နှင်းတစ်ချို့ကျနေပြီး နေရောင်ခြည်တွေဟာ ပြူစစ။ဒီဂရီမိုင်းနပ် ဆွဲလက်စ ပန်းချီကို လက်စသပ်လိုက်ရင်း စုတ်တံတွေကို ဗန်းထဲကို ထည့်လိုက်သည်။လိုက်ကာ ဖြူဖြူတွေဟာ လေညင်းကြောင့် လူးလွင့်နေပြီး ဆေးခြောက်ဖို့အတွက် အားအင်တွေ ပေးနေသည်။
ခါးမှားပတ်ထားတဲ့ အဝတ်စအဖြူကို ချွတ်ကာ စုတ်တံတွေကို ဆေးဖို့ ရေချိုးခန်းဆီကို သွားလိုက်သည်။ရောင်စုံခြယ်နေတဲ့ စုတ်တံတွေကို ဘေစင်ထဲမှာ ရေဆေးသန့်စင်ကာ ခါးပတ်သည့်အဝတ်ကိုတော့ ဒီအတိုင်းပင် ဆပ်ပြာထည့်ကာ ရေစိမ်ထားလိုက်သည်။
ရေချိုးကာ အခန်းအပြင်ကို ထွက်တော့ ဒယ်ဒီဟာ သူ့ကို ကျောပေးထားပြီး ဆေးမခြောက်သေးသော ပန်းချီကားကို လက်ပိုက်ကာ ကြည့်နေသည်။ဒယ်ဒီဟာ နောက်ကျောကနေ ကြည့်နေတာတောင် ကြည့်ကောင်းနေဆဲ။အလုပ်မသွားခင် သူ့ဆီကို ဝင်လာတာဖြစ်ပုံရပြီး သူတောင်းဆိုထားတဲ့ အရာကို လာပေးထားထင်သည်။
“ဒယ်ဒီ-”
“မိုင်း...ရေချိုးပြီးပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့ ဒယ်ဒီ၊ဒယ်ဒီ အလုပ်မသွားသေးဘူးလား”
“အခုတင် သွားမလို့ပဲ...မိုင်း လိုချင်တဲ့ ပန်းချီပြိုင်ပွဲက ဖိတ်စာကို လာပေးတာ။ပန်းချီပြိုင်ပွဲရော ပြပွဲရော တစ်ဆက်တည်းမို့ ပြိုင်ပွဲအတွက် သေချာပြင်ဆင်ထားဦး မိုင်း”
ဒီဂရီမိုင်းနပ် ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဒယ်ဒီကမ်းပေးသော ပြိုင်ပွဲဖိတ်စာကို ယူလိုက်သည်။ဖိတ်စာအဖြူလေးအပြင် ငွေရောင် ကတ်ကလေးနှစ်ခုလည်း ပါသေးသည်။သေချာကြည့်လိုက်မိတော့ ဝင်ခွင့်ကတ်ပြားလေးပင်။ဒယ်ဒီဟာ အလုပ်လုပ်တာ သိပ်ကို စေ့စပ်လွန်းသည်။
“ဒီပန်းချီထဲက ကောင်လေးက ချစ်သူကောင်လေးလား မိုင်း”
“ဟုတ်တယ် ဒယ်ဒီ။ချစ်သောစည်းလို့ ခေါ်ပါတယ်။ဒီဖိတ်စာနဲ့ ကတ်ကလည်း ကျွန်တော့်ချစ်သူ ကောင်လေးအတွက်ပါ”
“မိုင်းတောင် ရည်းစားထားတက်တဲ့ အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ-”
“နှလုံးသားက စကားပြောလာလို့ပါ ဒယ်ဒီရာ။မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ရည်းစားထားတဲ့ အရွယ်ကို ခုန်ကျော်မိမှာ”
