နှစ်တစ်ရာလန်းမဲ့ မေတ္တာပန်း

Episode 17‼️

နှစ်တရာလန်းမဲ့ မေတ္တာပန်း Episode 17

မောင်လဲမဂ်လာဦးညမှာအတော်ကိုကဲနေလေသည်
ခိုင်ကတော့နေ့လယ်ကလဲပင်ပန်းနေတာကြောင့် အိပ်ဖို့ခေါ်နေလေသည်
" မောင် မောင်လို့ "
မောင်ရဲ့လက်မောင်းလေးကိုလှုပ်ရမ်းပြီးခေါ်တော့ မောင့်အသံကလေးပြီး စွဲစွာထူးတော့
" ဗျာ......"
" အိပ်ကျမယ်လေ မသောက်နဲ့တော့နော် အချိန်လဲကြည့်အုံး ၁၁နာရီကျော်နေပြီရှင့် "
" အိပ်မယ်နော် "
ခိုင်ကိုပြောပြီးတော့
" ဟိတ် မောင်တို့နှစ်‌ေယာက်နားတော့မယ်နော် မာမီ ဒယ်ဒီ သရဖီ လီလီ.... "
နာမည်များခေါ်ပြီး နှုတ်ဆက်နေပြီးထဟန်ပြင်တော့ လီလီမှ သစ်ခက်ကိုလှမ်းဆွဲကာ
" ဒါလေးတခွက်တော့သောက် ပြီးမှအိပ်ရမယ် "
" ခိုင် မောင် သောက်ရမှာလား "
" သဘောပဲ "
ခိုင့်အသံကြားတာနဲ့ ခိုင်မကြိုက်တော့ဘူးဆိုတာကိုမောင်သိနေသည်
" မသောက်တော့ပါဘူး သွားတော့မယ် "
" သစ်ခက် ဒီတခွက်သောက်မှ နင့်ရဲ့မဂ်လာဦးညကပြည့်စုံသွားမှာ "
သစ်ခက်ကိုဆွဲပြီးအတင်းတိုက်နေတာကြောင့် ခိုင့်မှာမာမီနဲ့ဒယ်ဒီကိုနှုတ်ဆက်ပြီး အပေါ်သို့တတ်လာခဲ့သည်
မောင့်မှာအာ့တခွက်ကိုသောက်ပြီး တခုခုကိုလိုချင်နေသောစိတ်ဖြစ်ကာ ခိုင် နောက်ကိုကောက်ကောက်ပါအောင်လိုက်သွားလေသည်
မောင်လဲအခန်းထဲဝင်လာတော့ ခိုင့်မှာအိပ်ရာခင်းနေလေသည် မောင်လဲခိုင့်ကိုပြေးဖက်ကာ
" ခိုင် မောင့်ရဲ့ခိုင် "
" ဘာလဲ အိပ်မယ် "
" ခိုင်ကလဲကွာ ‌"
ခိုင်ကိုယ်လေးကိုလှုမ်းရမ်းပြီးပြောတော့ ခိုင်လဲမောင့်ဘက်ကိုမျက်နှာမူလာပြီး
" အမူးသမား အသံကလဲလေးနေတာပဲ ခိုင်တော့အမူးသမားကိုယူမိပြီထင်ပါရဲ့ "
ဆိုပြီးမောင့်ကိုစတော့ မောင်မှာမကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခိုင် လို့သာ ဆက်ခေါ်နေသည်
" ခိုင် "
" ရှင်...ရှင့် "
"' မောင်တို့ချစ်ကျရအောင် "
ခိုင်မှာစဉ်းစားဟန်ပြတော့ မောင်လဲ ခိုင်ကိုကြည့်ပြီးအသဲယားကာ ခိုင့်ကိုယ်လေးကိုကုတင်ပေါ်လှဲစေပြီး
ခိုင်နှုတ်ခမ်းလေးကိုနမ်းတော့ ခိုင်မှရုန်းကာ
" အွန်းးး မောင် မောင် သွားတိုက်အုံး သွား "
" ခိုင်ကလဲ "
" သွားပါ အရက်နံ့ကိုခိုင်မခံနိုင်ဘူးရှင့် "
ဆိုပြီး မောင်လဲသွားတိုက်ဖို့သွားတော့
ခိုင်မှ မောင့်ကိုလှမ်းအော်ကာ
" မောင်ပြန်ထွက်လာရင် တံခါးလော့ချပြီး မီးပိတ်ခဲ့နော်"
မောင် ခိုင်အသံကြားတော့ သွားကိုအမြန်ပင်တိုက်ကာ တံခါးကိုသေချာပိတ်ပြီး လော့ချလိုက်သည်
ခိုင်ကတော့ ကုတင်ပေါ်တွင်သာလှဲနေတော့သည်
မောင်လဲ ခိုင်ကိုယ်လေးကိုဆွဲလှည့်ပြီး
" ခိုင် ချစ်မယ်နော် "
ခိုင်မှ ရှက်ကာ ဘာတွေပြောမှန်းမသိဘူးဆိုပြီးမျက်လွှာလေးချကာရှက်နေတော့သည် မောင်လဲ ခိုင်ကိုဖက်လိုက်ပြီး ခနနေတော့ နဖူးလေးကိုအရင်နမ်း နဖူးမှတဆင့်ပါး ပါးမှတဆင့်နှုတ်ခမ်းသို့ရောက်လာပြီးစိတ်ကြိုက်စားသုံးနေတော့သည်
" ပြွတ်စ် ...ပြွတ်စ် ................ပြွတ် ......"
နှုတ်ခမ်းကိုလဲနမ်းပြီး မောင့်နှုတ်ခမ်းမှာ ခိုင်လည်ပင်းဆီရောက်လာပြီး မောင်ပိုင်ကြောင်းအမှတ်အသားတွေကိုစိတ်ကြိုက်ပေးနေရင်း ခိုင်ရဲ့အကျီကိုလဲချွတ်ဖို့ကြိုးစားနေလေသည်
" မောင်...အရာတွေတအားများနေမယ် "
ခိုင့်မှာမောဟိုက်နေတဲ့အသံလေးနဲ့ပြောပေမဲ့ မောင်မှာဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ခိုင်ရဲ့အကျီကိုသာချွတ်နေသည်
အခုဆို မောင့်တို့နှစ်ယောက်လုံးမိမွေးတိုင်းဖြစ်ပြီး
မောင်ကတော့မို့မောက်နေတဲ့ခိုင်ရဲ့ အရာနှစ်ခုမှတခုကိုလက်ဖြင့်ပွက်ချေပြီး တခုကိုအာခံတွင်းဖြင့်ငုံကာနို့ပြက်နေသောကလေးတယောက်သဖွယ်စို့နေလေသည်
" အင်းးးးးးးဟင်းးးးးးး မောင်........"
ခိုင့်မှာလဲမောင်လို့သာခေါ်ပြီးညည်းနေလေသည်
မောင်လဲခိုင်ရဲ့ဗိုက်သားများမှတဆင့် ခိုင်ရဲ့လိပ်ပြာလေးကိုသေချာစွာကြည့်နေတော့
" မောင် အာ့လောက်မကြည့်နဲ့လေ ခိုင်ရှက်တယ် "
" ခိုင်ကလဲ ဘာရှက်စရာရှိလို့လဲ "
" အာ့ မသိဘူးကွာ အာ့လောက်မကြည့်နဲ့ "
မောင်လဲခိုင်ရှက်နေမှာကြောင့် အပေါ်သို့ပြန်လာပြီး ခိုင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံကိုနမ်းနေတော့သည် ခိုင့်ဆီမှလဲညည်းသံများပလုံစီနေအောင်ထွက်နေလေတော့သည် ဒီလိုနဲ့မဂ်လာဦးညမှာတယောက်ရဲ့အလိုဆန္ဒကိုတယောက်ကဖြည့်ပေးနေရင်းကုန်‌ဆုံးကျတော့သည်
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
မနက်လဲနိုးလာရော ခိုင့်မှာမောင့်ရင်ခွင်ထဲနစ်နေအောင်ဝင်ပြီးဖက်အိပ်နေလေသည် ညကပင်ပန်းထားတော့အချိန်ပင်ဘယ်လောက်ရှိသည်မသိ ခိုင်ကုတင်ဘေးကခုံပေါ်တွင်တင်ထားသောဖုန်းကိုလှမ်းယူပြီးအချိန်ကြည့်တော့ အချိန်မှာ 10:27 ပင်ရှိနေသောကြောင့် ခိုင်လန့်သွားကာ
" မောင် ထပါအုံး "
" အွန်းးးးးးးး"
ဆိုပြီး မျက်လုံးကိုပွက်ပြီးခိုင်ကိုကြည့်တော့
" ဘာလို့လဲ ခိုင်ရဲ့ "
" ဒီမှာအချိန်လဲကြည့်အုံးရှင့် ၁၀နာရီခွဲနေပြီ "
" အာ့တာဘာဖြစ်လဲ "
" မောင်! "
" အော်လိုက်တာ ခိုင် ရယ် "
" ခိုင် မနက်စာမပြင်ပေးရဘူးလေ "
" ခိုင်ရောမောင်ရောမှမနိုးတာ ဘယ်တတ်နိုင်မှာလဲ"
" အဲ့တာ မောင် မကောင်းလို့ဖြစ်တာ "
" မောင်ကောင်းပါတယ် ညကတောင်ခိုင်ပဲ.."
" မောင်နော် နှာဘူး ဆက်မပြောနဲ့အိပ်ရာထမယ်"
" ရေအတူတူချိုးကျမယ်နော် "
" မချိုးဘူး ခိုင်အရင်ချိုးမယ် မောင်နောက်မှချိုး ဒါပဲ"
ဆိုပြီး ခိုင့်မှာဘာအဝတ်မှမရှိတာကြောင့်
" မောင် မောင်ကအကျီတွေဝတ်ထားတယ် ခိုင့်ကျဘာမှမရှိဘူး "
" ခိုင်ဘာသာမဝတ်ပဲအိပ်ပြီး "
" အာ့ကြောင့်ရေချိုးခန်းထဲကတပတ်သွားယူပေးနော် မောင် နော်...."
မောင်လဲထကာ ရေချိုးခန်းထဲရှိတပါတ်သွားယူပေးပြီး ခိုင်လဲတပါတ်လေးပတ်ကာရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားလေသည်
ခိုင်သွားတိုက်ရင်ရေချိုးခန်းထဲကဘေစင်ပေါ်ရှိမှန်ကိုသွားတိုက်တံပေါ်သွားတိုက်ဆေးဘူးညှစ်ရင်းကြည့်လိုက်ပြီး သစ်‌ခက်မောင်လို့သာအကျယ်ကြီးအော်လိုက်တော့သည်
" သစ်ခက်မောင်!!!!!! "
" လာဦး ဒီကို "
မောင်လဲ ခိုင်အသံကြားတာနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲပြေးဝင်သွားတော့
" ခိုင် ဘာဖြစ်လို့လဲ "
" ဒီမှာကြည့်တွေ့လား လည်ပင်းမှာတွေရော ရင်ဘတ်ပေါ်ရော အရာတွေချည်းပဲ ခိုင်အိမ်သားတွေကိုဘယ်လိုမျက်နှာပြရမှာလဲ "
" ခိုင်ကလဲ ညကမောင်လဲမြင်မှမမြင်ရတာကိုးလို့ အချစ်ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့သက်ေတလို့ပဲသတ်မှတ်လိုက်ပါနော် "
" တော်တော်ပြောတတ်တယ် ရှင်နော် ရှင် နောက်ကျအသားကိုအထိမခံခိုင်းဘူး "
" နောက်မထိခိုင်းနဲ့ ရှေ့ပဲထိခိုင်းနော် "
" မောင်နော် ပြောလေကဲလေနဲ့ သွား သွား ခိုင်‌ ရေချိုးတော့မယ် "
ဆိုပြီးပြောတော့ မောင်လဲထွက်သွားကာ အိပ်ရာပင်သိမ်းနေပြီ
နှစ်ယောက်သားရေချိုးပြီးအောက်ထပ်လဲဆင်းလာကျရော တခြားသူများက နေ့လည်စာစားဖို့ပင်ပြင်နေကျတော့သည်
" မာမီ ခိုင် ဘာကူပေးရမလဲ "
ဆိုကာ ဂတ်စ်မီးဖိုတွင်တင်ထားသောဟင်းအိုးမွှေနေသော မောင့်မာမီအားမေးတော့
" ရတယ်နော် ခိုင် ဒါလေးပွက်ရင်စားလို့ရပြီ အကုန်ပြင်ပြီးသား "
" ဟုတ် "
ထမင်းဝိုင်းတွင် ခိုင့်မေမေ‌ကစားပွဲထိပ်တွင်ထိုင်တွင် ဘေးတွင်မောင့်မာမီနှင့်ဒယ်ဒီ မောင့်မာမီနှင့်ဒယ်ဒီဘေးတွင်မောင်နဲ့ခိုင်
မောင်နဲ့ခိုင်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် သရဖီနှင့်ရတနာ
ဘေးတွင် မြလေးနှင့်လီလီတို့နေကျတကျထိုင်ကာစားသောက်နေကျသည် ကျန်တဲ့ဧည်သည်များကတော့ရွာကအလုပ်များပြစ်ထားခဲ့သည်မို့ မဂ်လာပွဲပြီးနောက်နေ့မနက်တွင်ပြန်သွားကျလေသည်
မြလေးကတော့ခိုင့်မေမေအဖော်ရအောင်နေရစ်ခဲ့ရသည်
" သစ်ခက် နင်ကမနက်စာနဲ့ညစာပေါင်းစားတာလား "
" အေးဟ ညကနည်းနည်းများသွားလို့ "
ဆိုပြီးပြုံး၍သာပြောသည် ခိုင်ကတော့မျက်စောင်းသာလှမ်းထိုးနေတော့သည်
" ဘာများတာလဲဟ "
" ခိုင်နဲ......"
မောင်စကားကိုသိသောကြောင့် ‌ခိုင်မှာမောင့်ခြေထောက်ကိုနင်းလိုက်သည်
" အားးး ဟို....ဟိုလေ သောက်တာများတာကိုပြောတာပါဟ "
ဆိုပြီးထမင်းသာငုံစားနေတော့သည်
" ဒါနဲ့ ခိုင် မတည့်တာဘာတွေစားမိလို့လဲ "
" ရှင် ဘာမှမစားမိပါဘူး ဘာဖြစ်လို့လဲ "
" လည်ပင်းမှာလေ အနီကွက်တွေကြောင့် Allergicများထနေတာလားလို့ "
မောင့်မာမီမေးတော့ ခိုင့်မှာရှက်ပြီးမျက်နှာကိုအောက်ကျတော့ ဘေးကမောင့်မှာ ခိုးရယ်တာကိုလဲသိရော မောင့်ရဲ့ပေါင်အားလိမ်ဆွဲလိုက်သည်
" ဟို...ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးအဲ့တာက နောက်ပျောက်သွားမှာပါ "
ဆိုပြီးရှက်ရှက်ဖြင့်ပြောကာ ထမင်းသာဆက်စားနေတော့သည်
ခိုင်တို့လဲထမင်းစားပြီးတော့ပန်းကန်များကိုရတနာနဲ့ ခိုင်နဲ့အတူဆေးနေရင်း ရတနာမှခိုင့်နားကပ်ကာ
" မမခိုင်တို့များနော် မနက်စာတောင်ဆင်းမစားနိုင်လောက်အောင်အိပ်ပျော်သွားတယ်ပေါ့"
" ဟုတ်တယ် မမခိုင်ပင်ပန်းသွားလေ "
" နေ့လယ်ကမဂ်လာပွဲမှာပင်ပန်းတာလား ဒါမှမဟုတ်ညတုန်းကပင်ပန်းတာလား "
" အာ့ ရတနာလဲ လာစမနေပါနဲ့ "
ဒီနေ့တော့ တအိမ်လုံးခိုင့်ကိုသာဝိုင်းစနေတော့ ခိုင်မျက်နှာလေးမှာလဲနီရဲလို့သာနေတော့သည်
အဲ့ဒီမောင်ကိုလဲစိတ်တိုသည် ဒီလောက်တားနေတဲ့ကြားက Markingအရာထင်အောင်သူဘယ်လိုတောင်လုပ်လိုက်သည်မသိ ညကျမှစိတ်ပြန်ကောက်ရဦးမယ်ဟူ၍တွေးလိုက်ပြန်သည် ခိုင်အတွေးကိုမောင်ကတော့မသိချေ
မောင်တို့ဟန်နီးမွန်းကိုတော့ဘယ်မှမသွားဖြစ်ပါ မောင်ကသွားဖို့ပြောပေမဲ့ ခိုင်ကလက်မခံပေ အဲ့ဒီသွားမဲ့ကုန်ကျစရိတ်ကို မိဘမဲ့ဂေဟာမှာအလှူလုပ်မယ်တဲ့လေ ခိုင်ဆန္ဒကိုမောင်လဲသဘောတူသည်
ဒါကြောင့်ပဲ နောက်ရက်ကျတော့ဂေဟာသို့သွားရန်ပြင်ဆင်နေကျသည် မောင်ကတော့အခုမှရေချိုးနေတုန်း ခိုင်ကတော့အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးနှင့်ပြီး အောက်ထပ်တွင်ရတနာတို့နဲ့စကားပြောနေတော့သည် သိပ်မကြာပါဘူး မောင်လဲဆင်းလာတော့ ခိုင်မှမောင့်ကိုတချက်ကြည့်ကာ မောင့်ဆီပြေးသွားပြီး
" ကြည့် တွေ့လား ဘယ်လိုတွေဝတ်ထားမှန်းမသိဘူး"
အကျီကြယ်သီးအားတပ်ပေးနေသည် မောင်ကလဲမောင်ပါလေ ကြယ်သီးကိုအပေါ်အောက်လွဲတပ်ရတယ်လို့
" ခိုင်ကမှမတပ်ပေးတာကို "
" လာချွဲမနေနဲ့ ဟိုမှာအကုန်ပြီးနှင့်နေပြီ သွားကျမယ် "
မောင်လဲခိုင်ကိုတချက်နမ်းကာ ဂေဟာသို့သွားကျသည်
ဂေဟာရောက်တော့ ကလေးတွေနေ့လည်စာစားချိန်နှင့်ကြုံနေတာကြောင့် ခိုင်တို့အတွဲနဲ့သရဖီတို့အတွဲပါဝိုင်းကူနေကျတော့သည်
ထမင်းလဲကျွေးပြီးရော ခိုင်ကကလေးတွေနဲ့ဆော့ပေးနေသည် မောင်ကတော့ ဂေဟာကတာဝန်ရှိသူနဲ့သွား‌ေတွ့ကာ အလှူငွေကိစ္စနှင့် ကျောင်းရဲ့အကြောင်းအရာများမေးမြန်းပြီးစကားပြောနေစဉ်ခိုင်ကိုလှမ်းကြည့်နေတော့ ခိုင်မှာ နှစ်နှစ်အရွယ်ကလေးလေးတယောက်နှင့်စကားပြောနေပြီး ကစားစရာအရုပ်လေးနှင့်ဆော့ပေးနေသည်
" မီးမီးလေး "
" ရှဉ် " မပီတပီလေးနှင့်ပြောတော့ခိုင်လဲသဘောကျကာပါးလေးအားလှမ်းဆွဲလိုက်သည်
" မီးမီးနာမည်ကဘာလဲ "
" မီးမီးနာမည်ကဝတီရွှန်းပါရှဉ့် "
" အန်တီနာမည်ကရောဟင် "
" အန်တီနာမည်ကနွယ်လေးခိုင်ပါရှင်"
" အန်တီကလှတယ်နော် "
" ဟုတ်လား "
" ဟုတ် "
" အန်တီကိုလှတယ်ပြောတော့မုန့်ဝယ်ကျွေးရမှာပေါ့နော်"
" ချောက်ကလက်နော်အန်တီ "
" ဟားးးး"ဆိုကာခိုင်လဲသဘောကျစွာရယ်တော့သည်
အပြစ်မရှိ‌ဖြူစင်တဲ့မျက်နှာလေးနဲ့ လုံးဝန်းနေသောမျက်လုံးနက်လေးနဲ့ညှို့ယူနေကာ ခိုင်မှာပါးလေးအားဖဲ့လိုက် ဆံပင်လေးသပ်ပေးလိုက်နဲ့အတော်ကိုချစ်နေပုံရသည် မောင်ကအဝေးကနေခိုင့်ဆီလျှောက်လာပြီး အတော်လဲသံယောဇဉ်ကြီးတဲ့ခိုင်ဆိုပြီးတွေးနေကာ
ထိုင်နေသောခိုင်ဘေးနားအားဝင်ထိုင်ကာ
" ခိုင် "
ခိုင်မှာမောင်ခေါ်တာကိုမထူး မောင့်ကိုကြည့်ပြီး
" မောင် ဒီကလေးကချစ်စရာလေးနော် "
" ဟုတ်တယ် ပါးလေးကဖောင်းဖောင်းကစ်ကစ်လေး"
ဆိုပြီး ကလေးပါးလေးအားအသာလေး‌ဆွဲညစ်ပြီး
" ခိုင်က ကလေးလိုချင်လို့လား "
" လိုချင်ပေမဲ့ရမှမရတာ "
အစမှာပြုံးနေသောခိုင့်မျက်နှာလေးမှာ မောင်စကားကြောင့်ဝမ်းနည်းသွားရပုံ မောင်လဲစကားမှားမှန်းသိပြီး
" ခိုင် အပြန်ကျရွှေတိဂုံဘုရားဝင်မယ်နော် သရဖီတို့ကိုလဲပို့ပေးရအောင်နော် "
မောင့်မှာစကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ပေမဲ့ခိုင်ကတော့
" မောင် ကားထဲကချောကလက်သွားယူပေး "
" ဟုတ်ပြီ မောင်သွားယူပေးမယ်နော် "
မောင်လဲကားဆီသို့ဦးတည်ပြီး ချောကလက်လေးများယူလာကာခိုင်ကိုပေးတော့
" ရော့ မီးမီးလေး အန်တီနောက်လဲလာခဲ့မယ်နော် "
" ဟုတ်ကဲ့ရှင့် အန်တီ "
" အန်တီဒီမမကဘယ်သူလဲဟင် "
" ဟောဘယ်လိုပြောရမလဲ ကလေးရယ် "
ဆိုကာ ခိုင့်မှာပြုံးပြီး‌ေပြာလိုက်တော့
" မမကအန်တီရဲ့ချစ်တဲ့သူလေ "
ဆိုပြီးနားမလည်ဟန်ဖြင့်ကြည့်နေကာ ခေါင်းလေးငြိမ့်ပြီး ခိုင်တို့နားကထွက်သွားတော့သည်
ခိုင်တို့လဲဂေဟာကအပြန်ဘုရားဝင်ကျသည်
ရင်ပြင်တော်ပေါ်တွင်လဲမောင့်မှာခိုင့်ရဲ့ရေသပ္ပါယ်တာအစ ဘုရားရှစ်ခိုးတာအဆုံးပုံများပင်ရိုက်ပြီးမှတ်တမ်းတင်ထားလေသည် ခိုင့်မှာတော့‌ေပြာမနိုင်လို့သာ လွှတ်ထားရသည့်ပုံ
သိပ်မမှောင်တတ်လို့ မမှောင်ပေးလိုက်ဘူးနော်🤭
#ကျော့