"ထယ်ရယ် ..အန်တီနဲ့ စက်ရုံခဏလိုက်ခဲ့ပေးမလား"
"ဗျာ..ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ်၊ အင်္ကျီလဲပြီး ထွက်လာခဲ့ပါ့မယ် ၊ခဏလေး စောင့်ပေးလို့ရတယ်မလားဟင်"
"ရပါ့ ရပါ့"
ရစ်ခီမားမားက ယောကျာ်းဖြစ်သူ ဆုံးသွားပြီး ကတည်းက တစ်ယောက်တည်း ကုမ္ပဏီအလုပ်တွေ တာဝန်ယူရင်း ရုန်းကန်နေရတာ။
အရင်က သားဖြစ်သူရစ်ခီက ထယ်ရယ့်အပေါ် ဘယ်လောက် အဖော်မက်လဲဆိုတာ အသိဆုံး။
ရစ်ခီပိစိလေးအရွယ်တုန်းကဆိုရင် သူ့အခန်းမှာ သူ မနေပဲ ထယ်ရယ်ရှိတဲ့ နေရာကိုပဲ တစ်ကောက်ကောက် လိုက်တတ်တာကို အမှတ်ရပါသေးတယ်။
သားရေ ထမင်းစားမယ် လို့ လိုက်ခေါ်ရင်လဲ ကိုကိုစားမှ စားမယ် ဆိုပြီး ပြန်ရစ်သေးတာ။
စာအုပ်နဲ့ မျက်နှာနဲ့ မကပ်တဲ့ သူမရဲ့ သားရတနာရွှေတုံးလေးက အိမ်က အလုပ်သမားကောင်လေး ထယ်ရယ် စာလုပ်မှ လိုက်လုပ်တတ်တာ။
ထယ်ရယ်လေးမှာ အရုပ်ကား သေးသေးလေး တစ်စီးရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရုပ်ကလေးဆိုလို့ အဲ့ဒါလေးပဲရှိတော့ ထယ်ရယ်ဟာ ဂရုတစ်စိုက်နဲ့ အရုပ်ကားတစ်စီးနဲ့ပဲ ခြံထဲ ပတ်ဆော့တတ်တယ်။
အဲ့အခါကျရင် သူမရဲ့ သား အဆိုး အဆာလေး ရစ်ခီက 'ကိုကိုက ရွေ့ရွေ့ကို လှည့်လဲမကြည့်ဘူး အရုပ်ကားကို ပဲ အာရုံစိုက်နေတာ' ဆိုပြီး ထယ်ရယ်က သူ့ကို အာရုံမလာလို့ ဆိုပြီး အော်ငိုခဲ့ဖူးသေးလို့ ချော့ရတာကို လဲ မမေ့ဖူး။
ခြေဆောင့်ပြီး ရစ်ခီက သူ့မားမားကို ထပ်တိုင်သေးတယ်။
"ရွေ့ရွေ့က ကိုကိုနဲ့ အတူတူဆော့ချင်တာကို ကိုကိုက အဲ့ကားနဲ့ပဲ ဆော့နေတာ..မားမား အဲ့အရုပ်ကား အစုတ်ပလုတ်ကို လွှင့်ပစ်ပေး" ဆိုပြီး တစ်ဂျီဂျီ အော်ငိုနေလို့ မျက်နှာ တစ်ပြင်လုံး မျက်ရည်စီးကြောင်းတွေက တစ်သွင်သွင်။
အလိုမကျရင် ရင်ခေါင်းသံနဲ့ တမင် အော်ငိုပြတဲ့ ရစ်ခီကို မားမားက ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။
ဘာလို့အဲ့လောက်တောင် ဆိုးသွမ်းနေရလဲ မသိဘူး။
နောက်ဆုံးတော့လဲ မားမားက ထယ်ရယ့် ဆီသွားပြီး
