Het was niet alsof het zo duidelijk te horen was vanaf het podium, het was gewoon dat toen ik het podium af kwam, ik me anders voelde. Geen luide piep in mijn oren en kalmer in mijn hoofd, ik haatte het. De jongens hadden dat duidelijk niet en rende voor me uit, ze waren vrolijk terwijl ik dat totaal niet was. En het ergste was nog wel dat ze geen flauw idee hadden. Ik wilde wel zeggen dat ik me vreselijk voelde, maar ik wist gewoon dat ik niet de reactie zou krijgen die ik nodig had, ook al zouden ze het niet slecht bedoelen. Toch zouden ze het misschien een beetje irritant vinden als ik er nog steeds mee zit.
Het was zo ongelofelijk moeilijk deze laatste twee maanden om te doen alsof ik zin had om nog door te gaan met z'n vieren, vooral op het begin toen ik eigenlijk het liefst de hele dag in bed naar het plafond lag te staren. Maar ik kon anderen niet teleurstellen. Ik hield nog steeds van de jongens, en de fans. Ik kon ze het niet aan doen om te zeggen dat ik dit niet wilde zonder Zayn vooral niet omdat hij in een ongelofelijke klootzak is veranderd.
En ik haat mezelf, dat ik nog zoveel om iemand geef die niks om mij geeft, of om mijn beste vrienden. Ik haat mezelf dat hij iedere nacht het laatste is waar ik aan denk voor ik in een onrustige slaap vol nachtmerries val, en het eerste waar ik aan denk als ik weer wakker wordt in een andere slopende dag. Ik haat mezelf omdat ik als ik hem zou zien, ik naar hem toe zou rennen en in zijn armen zou vallen, ongeacht de mensen die er om heen staan.
Ik had hem sinds de dag van ons laatste concert samen niet gezien, hij heeft er geen moeite voor gedaan. Ik heb hem wel een aantal keer gebeld, maar hij nam maar twee keer op en deed erg kort af. Ik durfde hem niet eens te confronteren met het feit dat hij zijn belofte niet was nagekomen, want ik wilde hem geen pijn doen omdat ik wist hoe hij in elkaar zat. Of tenminste, ik dacht dat ik dat wist. Ik vertelde mezelf steeds dat Zayn het gewoon niet meer aankon en dat hij een ander leven wilde, buiten de spotlight. Maar op hetzelfde moment weet ik dat hij bijna iedere dag vanaf het moment dat hij bij ons weg is, in de studio heeft gezeten.
Als hij niet in de studio was met zijn nieuwe beste vriend, was hij met haar. Ik wilde niet eens aan haar vreselijke naam denken, zij verdient hem niet. Na alles wat hij heeft gedaan denk ik nog steeds dat hij het allerbeste verdient, en ik zeg niet dat ik dat ben maar ik weet wel zeker dat zij dat niet is.
'Aarde aan Niall.' Zei Louis toen we net in het vliegtuig zaten, terug naar Londen. 'hè, wat?' Vroeg ik. 'Alles oké?' Ik knikte vlug, te vlug dit keer. 'Zeker weten? Wat lees je?' Ik haalde mijn schouders op. Ik las de tweets van zeurende fans, over hoe we de setlist niet veranderd hadden, terwijl ik had gezegd dat we dat wel zouden doen. Ze hadden het verkeerd begrepen, of beter gezegd; ik had het verkeerd uitgelegd.
Louis pakte mijn Iphone uit mijn handen, ik reageerde amper. 'Niall, lees dit niet. Sommige mensen blijven altijd zeuren, wat er ook gebeurd.' Ik pakte mijn Iphone terug. 'Het boeit me niet.' Ik pakte een deken en legde die over me heen. 'Ik ga slapen.' Mompelde ik. 'Oh, heb je weer een van je gezellige buien, Niall?' Ja, het was niet alsof de jongens helemaal niks door hadden. Maar meestal ergerde ze zich alleen aan me, ze vroegen nooit door over waarom ik nou eigenlijk zo deed, geen één keer, en ergens deed het wel een beetje pijn hoe ze maar zou weinig om me gaven. Zouden zij me net zo makkelijk als Zayn verlaten? Of misschien nog makkelijker?
De gedachte gaf me weer dat brandende gevoel in mijn keel wat ik zo ongelofelijk vaak had, maar tranen waren al lang nergens meer te bekennen. 'Ik ben gewoon moe.' Antwoordde ik Louis. 'Het boeit me niet.' Deed hij mijn stem na.
Ik negeerde hem, en keek nog even het raam uit. Ik zag de halfvolle maan duidelijk, maar geen ster te bekennen. Ik schudde mijn hoofd een beetje voor ik mijn ogen sloot en al snel weg dommelde, op weg naar mijn volgende vreselijke nachtmerrie.
Hey!!! Ik vind het best moeilijk om dit te schrijven om eerlijk te zijn, maar ja het geeft me een prettig gevoel als ik er wat meer moeite voor doe om een verhaal te schrijven sinds ik hier aan begon, eerst haatte ik dat altijd. Zoals ik in het vorige hoofdstuk al zei, dit verhaal wordt lichtelijk gebaseerd op de werkelijkheid ook al weet ik bijna zeker dat Niall er niet meer echt verdrietig over is en zo, en dat hij super veel zin heeft om nog door te gaan. Comment/vote/follow xx Nadia
