lost in the lights (KOETTHY)

16

"hij heeft zo veel geduld, en ik vraag steeds meer achter tijd. Soms voelt het alsof ik met zijn gevoelens speel."
"Hey, koen. Hij weet waarschijnlijk zelf wel dat je het niet zo bedoelt, en dat je gewoon tijd nodig hebt." Ik blijf stil.
"Kom, we gaan slapen." Zegt hij en hij trekt me van de bank af.
"Goede nacht." Zegt Milo en ik knik terug. "Goede nacht milo."

Ik kruip bij matthy in bed. Hij ligt natuurlijk al te slapen. Ik lag zachtjes mijn armen om zijn middel en trek hem dan dichter naar me toe.
Zachtjes kus ik hem. Hij draait zich in zijn slaap open en legt zijn hoofd op mijn borst.

~

Er word op de deur geklopt. "Het is Milo"
"Kom maar binnen." Zachtjes komt hij binnen. Hij laat zich op ons bed zakken. "Het ontbijt is klaar, jullie kunnen naar beneden komen." Ik knik en Milo verlaat de kamer. "Matt...Matthje, wakker worden."
Hij knippert met zijn ogen en bromt een beetje. "Wat?"
"Het ontbijt is klaar." "Hmmm" in plaats van uit bed te komen kruipt hij dichter tegen me aan. "Gaat het al een beetje Beter?"
"Hoofdpijn"
"Kom, we gaan naar beneden. Dan kan je iets eten en een paracetamol nemen." Ik sta op van bed en wacht tot Matt er ook uit komt. Wankel staat hij op. Door het gebrek aan evenwicht en energie valt hij om. Ik pak hem vast en trek hem tegen me aan. "Gaat het goed?"
"Ik....moe" zegt hij zwak. "Kom je moet eten."
Ik hou hem stevig vast en stap rustig naar beneden. Wanneer we in de woonkamer toekomen laat ik hem op de stoel zitten. "Ik haal wel een paracetamol en wat eten." Snel loop ik d en keuken ik en pak ik een paracetamol en een broodje met kaas. "Hier." Ik schuif het bord naar hem toe.
Zachtjes wrijf ik met mijn hand over zijn rug. "Het is ok, als je dit op eet ben ik echt heel trots op je." Hij knikt en begint met het broodje. Wanneer hij het eindelijk op heeft slikt hij de paracetamol in.
Hij trilt. "Koud" ik her hem op en draag hem naar de bank en leg hem onder een deken. Hij probeert zich terug in de bank te duwen. Ik hurk me voor hem neer en ga door zijn haren. Al snel is hij in slaap gevallen. "Miel, moetten...moetten we een huisarts bellen?"
"Gaat het zo slecht?" Vraagt hij terwijl hij naar me toe wandelt. "Hij voelt zich echt slecht miel." Hij zet zich naast me en kijkt Matt aan. Hij legt zijn hand op Matt z'n voorhoofd. "Hij heeft wel koorts ja. Maar ik denk niet dat we een huisarts moetten bellen."
Ik zucht zachtjes. "Je maakt je echt zorgen he?" Ik knik. "Hij red het wel, hij is sterk."

~

Ik en Milo lopen door de stad heen. Het heeft lang geduurd tot dat Milo me eindelijk overhaaldde. Zolang er iemand thuis was voor Matt. Natuurlijk nam Raoul die rol op zich en kon ik met ene klein hartje vertrekken.
Wat als hij wakker word en me niet vind?

"Dus...ik wou echt graag nog eens met mijn vriend bijpraten. Weetje, na het gesprek van gisteren."
Ik knik el lach. Ik weet dat Milo zielsveel van ons allemaal houd. Ik en Milo zijn ook altijd beste vrienden geweest.
"Je bent dus verlieeehieefd" hij port me in men zij waardoor ik moet lachen. "Ja, ja dat ben ik."
"Ik zeg je eerlijk, als ik op mannen viel zou ik ook wel ene zwak hebben voor hem. Ook al heb ik dat al maar niet op zo een manier."
"Haha, ja. Matt is een echte Engel." Zeg ik zachtjes. "Weetje, soms had ik het gevoel dat jullie twee elkaar niet echt heel goed adkonden, maar dan heb ik het over helemaal in het begin he.,"
"Dat was ook zo." "Alleen was dat omdat ik een zwak voor hem had en ik dat niet leuk vond." ",Ik heb hem in die tijd echt gekwetst milo, ik heb hem laten huilen in de nacht. Daarom verschoot ik zou hard toen ik er achter kwam dat hij verliefd was op mij."
"Koen, je weet toch dat hij je het niet kwalijk neemt he.?" "Matt zou niet willen dat je je schuldig volet voor niks."
"Ik weet het miel."

~

"Heb je zin in middag eten?, want ik heb hier een tent gezien....man man man."
"Haha, ja laat maar zien."
"We stappen één of andere vage tent binnen. Het lijkt zelfs meer op een bar. "Euhm, nou ijs acht dat het een restaurant was door de buitenkant." Nog voor we ons konden omdraaien en weg gaan stond er al een vrouw voor ons. "Die you guys..." onmiddelijk onderbreek ik haar. "I'm sorry, we are in the wrong place." Zeg ik met mijn Brakke Engels. "We...euhm.we have other plans. You now." Begin ik verder
Achter mij hoor ik Milo stuk gaan van het lachen. De vrouw is ondertussen al weg gegaan. "gast, heb jij ooit engels gekregen op school?"
"Euhm, jaa"
"Nou dat viel niet te merken." Speels sla ik hem op zijn rug en we verlaten die vage tent.
"Dat word dus verder zoeken." Zegt Milo teleurgesteld. "We kunnen ook Raoul bellen om eten klaar te maken en dan gaan we naar huis."
"Nee, we gingen onze dag eens met ons tweetjes door-brengen en bijpraten." Ik lach en knik en we lopen verder, op zoek naar een restaurant of überhaupt ene plaats om deftig te eten.

Eindelijk vinden we een redelijk restaurant en gaan we naar binnen. We worden doorverwezen naar een plaats helemaal achteraan.
Maar wanneer ik me wil neer zetten op mijn stoel hoor ik maar een akte bekende stem mijn naam roepen. "Koen!"
Een dame van ongeveer 28 jaar stapt op mij af en geeft me random een kus op mijn wang. Ik duw haar van me af en kijk haar woedend aan. "Is dit je vriendje?" Milo kijkt me vragen aan.
"Nee, melanie. Rot op, ik had gezegt dat ik je nooit meer wou zien."
"Maar koen, geloof je nu echt dat je meer van die matthy houd dan van mij?"
Ik slik diep. Dat is dus de vraag die er voor zorgt dat we nog geen relatie hebben. "Is het zo moeilijk om te antwoorden?" Ze lacht zachtjes en kijkt me dan met een van de meest gore blijken aan.
Opeens word ze weg geduwd door Milo. "Hij had gezegt dat hij je niet meer wou zien. Dus nu oprotten."
Ze kijkt mij en Milo geïrriteerd aan en loopt dan weg.
"Sorry, dit heeft echt alles verpest. "
"Hey, het is niet jouw fout. Zij heeft gewoon overduidelijk geen idee van wat ok is en niet."

Zolang ik dat nog weet komt het goed.

Comfortbankz™