenstem zeggen. Ik zit dus ergens vast maar ik leef nog. 'Brandweer nodig om los te komen' zegt diezelfde stem en zo vang ik op dat de brandweer me los moet maken. 'Meneer, de brandweer gaat nu de auto uit elkaar halen en dan halen we u er voorzichtig uit. U gaat dan naar het ziekenhuis' zegt weer die stem en ik zeg niks. Ik kan dat ook niet dus logisch, ik voel me weer licht in m'n hoofd en val weer weg. 

POV Jazzmin

'Mevrouw, kunt u mij horen? zo ja, geef een klein knijpen in m'n hand' hoor ik iemand zeggen die m'n hand vast pakt. ik probeer te knijpen en dat is gelukkig al genoeg 'prima, mevrouw heeft nog hartslag, valt wel vaak weg' hoor ik en iemand anders herhaalt het. 'We gaan richting het ziekenhuis' zegt weer iemand anders. blijkbaar lig ik in een ambulance en word ik nu naar het ziekenhuis gebracht. Ik probeer met veel kracht m'n ogen te openen en dit lukt even maar daarna val ik weer weg. 'Mevrouw opende haar ogen, valt nu weer weg' hoor ik en dan komt die piep weer. Gaf ik te veel kracht dat ik nu wel dood ben? misschien is dat ook maar beter, dan heb ik geen pijn meer. Nee niet zo denken Jazz, gewoon ademen en dan komt het goed. Ik hoor weer langzaam stemmen, 'Alle slachtoffers zijn nu onder weg naar hetzelfde ziekenhuis' vang ik op en dat geeft me enigszins rust. Iedereen is dalijk in hetzelfde ziekenhuis. Ik heb minder pijn en dat komt denk ik door de morfine, dat zullen ze me vast hebben gegeven.

POV Matthy

Ik word langzaam met wel enorm veel pijn uit de auto getild en op een brancard gelegd. 'We gaan u nu pijnstilling geven via het infuus en rijden dan naar het ziekenhuis' wordt er tegen me verteld en ik vind het prima. Ik heb ondertussen wel m'n ogen opgekregen en val minder vaak weg. Ik kan alleen maar denken aan hoe het met Jazz, Juultje en Koen zou gaan. Mezelf maakt me nu even niet uit, als het maar goed gaat me de andere. 'We rijden u nu de ambulance in en vertrekken meteen naar het ziekenhuis' verteld een ambulance medewerker mij en ze rijden me richting de gele wagen. Onderweg naar het ziekenhuis val ik nog een keer weg maar daarna gelukkig niet meer, aangekomen in het ziekenhuis word ik ontvangen door ziekenhuismedewerkers en die brengen me richting een kamer ofzo. Ik voel nog steeds overal pijn ondanks de pijnstillers. 'Hoofdwond, vaak wegvallen, ogen wel open' hoor ik naast me en met een noodgang brengen ze me ergens heen. 'Al een naam van de patiënt?' wordt er gevraagd aan iemand en die gene noemt m'n hele naam, Matthyas Maarten het Lam. Ik ben wel wakker maar alles is zo vaag, ik sluit m'n ogen en probeer maar gewoon te slapen ofzo.

POV Jazzmin

We komen blijkbaar aan in het ziekenhuis en ik word met hoge snelheid naar de intensive care gebracht, dat ving ik ergens op dus vandaar dat ik het weet. Ik ben best bang, ik heb nog veel pijn en voel me heel slecht. Misselijk, hoofdpijn, licht in m'n hoofd. Kon ik maar weg, weg van die pijn. 

Oh owhhh... een beetje een drama dus. 
Nog een vraagje he, houden jullie van korte delen zoals nu en dan om de 2/3 dagen of 1 lang deel om de 4/5 dagen? xx mij

ps: Nog enorm bedankt voor de 2K lezers! Ik waardeer elke lezer <3

21-07-2022