Is hij de ware? Ft. Bankzitters

Deel 18 :)

Ik lees het briefje hardop voor en er staat...

'Hey Jazzmin, Wij hebben al onze spullen gepakt en besloten jou met rust te laten. We weten dat we je pijn hebben gedaan maar voor ons was dit de beste optie. We hopen dat je het leuk gaat hebben in of bij je nieuwe woning en we wensen je verder veel succes met wat er nog komen gaat. Bedankt voor alle leuke en mooie jaren in dit huis en al die herinneringen gaan wij nooit vergeten. Het spijt ons dat het zo abrupt was maar we konden even niks anders. We weten dat je ons dit nooit gaat vergeven en je wil denk ik ook geen contact meer met ons dus bij deze. Dankjewel lieve Jazzie en misschien tot ooit :) xxx Rowena, Guusje en Felicia.'

Ik schrik van wat ik lees, ik wil huilen van boosheid maar ook omdat ik verdrietig ben dat ik ze nu kwijt ben. De meiden waar ik alles mee deed en zo veel omgaf hebben me laten stikken en zijn nu voor altijd weg... die gedachte doen pijn. Ik barst in huilen uit in Matthy z'n armen. 'Matt.. waarom?' vraag ik aan hem terwijl ik weet dat hij het niet kan weten. 'Ik weet het niet Jazz' zegt hij zacht, 'Ik ben gewoon niet de juiste voor hen, dat doet pijn.' zeg ik dan. 'nee Jazzmin, je bent een lieve, knappe en goede meid voor iedereen. Die meiden weten niet wat ze missen hoor' zegt Matthy lief en ik hoor aan z'n stem dat hij het meent. Ik reageer niet en weet ook niet wat ik moet reageren. 'weet je, zullen we anders gaan? Gaan we lekker naar cdh en filmpie kijken' opper hij dan, ik knik en we pakken alle spullen en we vertrekken. Ik ben nog steeds verdrietig en zou het liefst willen huilen maar ik moet me even sterk houden, als we zo bij cdh komen moet ik het verhaal waarschijnlijk ook uitleggen dus breek ik dan toch wel. 

Na 30 minuten komen we aan bij cdh en vraagt Matthy als we nog in de auto zitten 'Wil je als we binnen zijn meteen naar boven of eerst beneden praten met de jongens en wat drinken?' 'Ehm dat laatste, dan weten ze het meteen en hoef ik het later niet nog een keer te vertellen. Ik kan dan gewoon verder met het leven hier' leg ik uit en Matt geeft een goedkeurend knikje. We lopen naar binnen en ik zet mn dozen en mn schoenen in de gang en loop de woonkamer in, Matthy loopt achter me aan en de boys kijken allemaal tv. Als ik bij ze sta ga ik op een stoel zitten en Koen zet de tv zacht, 'hey Jazz, gaat t al wat beter?' vraagt Raoul lief. Matthy komt ondertussen met een glas water naast me zitten, 'Ja weet ik niet, het is lastig.' zeg ik en ik voel een brok in mn keel 'Wil je dingen vertellen?' vraagt Robbie die ondertussen een slok van z'n bier neemt. 'Je mag alles vertellen, al duurt het uren' zegt Koen lief. Ik denk dat ik mn verhaal wil vertellen, alles, niet alleen van vandaag maar alles van afgelopen jaren. Ik knik en begin mn verhaal. 

*ff sidenote, vanaf nu komt er een verhaal waar veel wordt gesproken over mentale gezondheid, depressie en zelfmoordpogingen , dus als je wilt skippen kan je verder lezen vanaf dit  🔈 teken.* 

'Zoals jullie weten is mn broertje ongeveer 2 jaar geleden komen te overlijden, dit bracht voor mij veel verdriet en boosheid. Ik vroeg en vraag me soms nog steeds af waarom hij, waarom moest hij in een ongeluk komen en zo overlijden. Hij was nog zo jong en was zo goed voor deze wereld.  Hij was 16 en had net z'n scooter rijbewijs en z'n eigen scooter gekocht. De man die hem aanreed had ruzie thuis en had gedronken, hij zag Jasper niet en reed met 100 km/u op hem af. Voordat hij kon bedenken om te remmen had hij mn broertje al doodgereden, Jasper heeft niet geleden want het was zo'n harde klap dat leven daarna niet mogelijk was. Het was rond 16:00 op 14 juni dat ik werd gebeld, ik werd gebeld door een onbekend nummer. Ik neem nooit op maar nu voelde het alsof ik moest opnemen. Ik nam op en het was de politie, ze vroegen of ik thuis was en of dat dan bij mn ouders was of bij mijzelf. Ik gaf aan dat ik met vriendinnen samen woon en ik dus daar ook was. Ik gaf het adres en ze kwamen daarheen, ik had geen kans om aan de telefoon te vragen waarom dus ik was best een beetje bang. Ze stonden aan mn deur na 15 min, ik deed open en ze kwamen binnen toen ik ja zei op de vraag of dat mocht. Ik bood ze wat drinken aan en wilde even praten dus ik schrok beetje, ik ging zitten op de bank en toen werd verteld dat mn broertje die dag om 13:15 is aangereden en dat hij dat niet overleefd heeft. Mijn wereld stond stil toen ik dit hoorde, ik kon alleen maar huilen en ik zei niks. De andere meiden waren niet thuis, ze zaten op school maar ik was vrij. De politie vroeg of ik iets nodig had, en dan ging het om bijvoorbeeld mensen om me heen ofzo. Ik schudde nee want ik wilde even niemand zien, ik moest het eerst voor mezelf proberen op een rijtje te zetten. Na een halfuur vertrok de politie en bleef ik alleen achter. Sinds die dag is mn leven helemaal anders en is het een puinhoop voor mijn idee, ik wilde niks meer. Ik ging in bed liggen, ik huilde en deed niks. Rond 19:00 kwamen de meiden thuis en kwam Felicia mn kamer in, ik huilde nog steeds en ze vroeg wat er aan de hand was. Ik wist niet wat ik moest zeggen maar toch zei ik dat mn broertje dood was. Ze schrok maar bleef lief en gaf me een knuffel, ik vroeg haar of ze het aan de andere wilde vertellen en dat vond ze goed. Ze gaf me een glas water en liep zelf terug naar de andere meiden beneden. Ik hoorde na 10 min heel veel voeten op de trap dus ik wist dat ze mn kamer in zouden komen. De meiden gaven me een knuffel en zeiden dat het goed zou komen en ze me wilde helpen met alles. Ik moest van Guusje eerst mn school mailen en mn slb'er (studieloopbaanbegeleider oftewel mentor) appen dat ik voorlopig niet aanwezig kon zijn door het overlijden van mn broertje. Ik heb dit de zelfde avond nog gedaan en ik kreeg goedkeuring dat ik 3 weken thuis mocht blijven en alles mocht verwerken. Ik zat toen al in mn laatste jaar dus het was eigenlijk heel belangrijk dat ik naar school zou gaan maar het lukte me niet, ik kon het niet. Ik heb de eerste dagen veel gehuild, ik at niks en lag alleen maar op bed. Mn dagen waren gevuld met niks doen en slapen, na 2,5 week kwam het besef dat ik bijna weer naar school moest. Ik kon het alleen niet, ik was er niet tot toe in staat. Ik was heel de dag somber, moe,  wilde dingen zoals turnen niet meer doen en ik kwam lastig in slaap. Ik gaf aan bij mn school dat ik het nog niet aan kon, zij gaven toen aan dat ik dan waarschijnlijk het jaar niet ging halen en nog een jaar moest. Ik was al zo ver van de oude ik en toen ze dat zeiden werd het er niet beter op zeg maar.  Ik besloot dat ik niet naar school ging, ik moest eerst mezelf terug vinden. Maar in plaats van hulp zoeken of iets ging het slechter en slechter, Ik voelde me schuldig en at heel weinig. Ik kon daar de controle uithalen dus dat was een fijn idee, de meiden vonden dat het slecht met me ging maar ik negeerde het. Ik ging rare dingen denken en wilde niet meer leven, ik wilde eigenlijk gewoon dood. Ik kon dan bij mn broertje zijn en ik was dan af van de mentale pijn. Ik deed mezelf dus fysiek pijn, ik sneed mezelf met een scheermesje en als niemand thuis was pakte ik ook weleens een aardappelschilmesje. Het voelde goed en ik was dan alles even vergeten, ik droeg ook alleen maar truien want ja niemand mocht het dan ook zien. Na een paar lange weken ging het nog steeds slecht, van de meiden moest ik gaan praten met iemand en dus ging ik naar een psycholoog. Toen ik daar kwam werd er na mn hele verhaal vertelt dat ik een depressie had, die diagnose maakte het niet beter. Het gaf bij mij juist aan dat ik mislukt was en ik dus weg moest van de wereld. Ik maakte plannen om uit mn leven te stappen maar ik voerde het niet uit. Dit alles ging 8 maanden door, ik besloot toen een plan uit te werken en deed een poging. Ik belandde op de ic en dus was ik niet dood, dit was een enorme teleurstelling en hierdoor wisten mn ouders en vriendinnen nu allemaal wat er gaande was. Ze zagen mn armen en benen vol littekens en wondjes, ze zagen en wisten dat het slecht ging en wisten van mn plan af. Ik voelde me aan de ene kant schuldig en mislukt maar aan de andere kant was de drang om door te gaan en het nog eens te proberen zo groot. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis toen ik van de ic afkwam, ik heb het dus overleefd maar de kans was niet groot en daar baalde ik van. Waarom mislukt het en ging ik niet uiteindelijk toch dood. Tijdens mn opname moest ik meer eten en dat lukte prima en ik werd gezond, nou ja mn lichaam want in mn hoofd was het nog steeds chaos. Ik liet blijken dat het goed ging maar ik moest nog steeds bij een psycholoog lopen. Ik was weer thuis en ging 3x per week naar mn psycholoog en kreeg EMDR therapie, dat was heel zwaar en moeilijk. Het lukte en ik kreeg me leven weer een beetje op het goede pad, ik was nog wel vaak somber maar langzaam aan ging het beter en kon ik meer dingen en wilde ik meer. Uiteindelijk na 12 maanden heb ik me weer aangemeld bij mn school, ik was welkom en mocht het jaar op nieuw doen met wat uitzonderingen. Ik hoefde nog maar 1 dag in de week stage te lopen omdat ik al 6 maanden had stage gelopen en dus al veel uren had gemaakt. Ik kon paar toetsen overslaan omdat ik die al had gemaakt het vorige jaar en ging 3 dagen in de week naar school ipv 4. Ik had mn leven weer op de rails en toen kwam de vakantie waar ik jullie heb ontmoet. Ik heb toen over waarom ik niet kon zwemmen gelogen, ik was bang voor de reactie over mn littekens. Toen jullie gingen zwemmen en Matt en ik alleen waren heb ik kort verteld over mn broertje enzo maar niet zoals nu uitgebreid mn verhaal gedaan, ik kende jullie nog niet zo enorm goed dus ik vond dat iets te snel. Nu zijn we natuurlijk hele tijd verder en is er veel gebeurd in mn leven. Mn vader is overleden, mn vriendinnen hebben het huis opgezegt en dus moest ik weg. Gelukkig heb ik hier de beste vrienden zitten op de bank en stoel en redden jullie mij momenteel. Ik wil het niet toegeven aan mezelf en aan iemand anders maar het voelt alsof ik een terugval heb, ik voel me somber en ben moe. Ik heb geen zin meer in turnen en wil alleen maar in bed liggen. Ik doe mezelf weer pijn, en dat is te zien en dat wil ik niet. Jullie zijn zo lief voor me maar als ik er aan denk dan kan ik alleen maar denken aan het feit dat ik jullie pijn doe en jullie teleurstel met mij. Sorry.' Eindig ik mn verhaal. 

🔈🔈🔈

Alle gezichten zijn op mij gericht en iedereen lijkt geschrokken van mijn verhaal. Ik huil niet, ik ben niet blij maar voel me wel wat opgelucht. Ik heb voor het eerst mn hele verhaal bij iemand gedaan, nu wel meteen bij mn 5 beste vrienden. 'Jazz, ik ben blij dat je ons dit verteld en durft te vertellen. We zijn heel blij dat we jou hebben leren kennen en we kunnen niet meer zonder je. We gaan je helpen om hier uit te komen' zegt Robbie. Ik ben blij met hun reactie want het had ook anders kunnen zijn. Ik glimlach en na dit alles is het al weer tijd om avond te eten, iets waar ik tegen op zit. Ik voel me zo niet comfortabel in mn lichaam dus wil ik er alles aan doen om die zekerheid terug te krijgen, er is maar één manier om dat te krijgen. Afvallen. Ik hoop dat de jongens niet zo op mij gaan letten op dat gebied, anders moet ik zo ziek veel eten. We eten wraps en ik neem er ééntje want dat is meer dan genoeg toch? Ja ik vind van wel. Na mn verhaal vanmiddag gedaan te hebben voel ik me lichter, gewoon alsof er een grote last van mn schouders af is. Ik voel me wel beter, ik heb minder neiging om dalijk onder de douche mezelf te bezeren.  

We zijn allemaal klaar met eten en ik besluit Matthy te helpen de vaat op te ruimen. Soms als ik naar hem kijk kan ik wel huilen van blijdschap, dat ik hem (en natuurlijk de andere jongens) heb ontmoet heeft mn leven gered. Ik geef hem een knuffel en glimlach naar hem. We zijn klaar met opruimen en ik vraag aan de jongens of we samen kunnen gamen. 'Gamen? Jij?' vraagt Koen verbaasd, 'hahaha ja ik gamen, ff afleiding en lol hebben' zeg ik blij. 'Oke ja is goed, wat wil je spelen?' vraag Raoul  'Fall guys?' Zeg ik dan weer, fall guys is echt zo leuk. Ik speelde dit tijdje terug al met de meiden dus ik heb al aardig geoefend maar dat hoeven de jongens niet te weten. 'Zullen we op onze kamers gaan zitten en dan via discord bellen?' stel ik ook voor. 'ja is goed, kom jij dan bij mij of ga je hier in de woonkamer zitten?' vraagt Matthy. 'ik kom wel bij jou zitten' zeg ik en we lopen allemaal naar onze kamers. We starten een game en een call in discord, na ronde 1 ligt Koen er al uit 'HAHAHA LOSERRR" roep ik. 'EY JIJ KAN VANAVOND OOK BUITEN SLAPEN ' hoor ik hem roepen en ik moet er wel om lachen. Het is de finale en alleen ik en Robbie ( met natuurlijk andere spelers maar geen bankzitters meer) zitten er nog in, het ziet er naar uit dat ik niet ga winnen en Robbie ook niet. 'NEE K*T!' hoor ik Robbie schreeuwen en moet wederom lachen, ze worden allemaal zo boos als ze niet winnen. Uiteindelijk blijf ik over en nog een andere speler, DNPFaker123_, 'EY DIE GUY IS ZO'N SUKKEL HE, HIJ HEEFT MN NAAM GEWOON GESTOLEN' roept Koen. 'Huh jij was toch DNPNL of was je al die tijd fake?' vraag Matthy lachend. Iedereen moet er wel om lachen en uiteindelijk wint hij ook nog eens, nou je had Koen moeten horen HAHAH. Na heel wat potjes heb ik 2x gewonnen, Koen 0x, Robbie 3x, Raoul 1x en Matt ook 1x. 

We sluiten allemaal onze computer af en gaan in de woonkamer nog wat drinken, we praten veel en vooral over onzin voor mijn idee. Het is ondertussen 2 uur in de nacht dus word het wel tijd om naar bed te gaan, ik heb zelf alcohol op maar de jongens wel. Koen iets te veel want die guy praat al met een dubbele tong, het is wel lachen om hem zo te zien stuntelen. 'Nou hup ginger, ga slapen' zeg ik als ik hem een duwtje geef in de richting van de deur naar de trap. 'Ey ey ik- ik ben g-geen gingerrr' zegt hij gek en ik moet alleen maar meer lachen. Nou na 30 minuten ligt iedereen in bed en ik dus ook, ik slaap bij Matthy zoals altijd. Ik ben echt gezegend met hem... nu hopen dat het ooit echt iets wordt... 

Thank youu! We hebben de 500 lezers gepasseerd, het klinkt raar misschien maar ik ben er best blij en tevreden over. ❤️ Volgende week veel toetsen enzo dus weet niet of er veel gaat komen, wel heb ik natuurlijk 4 dagen weekend (door hemelvaart) dus kan ik denk ik nog wel een deeltje schrijven :) Moet er vanaf nu wat meer gebeuren tussen Matthy en Jazzmin? Hopelijk tot bij het volgende deel!