အရာအားလုံးဟာ ရစ်ခီလေး သဘောအတိုင်းပဲဆိုတော့ ဟန်ဘင်းကို အားနာနာ နဲ့ပဲ ဒီနေ့မလာဖြစ်တော့ကြောင်းကို ဖုန်းဆက်လှမ်းပြောလိုက်တော့ ဟန်ဘင်းက နားလည်ပေးတယ်။
'အတူတူရှိရမယ့်ရက် က ဒီတစ်ရက်တည်းမှမဟုတ်တာ'
တဲ့။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ အပြင်သွားဖို့ ချိန်းတဲ့အခါမှာ ဟန်ဘင်းက ထယ်ရယ်ကို အမိဖမ်းဖို့ သူကိုယ်တိုင် လာကြိုပါ့မယ် ဆိုတဲ့ စကားက ထယ်ရယ့်ရင်ထဲ တစ်မျိုး တစ်မည် ဖြစ်သွားစေတယ်။
ပြီးတော့ ဟိုနေ့က ကလပ်ကနေ အိမ်ကို ပြန် လိုက်ပို့ပေးလို့ကျေးဇူးတင်စကားကိုတော့ ဟန်ဘင်းနဲ့ကိုယ်တိုင်တွေ့မှ ပြောရမယ်။
ထယ်ရယ်လဲ ဟန်ဘင်းနဲ့ အတူအပြင်လျှောက်လည်ချင်တာမို့ အခွင့်သင့်လာရင် ရစ်ခီ့ကို ခွင့်တောင်းကြည့်မယ်လို့ တေးထားလိုက်ပြန်တယ်။
သူတို့ပုံစံက သမီးရည်းစားချိန်းတွေ့ကြမှာကို စည်းကမ်းကြီးတဲ့ အမေ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကိုတောင်းနေရသလိုလို။
ဝတ်ထားပြီးသား အဝတ်တွေကို ပြန်လဲလိုက်ရင်း ဆူပုတ်ပုတ်ဖြစ်နေတဲ့ ထယ်ရယ်က ဟန်ဘင်းပြောသလို ကြက်ပေါက်လေးနဲ့ တူတယ်။
သွားချင်တဲ့လူနဲ့ သွားချင်တဲ့ နေရာကို မသွားလိုက်ရလို့ ရစ်ခီ့ကိုလဲ စိတ်မဆိုးရဲတဲ့ ထယ်ရယ်က တစ်ခါမှ ရစ်ခီကို အပြစ်မမြင်ဖူးဘူး။
ရစ်ခီသူ့ကို ဒီလိုစိတ်ဒဏ်ရာတွေဖြစ်စေတဲ့ အပြုအမူနဲ့စကားလုံးတွေကို ပြောလိုက်တိုင်း ဒါတွေဟာ ဖြစ်သင့်တဲ့ အရာလို့ ထယ်ရယ်က မှတ်ယူထားပုံပဲ။
အရင်က သူသိတဲ့ ရစ်ခီက ဒီလိုအမူအကျင့်တွေကို ပြတတ်တဲ့ ကလေးမျိုးမဟုတ်ပဲ ချွဲတတ်တဲ့ ထယ်ရယ့်ရဲ့ ကလေးလေးရယ်ပါ။
တစ်ခါတစ်လေ ထယ်ရယ့်ရဲ့ တမ်းတခြင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ အရင်ပုံစံရစ်ခီကို သတိရမိတယ်။
လူကြီးဖြစ်လာတဲ့ ရစ်ခီလေးက အများကြီး ချောလာတယ်။ ဆံပင်အနက်ရောင်မဟုတ်တော့ပဲ အရောင်မျိုးစုံကို ပြောင်းနေတဲ့ ရစ်ခီ့ဆံပင်ဟာ အခုရွှေအိုရောင်လေးနဲ့မှပဲ ငြိမ်သွားတော့တယ်။
