နှစ်တစ်ရာလန်းမဲ့ မေတ္တာပန်း

Episode 12

နှစ်တရာလန်းမဲ့ မေတ္တာပန်း Episode 12

သစ်ခက်တို့သူငယ်ချင်းနှစ်‌‌ေယာက်လဲ ရတနာတို့အဆောင်ကနေ ခိုင့်ရဲ့ရွာသို့လာတော့
ခိုင်ရဲ့ရွာအဝင်လမ်းတွင် မြလေးကိုတွေ့တာကြောင့်
" လီလီခနနော် ဟိုမှာခိုင်ရဲ့တူမထင်တယ် "
မောင်းလာသောကားကိုရပ်ကာ မြလေးဆီသို့အပြေးအလွှားလေးပြေးလိုက်ကာ
" အစ်မ မြလေး "
မြလေးလဲနောက်ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး
" သစ်ခက်မဟုတ်လား "
" အစ်မမြလေး သစ်ခက်ကိုမှတ်မိလား "
" ဟုတ်ကဲ့ မြလေးမှတ်မိပါတယ် ဒါနဲ့သစ်ခက်ဘာလာလုပ်တာလဲ "
" ဟိုလေ ခိုင် "
လို့‌ပြောနေတုန်းပဲရှိသေးတယ် မြလေးကသစ်ခက်လကိုဆွဲပြီး
" ဟဲ့ နင်တို့သွားလိုက်တော့ ငါမလိုက်တော့ဘူး ငါပစ္စည်းလေးတော့ယူခဲ့ပေးနော် "
ဆိုကာ မြလေးသူငယ်ချင်းတွေနားကသစ်ခက်ကိုဆွဲခေါ်သွားပြီး မလှမ်းမကမ်းသို့ရောက်သောအခါ
" သစ်ခက်သိပြီးပြီလား တီခိုင်ရဲ့မဂ်လာဆောင်ကနောက်တပါတ်ထဲမှာဆိုတာ "
" ဟင်..... "
သစ်ခက်မျက်ရည်တွေစဝဲလာပါပြီ မျက်ရည်များမကျအောင်ထိန်းနေရင်းနဲ့ပဲ
" သေချာရဲ့လားအစ်မရယ် သစ်ခက်...သစ်ခက် ခိုင်ဆီကိုလာတာ "
သစ်ခက်မှ မြလေးရဲ့လက်ကိုဆွဲကာ ငိုသံလေးဖြငိ့မေးတော့
" သေချာတာပေါ့ အခုတောင်အာ့ဒီပွဲမှာဝတ်ဖို့ဝတ်စုံသွားယူမလို့ "
မြလေးလဲစိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲပြောလိုက်ရတော့သည်
" အာ့တာဆို သစ်ခက်ဘာလုပ်ရမလဲအစ်မရယ် သစ်ခက် ခိုင်ကိုအဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး "
" သစ်ခက်တို့အကြောင်းကိုအစ်မသိပါတယ် တီခိုင်ကသစ်ခက်ကိုရင်ဖွင့်တယ် စိတ်အေးအေးထားပါ "
သစ်ခက်လဲ မြလေးကိုစကားအေးဆေးပြောရအောင် ကားစီခေါ်လာလိုက်တော့သည် ကားပေါ်တွင်လဲ
" ဒါနဲ့ သူက "
လီလီကိုလက်ညိုးထိုးပြတော့
" သူကသစ်ခက်သူငယ်ချင်းပါ "
လီလီလဲခေါင်းလေးငြိမ့်ကာရယ်ပြတော့ မြလေးလဲပြန်ရယ်ပြကာ
" သစ်ခက် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ "
မြလေးမှမေးတော့
" သစ်ခက် ခိုင်ကိုခိုးပြေးချင်တယ် အစ်မကူညီပေးမလား" သနားစရာရုပ်လေးလုပ်ကာပြောတော့
မြလေးစဉ်းစားသွားရလေသည် ခိုင်ရဲ့အကိုဦးကြီးဆိုသူကိုလဲကြောက်ရသည် ခိုင်ခံစားနေရတာကိုလဲမကြည့်ရက်ပေ
" မြလေးက ဦးကြီးကိုကြောက်တယ် "
" အစ်မကခိုင်ကိုအပြင်ကိုခေါ်ထုတ်ပေးရုံပါပဲ "
" အခုလား အခုတော့မဖြစ်လောက်ဘူး တီခိုင်ကသစ်ခက်ကိုတွေ့ရင် လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး သူအရမ်းစိတ်ဆိုးနေတာ သစ်ခက်ကသူ့ကိုမဟုတ်ပဲနဲ့စွပ်စွဲလို့တဲ့လေ"
" ခိုင်ကသစ်ခက်ကိုအာ့လောက်တောင်ဖြစ်နေပြီလား"
" ဒါနဲ့အစ်မမြလေးကရော သစ်ခက်နဲ့သဘောတူတယ်မို့လား"
" အာ့တာတော့သေချာမသိပေမဲ့ မြလေးကတီခိုင်စိတ်ဆင်းရဲနေတာမကြည့်ရက်ဘူး ညတိုင်းငိုနေတာတီခိုင်က"
သစ်ခက်လဲ ခိုင်ကိုသနားသွားကာ
" ဒါဆို အစ်မကခိုင်ကိုအပြင်ကိုခေါ်ထုတ်ပေး သစ်ခက်တို့ကခိုင်ကိုမန်းလေးခေါ်သွားမယ် "
" အစ်မကြောင့်ဆိုတာဘယ်သူမှမသိစေရဘူး "
" သစ်ခက်တီခိုင်ကိုတကယ်ချစ်တာသေချာတယ်နော်"
သူ့ရဲ့အဒေါ်အတွက်စိတ်ပူစွာပြောတော့
" သေချာပါတယ်အစ်မရယ် သစ်ခက်၄နှစ်လုံးလုံး‌ေကျာင်းတတ်ခဲ့တာ ခိုင်ကိုတနေ့မှမေ့မရသလို ခိုင်အပေါ်မှာသစ္စာမဖောက်ဖူးပါဘူး"
" မြလေးကတော့ တီခိုင်စိတ်ချမ်းသာရဖို့ သစ်ခက်ကိုကူညီပေးမှာပါ တီခိုင်ကိုတော့စိတ်ချမ်းသာအောင်ထားပေးပါနော် သူ့ကသစ်ခက်ကိုအတော်ချစ်ရှာတာ"
" အာ့တာအတွက်စိတ်ချပါ သစ်ခက် ခိုင်ကိုစိတ်ချမ်းသာအောင်ထားမှာပါ "
သစ်ခက်လဲအာ့လိုပြောတော့ မြလေးလဲသူ့အဒေါ်အတွက်စိတ်ချသွားတာကြောင့် သစ်ခက်ရဲ့အစီအစဉ်ကိုလက်ခံပြီး အိမ်ကိုသာတန်းပြန်ခဲ့တော့သည်
* * * * * * *
ဘာလိုလိုနဲ့ခိုင်ရဲ့မဂ်လာဆောင်တောင်မနက်ဖြန်ဆိုရောက်တော့မယ် မဏ္ဍပ်ထဲမှာအလုပ်ရှုပ်နေကျတော့ ရွာကလူတစုရယ် မဂ်လာဆောင်ကနာမည်ကိုကြည့်နေကာငိုနေသောခိုင်ရယ် နောက်ဖေးမှာဘယ်သူမှမသိအောင်ဖုန်းပြောနေသောမြလေးရယ်
" အစ်မသစ်ခက်တို့ ရွာထိပ်ကိုရောက်ပြီ "
" အိုခေ အစ်မ တီခိုင်ကိုလွှတ်လိုက်မယ်နော် "
ဆိုကာ ဖုန်းချပြီး နောက်လှည့်ကြည့်တော့ ခိုင်ရဲ့အမေကိုတွေ့တော့
" အမလေး ဘွားလေးရယ် လန့်လိုက်တာ အသံမပေးဘူး"
" ညည်းကဘာတွေမဟုတ်တာလုပ်နေလို့ လန့်နေတာလဲ"
" မြလေးဘာမှမလုပ်ထားပါဘူး " ဆိုပြီး အသည်းအသန်ရှင်းပြနေတော့သည် ခိုင်ဆီကိုသာသွားလိုက်တော့သည် ကြာကြာနေရင်အကုန်မိကုန်မှာစိုးလို့ အလျင်အမြန်သာသွားလိုက်သောမြလေး
" တီခိုင် " အဝေးကနေလှမ်းခေါ်လာသောမြလေး
မြလေးအသံကြားတော့ခိုင်လဲမျက်ရည်များကိုသုတ်ကာ
" ပြောလေ မြလေး တီခိုင်နားထောင်နေတယ်"
" ဦးဇေယျာက ရွာထိပ်ကိုလာခဲ့ပါအုံးတဲ့ လူတယောက်လာပြောလို့ "
" ဟဲ့ မနက်ဖြန်ပဲမဂ်လာဆောင်တော့မှာကို ဘာလို့ရွာထိပ်ကိုခေါ်နေတာလဲ "
ခိုင်ရဲ့အကိုကဝင်ပြောတော့ မြလေးလဲဘာဖြေရမှန်းမသိဖြစ်သွားပြီး
" မနက်ဖြန်မဂ်ဆောင်လဲသူတို့ပြောစရာရှိလို့နေမှာပေါ့ သွားလိုက်ခေါ်နေရင်"
ခိုင်အမေမှပြန်ပြောတော့ ဦးကြီးလဲဘာမှမပြောတာကြောင့် ခိုင်လဲထွက်လာဖို့လုပ်လိုက်တော့သည်
" တီခိုင် မြလေးလိုက်ပို့မယ် နေပူတယ် "
မြလေးလဲသူအဒေါ်ကိုလိုက်ပို့ပြီး ရွာထိပ်ရောက်တော့ကားတွေ့တာနဲ့ ဟိုမှာအာ့ကားပေါ်တတ်သွားလိုက်နော်
ဆိုပြီး ခိုင်ကိုကားပေါ်တတ်ခိုင်လိုက်သည် ဒီတခါကားမောင်းသူကသစ်ခက်မဟုတ်ပဲ လီလီသာဖြစ်သည် သစ်ခက်ကတော့နောက်ခန်းတွင်Maskတပ်ထားသည်
ခိုင်လဲကားပေါ်ရောက်တော့ အနံ့တမျိုးဟုတ်တယ် ခိုင်ဒီအနံကိုရင်းနှီးနေတယ်လို့စိတ်ထဲတွေးနေတုန်း ကားကလဲအချင်အမြန်ပင်မောင်းနေတာကြောင့်
" ဒါကဘယ်လိုမောင်းနေတာလဲ " ဟုခိုင်ကပဲစကာမေးလိုက်တော့ ဘေးနားကMaskတပ်ထားသောသစ်ခက်မှMaskချွတ်လိုက်ကာ
" ခိုင် "
လို့တလုံးတည်းခေါ်လိုက်တော့ ခိုင်လဲမောင့်ကိုကြည့်ကာ
" မောင် " လို့နှုတ်ခမ်းလေးလှုပ်ရုံမျှသာခေါ်လိုက်တော့သည် ဟုတ်တယ် မောင် ခိုင်ကိုမတရားစွပ်စွဲတဲ့မောင် မောင်ကလေအရပ်လဲရှည်လာတယ် အသားလဲဖြူလာတယ် ပိုပြီးထူးခြားတာကမောင်ကနှုတ်ခမ်းမွှေးနဲ့ ပါးသိုင်းမွှေးရေးရေးလေးပေါက်နေတာကြောင့် စိမ်းနေကာအရမ်းကြည့်ကောင်းနေခဲ့ပေမဲ့
" ဒီမှာ တို့ကိုဘာလို့ခေါ်လာတာက ကားကိုအခုရပ်လိုက်ပါ "
" မရပ်ဘူး ခိုင်နဲ့မခွဲနိုင်လို့ ခိုင်ကိုခေါ်လာတာ "
သစ်ခက်မှာခိုင်ကိုဖက်လိုက်တော့ ခိုင်မှရုန်းကာ
" လွှတ် တို့ကိုလွှတ် လာမထိနဲ့ "
ခိုင်ကလဲရုန်းနေတော့သည်
" ခိုင် ပိန်သွားနော် ဘာလို့ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဂရုမစိုက်တာလဲ "
" မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လဲ ဘာမှလာပြောမနေနဲ့ "
" ခိုင် မောင်စိတ်တိုလာပြီနော် ခိုင်ကဟိုလူကြီးနဲ့လက်ထပ်ချင်လို့ မောင့်ကိုဒီလိုတွေပြောနေတာလား ဘာလဲအာ့ကိုဇေယျာဆိုတဲ့သူနဲ့လက်မထပ်ရမှာအရမ်းကြောက်နေတာလား "
" ဟုတ်တယ် သူနဲ့လက်မထပ်ရမှာစိုးလို့ "
ခိုင်ပြောရင်းမျက်ရည်များကျလာတော့သည် ခိုင်လဲကျလာသောမျက်ရည်များကိုသုတ်ကာ မောင်ကိုကျောပေးပြီး အပြင်ကိုသာငေးနေတော့သည်
ခိုင်လဲတရှိုက်ရှိုက်နဲ့ငိုနေရင်းအိပ်ပျော်သွားတော့ မောင်မှခိုင်ကိုရင်ခွင်ထည့်ကာဆံပင်များကိုပင်သပ်ပေးနေတော့သည်
ဒီလိုနဲ့ မန်းလေးကမောင်ကိုစီစဉ်ထားသောအိမ်ကိုရောက်ကာ
" လီလီ သရဖီဆီပြန်လိုက်နော် "
" အေး နင်အဆင်ပြေပါ့မလား "
" ‌ပြေတယ် ငါအဆင်ပြေအောင်လုပ်မယ် "
ဆိုပြီး မောင်လဲအိမ်ထဲကိုခိုင်ကိုပွေ့ပြီးခေါ်သွားတော့ ကုတင်ပေါ်သို့ခိုင်ကိုချပေးတော့ ခိုင်မှနိုးလာကာ
" ဒါဘယ်နေရာလဲ သစ်ခက်မောင် တို့ကိုပြန်ပို့ပေးလို့ဆို"
" ပြန်ပို့ပေးဖို့ခေါ်လာတာမဟုတ်ဘူး ခိုးပြေးဖို့ခေါ်လာတာ"
ခိုင်လဲလှဲနေရာကနေထကာ အခန်းတံခါးကိုပြေးဖွင့်လဲမရ ပြတင်းပေါက်တွေကိုဖွင့်လဲမရတာကြောင့် ကုတင်ပေါ်သာထိုင်နေတော့သည် ခိုင် ဆန္ဒပြတာညနေစောင်းအချိန်ကိုကျော်ကာ ည၈နာရီလောက်ပင်ရှိတော့သည် မောင်လဲခိုင့်အတွက်စားစရာများယူလာတော့ ခိုင်မှ မောင့်ကိုမျက်စောင်းထိုးကြည့်ကာ
" ခိုင် ဒီမှာခိုင့်အတွက်ယူလာတာ စားလိုက်အုံး "
" မစားဘူး တို့ဗိုက်မဆာဘူး "
" ခိုင်ရယ်မဆာပဲနေမလား မနက်ကတည်းကဘာမှမစားရသေးတာကို "
" ဆာလဲမစားဘူး သေသွားလဲအေးတာပဲ "
" ခိုင် ဘယ်လိုတွေပြောနေတာလဲ "
မောင်မှ ခိုင်လက်မောင်နှစ်ဖက်အားကိုင်ကာပြောတော့
" ဖယ် တို့ကိုလာမထိနဲ့ တို့ကိုအိမ်ပဲပြန်ပို့ပေး "
" ထမင်းစားရင်ပို့ပေးမယ် "
" တကယ်နော် " ဆိုကာမောင်လဲခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ခိုင်လဲစားစရာများချထားသောစားပွဲရှိရာသို့ဦးတည်သွားရင်း ထိုင်မယ်အလုပ်
မောင်ကအရင်ထိုင်တော့ ခိုင့်မှာမောင်ပေါက်ပေါ်ထိုင်မိသွားပြီး
" ဘာလုပ်တာလဲ "
" ထိုင်လိုက်တာလေ "
" ထိုင်လိုက်တာတော့သိတယ်လေ ဘာလို့ထိုင်တာလဲလို့"
" ထိုင်ခုံမို့ထိုင်တာပေါ့လို့ "
" သစ်ခက်မောင် အာ့တာဆို တို့မစားဘူးနော် "
ပါးစပ်ကအတင်းငြင်းနေပေမဲ့ အစာအိမ်ကတော့လက်မခံပေ
ဂွီ ဆိုပြီးခိုင်ရဲ့ဗိုက်ထဲမှာအသံများထွက်လာတော့
" မစားဘူးဆိုတာသေချာလား "
" သေချာတယ် " ခိုင်လဲဆက်သာမူနေလိုက်တော့သည်
" အာ့တာဆိုဒါတွေလွှင့်ပစ်လိုက်တော့မယ် "
ဆိုပြီး ထမင်းပန်းကန်အားယူပြီး ထဖို့ပြင်တော့
" ဘာလို့ပစ်မှာလဲ နှမြောစရာကြီး "
"အာ့တာဆိုစားလေ "
ခိုင်လဲ ဆက်မူမနေတော့ပဲ
ပေး ဆိုပြီးထမင်းကို‌ေမာင့်ရဲ့‌ေပါင်‌ေပါ်တွင်ထ်ုင်ပြီးစားနေလိုက်တော့သည်
ခိုင်ဘယ်လောက်ဆာနေလဲမသိ ပန်းကန်ထဲကထမင်းများအကုန်လုံးကုန်သွားတော့ မောင်မှရေခွက်လေးလှမ်းပေးတော့လဲ ခိုင်မှမျက်စောင်းထပ်ထိုးလိုက်ပြန်သည်
" စားပြီးပြီ ပြန်လိုက်ပို့ပေးတော့ "
" မောင်ကပြန်လိုက်ပို့ဖို့ခေါ်လာတာမဟုတ်ပါဘူးဆို"
" မင်းပြောတော့ စားပြီးရင်ပြန်လိုက်ပို့မှာဆို မင်းပြန်မပို့ပေးလဲ တို့ဘာတို့ပြန်မယ် "
ဆိုကာမောင်ပေါင်ပေါ်မှထပြီး တံခါးဆီသွားတော့ မောင်မှလိုက်ဆွဲခေါ်ပြီး
" ခိုင် သူ့ကိုချစ်လား "
မောင့်မှ ခိုင်ကိုဝမ်းနည်းစွာပြောတော့ ခိုင်လဲ မောင့်မျက်နှာလေးကိုမကြည့်ရက်တာကြောင့်
" မသိဘူး တို့ဘာမှမသိဘူး "
" ခိုင် သာသူ့ကိုချစ်တယ်လို့တခွန်းထဲပြောလိုက် မောင်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမှာ "
" တို့ သူ့ကို သူ့ကို မချစ်ဘူး မင်းကိုပဲချစ်တာ မင်းနဲ့ပဲနေချင်တာ တို့ဒီလောက်ချစ်ခဲ့တာတောင် မင်းကတို့ကိုသူများနဲ့စွပ်စွဲတယ် မင်းမကောင်းဘူး မကောင်းဘူး"
ဆိုကာ မောင့်ရင်ဘက်ကိုထုရင်းငိုကာပြောတော့
မောင်လဲခိုင့်လက်ကိုကိုင်ကာ
" ရိုက်ပါ ခိုင်စိတ်ကြိုက်ရိုက်ပါ မောင်တောင်းပန်ပါတယ် အကြောင်းစုံကိုမသိပဲ ခိုင့်ကိုစွပ်စွဲမိလို့ "
မောင်မှခိုင်ကိုကုတင်ပေါ်ထိုင်စေကာ ခိုင်ပုခုံးပေါ်လက်တင်ပြီး
" သွား တို့ကိုလာမထိနဲ့ "
" ခိုင်ရယ် မောင်ခိုင့်ကိုလွမ်းနေခဲ့တာ "
မောင်မှ ခိုင်ပေါ်လွှမ်းမိုးလိုက်တော့ ခိုင်မှမောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှာ တသိမ့်သိမ့်နဲ့ငိုပြီးတုန်နေတုန်း
" ခိုင် မောင်တောင်းပန်ပါတယ် မောင့်ကိုပဲလက်ထပ်ပါနော်"
ခိုင်မှ‌မောင်ကိုတွန်းထုတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေလိုက်သည်
" သွားပါ အခုမှလာပြောမနေနဲ့ "
သစ်ခက်ရင်ဘက်ကိုထုလိုက်ပြန်သည် သစ်ခက်ကလဲခိုင်ကိုဖက်ထားလိုက်ပြီး
" ဘယ်မှမသွားပါနဲ့ မောင့်‌ရင်ခွင်ထဲမှာပဲနေပါနော် "
ခိုင်လဲဘာမှမပြောတော့ပဲ သစ်ခက်ရင်ခွင်ထဲသာဝင်နေလိုက်သည်
" မောင်သိလား ခိုင်ညဘက်တွေအိပ်ဆေးသောက်မှအိပ်ရတာကို " မောင့်ရဲ့ရင်ဘက်ကိုထုလိုက်ပြန်သည် ဒီတခါတော့ခပ်ဖွဖွလေးသာထုလိုက်သည်
" မောင်တောင်းပန်ပါတယ်နော် အခုမောင်ရှိပြီလေ မောင့်ရင်ခွင်ထဲအိပ်နော် "
သစ်ခက်လဲမောင့်ကိုသူ့ရင်ခွင်ထဲအိပ်စေပြီး ခိုင်ရဲ့ခေါင်းကိုနမ်းလိုက်တော့ သဘောကျသလိုအမူအယာလေးနဲ့ မောင့်ကိုပြုံးပြီးမော့ကြည့်တော့ မောင်လဲခိုင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းကိုနမ်းလိုက်သည် ခိုင်ကလဲမရုန်းပေး မောင်ကလဲအခုထိလွှတ်မပေး
" မောင် တော်တော့ ခိုင်အိပ်ချင်ပြီ "
ခိုင်လဲမောင့်ရင်ခွင်ထဲသာဝင်အိပ်နေလိုက်တော့သည်
#ကျော့
ကဲကျေနပ်ကျပြီမဟုတ်ဘူး
ဖတ်ပေးတဲ့တယောက်ချင်းစီတိုင်းကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့် 💗