'Hey Zayn.' Zei ik zacht door de telefoon, ik wist niet waarom ik hem weer belde, want waarschijnlijk zou het me alleen meer pijn gaan doen dan als ik hem gewoon met rust laat. 'Wie is dit?' Vroeg hij onduidelijk maar luid, hij was duidelijk dronken. Op de achtergrond hoorde ik luide muziek, wat vreemd was want het was nog maar vier uur 's middags, was hij nu al in een club?
'Het is Niall.' Ik zuchtte toen ik hem tegen iemand anders hoorde praten waarna ik allemaal gekraak hoorde. Na een tijdje hoorde ik een onbekende stem tegen me zeggen dat ik moest stoppen met bellen, die persoon was duidelijk ook nogal van de wereld. Ik hing snel de telefoon op en stond op van de bank in de kleedkamer waar ik alleen zat, ik moest maar eens naar de andere jongens gaan.
Net toen ik de deur opende kwam Liam van de andere kant binnen lopen en hij trok zijn wenkbrauw op. 'Ik dacht dat je naar het hotel ging om iets te halen?' Oh ja. 'Dat ging ik ook. Ik was alweer terug, moest iemand bellen.' Liam knikte. 'Wie?' Ik haalde mijn schouders op, ik kon misschien goed dingen verbergen maar als ik ook echt moest liegen, ging het mis. 'Mijn moeder.' Antwoordde ik zo simpel mogelijk. 'Ik dacht dat je die vanochtend in de bus al zat te bellen.' Ik schudde mijn hoofd. 'Waarom doe je zo raar?' Vroeg ik. 'Dat noem je niet raar dat noem je bezorgd zijn, want ik weet dat je liegt.' Ik voelde de woedde in me borrelen, ik haatte het als mensen door hadden dat ik ergens mee zat.
Er zijn mensen die gewoon niks zeggen omdat ze niet weten hoe, maar als iemand er dan achter komt dat er iets aan de hand is zijn ze juist heel blij, want ze hoefde zelfs niks te zeggen. Het is dan niet zo zeer dat ze niet willen praten, het is meer dat ze niet weten waar te beginne. Bij mij was dat niet het geval, ik haatte praten over mijn gevoelens met de meeste mensen, vooral als dat gevoelens van verdriet waren. Ik werd er ontzettend nerveus van als mensen erover begonnen. Ik had dat als kind al. Als ik ooit huilde en iemand wilde me troosten, voelde ik me vaak alleen maar erger daarna. Behalve als Greg het deed, dan voelde ik me echt beter. En Zayn werd eigenlijk al heel snel een tweede Greg voor mij, en aangezien ze nu allebei een soort van uit mijn leven zijn, wordt het wel heel erg moeilijk.
Maar de enige manier waarop ik op Liam kon reageren was voor mij boos worden, en ik haatte het echt maar ik kon er niks aan doen. In mijn hoofd was er geen andere manier om hem te laten stoppen met zich zorgen maken, ook al wist ik ergens dat het dan alleen erger zou worden.
'Ik lieg niet! En het slaat nergens op dat je bezorgd ben, ik volwassen en jij behandeld me als een kind! Ik ben er klaar mee!' Liam staarde me aan, duidelijk verbaast om mijn reactie. 'Je hoeft niet zo overdreven te reageren, nu weet ik zeker dat je liegt.' Liam griste mijn mobiel uit mijn handen en keek er op, ik wist dat het gesprek met Zayn nog openstond.
'Je belde Zayn.' Ik bleef even stil, wat moest ik hier in hemelsnaam op antwoorden? 'Waarom belde je hem?' Vroeg hij. 'Ik uh, sorry.' Zei ik maar gewoon.
'Nee, je mag hem heus wel bellen, ik denk alleen-' Ik onderbrak Liam. 'Hij was dronken, en iemand anders pakte zijn mobiel af. Diegene vertelde me dat ik niet meer moest bellen.' Besloot ik te zeggen, ik hoopte dat als ik nu het verhaal vertelde Liam er over op zou houden. 'Ik zal hem niet meer bellen.' Voegde ik er aan toe. 'Ik mis hem ook, Niall. Ik snap dat je hem wilde bellen maar hij heeft nu allemaal rare vrienden die hem anders maken.' Ik schudde mijn hoofd. 'Ik mis hem niet meer, ik wilde gewoon...' Vanbinnen schreeuwde het dat ik hem wel vreselijk miste, dat ik nog nooit iemand zo erg gemist heb dan dat ik hem miste en dat Liam nog niet eens in de buurt kwam van hoe erg ik hem miste, maar ik zal hem dat voor geen goud vertellen. 'Ik weet dat je hem mist, je hoeft niet-' Weer onderbrak ik hem. 'Nee, echt niet meer. Liam ik beloof het. En sorry dat ik zo deed.' Ik besloot mijn mobiel weer terug te pakken en snel langs hem heen te lopen, hij kwam achter me aan. 'Heb je zin in de show vanavond?' Vroeg hij, en ik was nog nooit zo blij geweest dat iemand van onderwerp veranderde. 'Ja, echt heel erg veel zin. Vooral omdat we hier nog nooit geweest zijn.' Ik had er eerlijk gezegd wel een beetje zin in, want dat podium gevoel blijft geweldig. En zodra ik alleen op mezelf en de fans focus, is er niks aan de hand. Het enige waar ik bang voor was is dat op een dag, op een vreselijk moment, alles naar buiten zou komen, en het was geen rare gedachten dat dat wel eens tijdens een concert zou kunnen zijn, waar duizenden fans zijn met honderden camera's die alles voor eeuwig zouden vastleggen zodat de hele wereld zou zien dat ik het bewijs ben dat het ongelofelijk makkelijk is om te doen alsof niet eens weet wat zorgen zijn.
Ik wist zelf ook wel hoe slecht het was dat ik alles nu voor me hield, ik was geen idioot. Ik wist dat de kans groot was dat ik dit niet voor eeuwig vol kon houden, maar iedere dag dat het wel lukt, is toch weer een stap dichter bij voor eeuwig, en dat is waar het voor mij omdraait.
Vreemd einde, lol. Ik probeer vanaf nu iedere keer als de jongens een concert hebben te updaten, behalve de 23ste en de 27ste zal niet gaan maar daarna hopelijk zo snel mogelijk weer. Kunnen jullie me aaaaaaaaaaaaaaalsjeblieft tips geven? Want ik twijfel echt heel erg over dit verhaal. Maar ja, comment/vote/follow xx Nadia
