Warning: This chapter includes intimate and explicit scenes...
တံခါးလော့ခ်ကျသွားသည့် အသံနှင့်အတူ ကျန်းဟာအိုတစ်ကိုယ်လုံးလည်း ဟန်ဘင်းကိုယ်ပေါ်ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အခုမှအိမ်အဝင်ဝပဲ ရှိသေးပေမဲ့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာတတ်နိုင်မှာလည်း။ ဟန်ဘင်း ဟာအို့ကို သူ့အိမ်ခေါ်လာတာပါ။ ဟာအိုအိမ်ထက်စာရင် ဟန်ဘင်းအိမ်မှာဆို ပိုအဆင်ပြေနိုင်တာက ဒီအိမ်မှာ ယူဂျင်းမနေတာကြောင့် တခုခုဆို သူတို့တကူးတကကြီး အမြန်ရှင်းစရာမလိုဘူး။
အိမ်ထဲရောက်ရောက်ချင်း ဟာအိုရဲ့နောက်ဆုံးလက်ကျန် အသိစိတ်ကြိုးမျှင်ဟာ ပြတ်တောက်သွားပြီ။ စိတ်ထဲလွှမ်းမိုးနေတာက ဟန်ဘင်းကို လိုချင်တယ်ဆိုတာကလွဲပြီး တခြားမရှိ။ သူ့ရဲ့ ဝိဉာဉ်ရော ခန္ဓာကိုယ်ပါ ဟန်ဘင်းအတွက်ဖြစ်ချင်ပြီး ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူထံ အမြန်သိမ်းပိုက်ခံချင်နေပြီ။
Heat ဆိုမှတော့ ပူလောင်တယ်၊ ခံစားချက်တွေရှုပ်ထွေးလွန်းပြီး ဟန်ဘင်းကိုပဲဖက်တွယ်ထားချင်တာ။ ဦးနှောက်ထဲ ဟန်ဘင်း ဟန်ဘင်း ဟန်ဘင်း ဆိုတွေပဲ ပြည့်နေလွန်းလို့ အော်ဟစ်လိုက်ချင်သည်။
"ဟန်ဘင်း...ငါ့ကိုပေးပါတော့"
လည်တိုင်ကို တတိတိကိုက်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကခါးကိုညှစ်ထားတဲ့ ဆောင်းဟန်ဘင်းမှာ ကျန်းဟာအိိုရဲ့ မောဟိုက်စွာ တောင်းဆိုသံကြောင့် လှုပ်ရှားမှုတွေရပ်တံ့ကုန်လို့ လက်ချောင်းလေးနှင့် Omega လေးရဲ့ မေးဖျားလေးကို ဖွဖွလေးပင့်လိုက်တယ်။
"ဩ...ဟာအိုက ဘာကိုလိုချင်တာလဲ? ...ကိုယ့်ကို သေချာပြောပြလေ"
တိုးညှင်းတဲ့လေသံက ခြိမ်းခြောက်နေတာလား ချော့မြူနေတာလားမသဲကွဲ။ ဟာအိုကိုယ်ပေါ်ရှိ င်္အကျီတွေဟာ ဖယိုဖရဲ။ ဝတ်ထားတယ်ဆိုရုံမျှသာ ရှိတော့ပြီး ရင်ဘက်နှင့် လည်တိုင်ဖြူဖြူလေးဟာ အတိုင်းသား လှစ်ပေါ်လို့နေပြီ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေတဲ့ ဟန်ဘင်းလက်တွေကြား အချုပ်ခံထားရသလို၊ pheromone နှင့်လည်းထပ်ပြီး ချုပ်နှောင်ခံထားရပြန်တာ အခုတော့ စကားလုံးတွေနဲ့ပါ ဟန်ဘင်းက သူ့ကို ဆော့စကားနေပြန်ပါပြီ။
