Nevertheless // TAEKOOK

-Sadece arkadaş-

Taehyung

Uyandığımda onu başımda beklemiyordum. Bana uyuşturucu vermişti, şimdi de hastaneye mi getirdi? Ne yapmaya çalışıyordu bu aptal. Çocukluğumu hatırlıyordum. Hafızam yerindeydi, öncekinden daha da yerindeydi. Bunu ona söylememeliydim. Eskiye döndüğüm yalanını uydurdum. 

"Minik kelebeğim?" dedim. Küçükken de böyle seslenirdim. Her şey yerine oturuyordu. 

"Özür dilerim! Özür dilerim-" yine özür diliyordu. Hiç mi vazgeçmeyecekti. Hatalısın Jungkook.

"Sesini kes." dedim. Artık susmalıydı.

"Özür dileme, neredeyim ben neler oldu?"

 "Hatırlamıyor musun?"

"Neyi?"

"Boş ver." dedi. Bana yalan söylüyordu.

 "Neler oluyor?" dedim, ardından devam ettim. "Hatırladığım tek şey, küçükken birlikte futbol oynamamız ve senin bana gıcıklık yapman." söylediğim şeyle şaşırdı.

"Ne?" dedi.

 "Evet, seninle oyunlar oynuyorduk. Ama babam beni saçımdan sürükleyerek eve götürüyordu. Hep gizli gizli oyunlar oynuyorduk ya." dedim. Bir süre düşündü.

"Kookie-ah, Lili nerede?" dedim. Ona yalan söyleyecektim, onun yaptığı gibi.

"Lili?"

"Kardeşim." benim kardeşim.

 "Evlendi o, Fransa'ya taşındı ya." ne. Bana, tekrar yalan mı söylüyordu? Öldü o Jungkook. Benim ellerimde öldü.

"Bana söylemedi mi yani." Aramızda ki ilişki yalandan ibaret minik kelebeğim.

"Söyledi de unutmuşsun."

"Ben onunla alakalı hiç bir şeyi unutmam ki minik kelebek." dedim. Evet unutmazdım, unutmadım.

"İnsanlık hali Taehyung, unuttun." Yapma  bunu bana kelebek.

"Unuttum yani." dedim.

"Unuttun." dedi.

"Yağmuru hatırlıyor musun?" dedim ve devam ettim.

"Kayıp dizlerini kanattığın."

"Evet." dedi. Konuyu değiştirdim.

"Annem evde babamla olmalı onun yanına gitmeliyim." oyunu kurallarına göre oynayacağım, senin için.

 "Hayır." dedi. Yalanı ortaya çıkmıştı. "Gitme." 

Hızla bana sarıldı. Göz yaşları üstümü ıslatıyordu. Katilimi özlemiştim, uyuşturucumu özlemiştim. Kokusu beni ağlatmaya yetiyordu. Eskisi gibi sarılamadım, değişmiştik. Aynı şekilde saçlarını okşamak ona 'Seni seviyorum' demek istiyordum. Ama o benim minik kelebeğim değildi. O Jeon Jungkook'tu.

"Sevgilim." dedi. Beni hala sevgilisi olarak mı görüyordu? Üzgünüm Jeongguk, insanlar değişebilir. Tanıdığın insanlardan, tanımadığın insanlara.

"Saçmalama Jungkook. Sevgili değiliz. İki arkadaş, sadece arkadaş." dedim. Doğru ya sadece arkadaş. Kendi kurduğum cümle beni yaktı. Gözündeki o hüzün, kalbime zarardı. Gözlerimizle konuşuyorduk. Bana bakışı değişmişti, sıcacık gözleri buz dağına dönmüştü.

"Ah, özür dilerim Taehyung." dedi. Fazlasıyla kırılmıştı, kısasa kısas.

"Anlıyorum, Jungkook. Bana neden sevgilim dedin? Seviyor musun beni?" ona ucundan yalan sorular soruyordum.