Alisa Mira Öztürk(Demirçi) 15 yıldır yalanla yaşıyordu.Aslında hayatı kötü değildi.Ailesi,yani annesi ve babası onunla sadece mesafeli davranıyordu.
Alisa bunu pek umursamazdı ve işleri yüzünden böyle olduklarını düşünürdü.Sonuçta bu kadar zengin bi...
Etrafa sessizce bakınıyordum sadece. Koskoca 15 yılımı geçirmiştim ben burda..
Şimdiyse odam yarımdı,hem ben yoktum hemde beni ben yapan değerli eşyalarım.
Yeni ailem her ne kadar eşyalarımı orda bırakıb bana birebir aynılarını alacaklarını söyleselerde benim içim değerli olan her şeyi kolilere yerleştirmiştim.Şimdiyde taşınıyordu.
Pek fazla değildi.7 koliydi.Koskoca 15 yılımı buna sığdırmıştım.
O eşyaları bırakamazdım,belki yenilerini ala bilirlerdi amma asla aynı anlamı,duyguyu yaşatamazlardı.
Anılar sadece anıydı.
Aynaya bakarak üzerime göz gezdirdim.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Tayt üzerinede bana fazlasıyla bol grlen bir sweatshirt.Ayakkabı olarak siyah campus tercih etmiştim.Rahatdı.Ve yeni hayatın ilk sayfası için bence gayet normaldi.
Özenmeğe gerek yoktu.
Yavaş addımlarla aşağı düştüm.
15 yılımı geçirdiğim insanların yanına addımlayarak onlara döndüm.
"Bahçeye gelirmisiniz,lütfen"
Muhtamelen veda konuşması yapacağımı biliyorlardı.
Aslında aklımda bir veda konuşması yoktu.Sadece yapmalıydım.
15 yıllık emeklerini öylece silemezdim.
Kabul ediyorum,sevgiden mahrum bırakmışlardı amma asla aç kalmadım,asla bir şeyi kıskanmadım,giysisiz kalmadım ve başka nice şeyler..
Onlara dönerek,
"15 yıllık emeğinizi helal edin,pek fazla şey söylemeden kısaca bunu diyorum.Sevgi hissi olmadan olsa da 15 yılım için sağolun"
"Sende helal et" dedi anne olamayan anne.
"Derslerini aksatma" dedi baba olamayan baba.
Son sözleriyle gülümsedim ve başımı olumlu manada salladım.
Hızla ailemin bana gönderdiği arabaya bindim,kendileri evde bana sürpriz yaptıkları içim gelemeyeceklerdi.
