ဒီရက်ပိုင်း ကိုးရီးယားရဲ့ရာသီဥတု အခြေအနေက ခပ်မှိုင်းမှိုင်းဖြစ်နေပေမဲ့ ရှန်အိမ်တော်မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ထယ်ရယ်ရဲ့ စိတ်အခြေနေက ဒီနေ့မှာတော့ တက်ကြွနေသလိုပဲ။
ရစ်ခီကိုယ်တိုင်က သူ့ကိုစာသင်ပေးဖို့ ခခယယ လာမပြောတာတောင်မှ ဒီလိုမျိုး ရစ်ခီနဲ့ပြန်ပြီး စကားတွေ အများကြီးပြောပြီး စာရှင်းပြရကာနေတစ်ဆင့် ရင်းနှီးရမယ့် အခွင့်အရေးကြောင့် ထယ်ရယ် ပြုံးမိတာ ခဏခဏ။
သူထပ်ပြီး ရစ်ခီနဲ့ ပြန်ရင်းနှီးလို့ ရနိုင်ပါ့မလား။
၁၀၀ရာခိုင်းနူန်း မရနိုင်ဘူးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကြိုးစားကြည့်ရမှာ ထယ်ရယ့်ရဲ့တာဝန်ပဲလေ။
အရင်က ကလေးဆန်တဲ့ ရစ်ခီကို ထယ်ရယ်ပြန်လိုချင်တာကြောင့်ပါပဲ။
အရင်ကလို ထယ်ရယ်ချက်ကျွေးတဲ့ တော့ပူဂီမှ ၊ ထယ်ရယ် ဝယ်ကျွေးတဲ့ သရေစာမုန့်မှ စားတတ်တဲ့ ဒီရစ်ခီလေးက ထယ်ရယ်ရဲ့ ထာဝရကလေးလေးပါ။
ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်းကို အပြစ်တင်ချင်ပေမဲ့ ဖြစ်ပြီးပျက်သွားတဲ့အရာမို့လို့ ထယ်ရယ်ရော ရစ်ခီရော မတတ်နိုင်။
တစ်ခါလောက်တော့ ရစ်ခီရဲ့ပါးတွေကို ဖြစ်ညှစ်ပြီး လှုပ်ယမ်းကာ မေးလိုက်ချင်တယ်။
'မင်း တကယ်ပဲ ကိုကို့ ကို မချစ်တော့တာလား' လို့။
ကိုကိုကတော့ မင်းကိုချစ်သေးတယ် ကလေးလေးရဲ့။
ညီလေးလိုချစ်ရတဲ့ မင်းက ကိုကို့ကို မုန်းသွားပေမဲ့
ကိုကိုကတော့ ထာဝရမုန်းမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး အရူးလေးရဲ့။ငယ်ငယ်တုန်းကလိုပဲ မင်းဘာလုပ်လုပ် ခွင့်လွှတ်ပြီးသား။
ရစ်ခီရွေးထားတဲ့ မေဂျာက ထယ်ရယ်တက်ခဲ့တဲ့ မေဂျာနဲ့ တူတူပဲမို့ စာပြန်သင်ရာမှာ အခက်အခဲမရှိဖို့ မျှော်လင့်ရတယ်။
ကျောင်းလဲ မတက် ၊ စာလဲမလုပ်တဲ့ ဒီလူဆိုးလေးအတွက်
ထယ်ရယ်က ညကတည်းက သူ့တုန်းက ကျက်ခဲ့ရတဲ့ စာရွက်ဟောင်းတွေကို ပြန်ရှာရင်း ညက နောက်ကျမှ အိပ်ရာဝင်ခဲ့တာ။
ရစ်ခီ့အခန်းထဲ မဝင်ခင် တံခါးခေါက်လိုက်တော့ ဘာမှအသံပြန်မကြားရတော့ အိပ်ရာမထသေးဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီ။
