နှစ်တစ်ရာလန်းမဲ့ မေတ္တာပန်း

Episode 20

နှစ်တရာလန်းမဲ့ မေတ္တာပန်း Episode 20

ခိုင်ရဲ့ကိုယ်ဝန်မှာ 5လကျော်ထဲရောက်ပေမဲ့ မောင်ကတော့Companyမှာအလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် အိမ်မှာကိုသိပ်မကပ်ရပေ
" မောင် "
အလုပ်သွားခါနီး အကျီကြယ်သီးကိုတပ်ပေးနေရင်းခေါ်လိုက်တော့
" ပြောလေ ခိုင်ရဲ့ "
မောင့်မှခိုင့်မေးစေ့လေးကိုကိုင်ကာမော့စေပြီးပြောတော့
" ဒီနေ့ဘာနေ့လဲမေ့နေပြီလား "
" ဒီနေ့သောက်ကြာနေ့လေ မနက်ဖြန်မောင်အလုပ်မသွားဘူး ခိုင့်နားနေပေး‌မယ်နော် "
ဆိုပြီး ရစ်ချင်နေသောခိုင့်ကိုစိတ်ပြေအောင်ပြောရသေးသည်
" ဒီနေ့ ခိုင့်ကိုယ်ဝန်ရက်ချိန်းပြရမှာလေ မောင်မေ့နေပြီလား "
" အော် ဟုတ်သားပဲ မောင်မေ့နေတာ "
" မောင်နော် ခိုင်က မောင်လိုက်မပို့ရင်မသွားဘူး "
" ဟောဗျာ မောင်လိုက်ပို့မှာပေါ့ "
မှန်တင်ခုံရှေ့တွင်ရပ်နေရာကနေ ဘေးကခုံတလုံးကိုဆွဲပြီးထိုင်ကာ ခိုင့်ကိုလဲသူ့ပေါင်ပေါ်ထိုင်စေပြီး ခိုင့်ခါးကိုဖက်ထားလိုက်သည်
" မောင်ဒီနေ့တော့အရေးကြီးဧည်သည်နဲ့တွေ့ဖို့ရှိတယ် ပြီးရင် မောင်ခိုင့်ကိုလာခေါ်မယ်နော် "
" ပြီးရင်အလုပ်ကိုပြန်မသွားရဘူးနော် "
" ဟုတ်ပါပြီဗျာ မောင့်ရဲ့ခိုင်သဘောပါနော် "
ဆိုပြီး ခိုင့်ရဲ့ပါး‌ေလးနှစ်ဖက်ကိုနမ်းလိုက် နှုတ်ခမ်းလေးကိုနမ်းလိုက်လုပ်နေတော့
" မောင် တော်တော့ အလုပ်သွားမယ်မို့လား ခိုင်လိုက်ပို့မယ်နော် "
ဆိုပြီးခိုင်မှမောင်ပေါင်ပေါ်ထိုင်နေရာက‌ေနထကာ မောင်လက်ကိုဆွဲပြီး မောင့်ကိုကားရှ်ရာသို့လိုက်ပို့သည် ကားပေါ်တတ်ခါနီးဆို မောင့်မှာခိုင့်နဖူးလေးကိုနမ်းတာထုံးစံလိုပင်ဖြစ်နေတော့သည်
နေ့လယ် ၂နာရီလောက်ပင်ရှိနေသည် မောင်ကအခုထိမလာသော ခိုင်ကတော့လိုအပ်သောစာရွက်တွေက်ုဖိုင်ထဲထည့်ကာ ဧည်ခန်းတွင်သာစောင့်နေတော့သည်
စောင့်ရတာလဲကြာနေပြီ အချိန်ကလဲနီးနေပြီမို့ မောင့်ဆီဖုန်းဆက်တော့လေ မကိုင်ပေ ခိုင်လဲမောင့်မာမီနဲ့ဒယ်ဒီကိုပြောဖို့အတွက် မောင့်မာမီတို့အခန်းကိုတံခါးခေါက်ကာဝင်သွားပြီး
" မာမီ ခိုင် မောင့်ဆီလိုက်သွားလိုက်မယ်‌ မောင့်ကိုစောင့်နေရင်နောက်ကျနေမှာစိုးလို့ "
" မာမီလိုက်ပို့မယ်လေ ဘာနဲ့သွားမှာလဲ "
" Taxiနဲ့ပဲသွားလိုက်မယ် ခိုင်ကားမောင်းရင် မောင်ကမကြိုက်လို့"
ဆိုပြီး ရီကာပြောတော့ မောင့်မာမီလဲသဘောကျကာ
" ဟုတ်ပါပြီ မိအေးခေါ်သွားလေ "
" ရပါတယ် မာမီရဲ့ ခိုင်သွားတတ်ပါတယ် သူလဲဒီအချိန်လေးနားရတာနားပါစေ"
ဆိုပြီးခိုင်လဲအခန်းထဲကနေထွက်လာပြီးတယောက်တည်းTaxiစီးကာ မောင့်ဆီကိုရောက်တော့ ခိုင် မြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းမှာ မောင်ကတော့ပြုံးရွှင်ပြီး ကောင်မလေးငယ်ငယ်ချောချောလေးတယောက်နဲ့စကားပြောနေတာကြောင့် ခိုင့်မှာမောင့်ကိုစိတ်ဆိုးပြီး အိမ်ကိုသာပြန်လာခဲ့လိုက်တော့သည်
မောင်ကလဲအလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် ဖုန်းပင်မကြည့်မိ ညနေ5:00လောက်မှပင်ဖုန်းကြည့်လိုက်တော့မောင့်ဖုန်းကိုခိုင်ခေါ်ထားလိုက်တာများ အများကြီးပင်ဖြစ်နေသည်မို့ မောင်ဖုန်းကိုကြည့်ပြီးပြီးချင်း တဖက်ကသူကိုစကားဖြတ်ကာအိမ်သို့ပြန်လာခဲ့လိုက်တော့သည် အိမ်ရောက်တော့ ခိုင်ကိုလဲမတွေ့လို့ အိမ်ရှေ့ဒန်းပေါ်တွင်ကြည့်တော့လဲမရှိ မီးဖိုထဲရှာတော့လဲမတွေ့တာကြောင့်အခန်းပေါ်သိူ့တတ်သွားမည်အလုပ်မောင့်မာမီကိုတွေ့တာကြောင့်
" မာမီ ခိုင်ရော "
" ဘာဖြစ်ခဲ့ကျတာလဲ ခိုင် Company ကိုလိုက်သွားပြီးပြန်လာတော့မျက်နှာလဲမကောင်းဘူး အခုထမင်းစားဖို့ခေါ်တာလဲမရဘူး "
" ခိုင် လာသွားသေးတာလား" ဆိုပြီး မာမီကိုပြောကာ အခန်းသို့တတ်လာခဲ့တော့ ခိုင့်မှာကုတင်ပေါ်တွင်ဘေးစောင်းပြီးအိပ်နေတာကြောင့် မောင်လဲခိုင့်နားဝင်ထိုင်ကာ
" ခိုင် " လို့ခေါ်လိုက်ပြီးပုခုံးလေးကိုကိုင်တော့ ခိုင်မှာမောင့်လက်ကိုဖယ်ထုတ်ပြီး ဘေးသို့တိုးသွားလိုက်သည် မောင်ကလဲ ခိုင့်ပုခုံးကိုထပ်ကိုင်လိုက်ပြီး
" ခိုင် မောင်အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ "
" ဘာလဲ အလုပ်ရှုပ်တယ်ဆိုတာ ရှင့်အဆက်ဟောင်းနဲ့ပြောနေလို့လား ဟုတ်လား "
ခိုင်မှ လှဲနေရာကနေ ထထိုင်ပြီး မျက်ရည်များဝဲကာ မောင့်ကိုကြည့်ပြီးပြောတော့ မောင့်လဲခိုင့်မျက်ရည်ကိုသုတ်ပေးမယ်လုပ်တော့
" ဖယ် လာမထိနဲ့ "
" မောင်ရဲ့အချစ်ဦးကလဲခိုင်ပဲ မောင့်ရဲ့နောက်ဆုံးအချစ်ကလဲခိုင်ပဲလေ ဘယ်ကအဆက်ဟောင်းလဲခိုင်ရဲ့"
" ခါတော်မီလေ ရှင့်ရဲ့အဆက်ဟောင်း"
ဆိုပြီးပြောတော့ မောင့်မှာကြိတ်ပြုံးနေရပြန်သည် ခိုင်သဝန်တိုနေပြီမို့သာဖြစ်သည်
" မဟုတ်ရပါဘူး ခိုင်ရယ် "
ဆိုပြီးခိုင့်ကိုလာဖက်တော့
" ဘာမဟုတ်တာလဲ သွားလာမထိနဲ့သွား "
" ထမင်းစားရအောင်လေနော် ဒီနေ့ဆေးခန်းမပြရဘူးမို့လား မောင်မနက်ဖြန်လိုက်ပို့ပြီး ခိုင်အနားနေ‌မယ်နော်"
" မစားဘူး ထိလဲမထိနဲ့ သွား သွား "
" ခိုင်မောင်စိတ်တိုလာပြီနော် မဟုတ်ပါဘူးလို့ဒီလောက်ပြောနေတာကို "
" တွေ့လား အခုခိုင့်ကိုပါစိတ်မရှည်တော့ဘူး အဲ့ဒီအဆက်ဟောင်းကြောင့်လေ "ဆိုပြီး ငိုပါလေရော မောင်လဲ ခိုင်ငိုနေတာကိုမကြည့်ရက်ပေ မျက်ရည်သုတ်ပေးမယ်လုပ်တော့ ခိုင်မှာလက်ကိုရိုက်ထုတ်သည် မောင့်မှာခိုင်နားကိုဘယ်လိုမှကပ်မရပေ
" မစားလဲနေကွာ ရေချိုးတော့မယ် "
ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်ကာ ရေချိုးနေလိုက်တော့သည် ပြန်ထွက်လာတော့ ခိုင့်မှာကုတင်းစွန်းတွင်ထိုက်‌ေနကာငိုနေရာကမရပ်တာကြောင့် မောင်လဲခိုင်နားသွားထိုင်ပြီး ခိုင့်လက်လေးကိုကိုင်ကာပြန်ပြန်ထွက်လာတော့ ခိုင့်မှာကုတင်းစွန်းတွင်ထိုက်‌ေနကာငိုနေရာကမရပ်တာကြောင့် မောင်လဲခိုင်နားသွားထိုင်ပြီး ခိုင့်လက်လေးကိုကိုင်ကာ
" မောင်တောင်းပန်ပါတယ်နော် မောင်အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ"
" မောင် ခိုင့်ကိုဂရုမစိုက်တော့ဘူးလေ ခိုင့်မှာဖုန်းတွေအများကြီးခေါ်တာလဲ မောင်ကိုင်လို့လား ခိုင်‌ေမာင်ဆီရောက်တော့ သူကပြုံးရွှင်နေတာပဲ "
မောင်ရင်ဘတ်ကိုထုကာငိုပြီးပြောတော့ မောင်လဲခိုင့်ပုခုံးလေးကိုဖက်ကာ
" ရိုက်နော် ခိုင်စိတ်ပြေတဲ့ထိရိုက် "
ဆိုပြီးပြောတော့ ခိုင်လဲအားရှိသလောက်သာမောင့်ရက်ဘတ်ကိုထုနေတော့သည်
" ခိုင့်ကိုမချစ်တော့ဘူးမို့လား "
" မဟုတ်ရပါဘူး ခိုင်ရယ် "
ငိုနေသောခိုင့်ကိုမျက်ရည်လေးသုတ်ပေးကာပြောတော့
" ဘာမဟုတ်တာလဲ ဟုတ်တယ် ခိုင်ကိုလဲဂရုမစိုက်ဘူး ချစ်လဲမချစ်တော့ဘူးမို့လား အဲ့တာကြောင့်လဲအခုလိုပြစ်ထားတာလေ "
" မောင်ပြစ်ထားရတာမဟုတ်ရဘူး ခိုင်ရယ်"
" ပြစ်ထားချင်တာများ ဘာလို့ယူထားသေးလဲ "
" ခိုင်ရယ် မောင်ပြစ်ထားရတာမဟုတ်ရပါဘူး "
ခိုင်ကငိုနေသည်မို့ မောင့်မှာအတော်ကိုချော့နေရသည် မောင်ဘယ်လိုချော့ချော့မရပေ
" ခိုင် ထမင်းစားရအောင်နော် မငိုနဲ့တိတ်တော့ ပင်ပန်းတယ် ကလေးလဲရှိနေတာကို တိတ်တော့နော် "
ဆိုပြီး ခိုင့်ဗိုက်လေးကိုကိုင်ကာပြောတော့
" မတိတ်ဘူး အဲ့တာရှင့်ကြောင့်လေ ရှင့်ကြောင့် "
" ဟုတ်ပါတယ် မောင့်ကြောင့်ပါ မောင်ဂျူးဂျူးကိုခိုင့်ဆီဖုန်းဆက်ဖို့ပြောထားတယ် သူမဆက်ဘူးလား"
မောင်ဘယ်လိုမှချော့မရတာကြောင့် ဂျူးဂျူးကိုသာလွှဲချလိုက်ရသည် အဲ့တော့မှခိုင်လဲမောင့်ကို‌ေမာ့ကြည့်ကာ
" မပြောပါဘူး မပြောလို့လိုက်လာတာပေါ့ "
" သူ့မပြောလို့‌ေပါ့ မောင်အလုပ်ရှုပ်နေတော့ခိုင့်ဆီဖုန်းဆက်ဖို့ပြောလိုက်တယ် မောင်ဖုန်းကမောင့်ရုံးခန်းမှာထားခဲ့တာလေ မောင်ကအစည်းအဝေးခန်းမှာအလုပ်လုပ်နေရလို့ပါ "
" မယုံဘူး သူ့ကိုဖုန်းခေါ်ပြီး ဆူပြ "
" ဟုတ်ပြီ ဆူလိုက်မယ်နော်" ဆိုပြီး ဘေးကဖုန်းကိုကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဂျူးဂျူးဆီဖုန်းခေါ်လိုက်ကာ
" ဟယ်လို မမ"
" ဂျူးဂျူးလား အစ်မ နေ့လယ်ကခိုင့်ကိုဖုန်းဆက်ခိုင်းတာမဆက်ဖူးလား "
" ဟို ...အစ်မဘာတွေပြောနေတာလဲ "
" နေ့လယ်ကလေ ဖုန်းဆက်ခိုင်းတာမဆက်ဘူးလားလို့ နောက်တခါဒီလိုမဖြစ်ပါစေနဲ့ ဒါပထမဆုံးနဲ့နောက်ဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပါစေ" လို့ပြောပြီးမောင်လဲဖုန်းချလိုက်ကာ ခိုင့်ကိုကြည့်တော့ ခိုင်မှာမောင့်ကိုမျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်
" ယုံပြီလား "
" မယုံတယုံ "
ဆိုပြီးစကားကိုခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောတော့
" ယုံလိုက်ပါ အခုထိထမင်းစားရသေးဘူးမို့လား"
" အွန်း "
" မာမီတို့လာခေါ်တာလဲမစားဘူးဆို "
" ဟုတ်တယ် မစားချင်လို့ "
" အခုရောစားချင်ပြီလား "
" မစားဘူး "
" စားလိုက်ပါ လိမ်မာတယ် မောင်ခွံ့ကျွေးမယ်နော်"
ဆိုပြီး ခိုင့်ခေါင်းလေးကိုကိုင်ပြီးနမ်းကာပြောတော့ ခိုင်လဲခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်
" ထမင်းစားပြီးရင် ချောကလက်ကိတ်ဝယ်ထားတယ် ခိုင်စားမယ်မို့လား "
" ဟုတ် ခိုင်စားချင်နေတာ "
" မောင်သိတာပေါ့ အခုတော့ထမင်းစားနော် "
ဆိုပြီးအခန်းကနေ ထမင်းစားခန်းဆီသို့လာနေရင်းစကားပြောလာကျသည် ထမင်းစားတော့လဲ ခိုင့်မှာမောင့်ပေါင်ပေါ်ထိုင်စားသည်
ခိုင်စိတ်ဆိုးပြီးစိတ်ဆိုးပြေလျှင်အဲ့လိုပဲမောင့်ပေါင်ပေါ်ကိုထိုင်ပြီး မောင့်ကိုထမင်းခွံ့ကျွေးခိုင်းသည် သည်တော့မှမောင်လဲခိုင်စိတ်ဆိုးပြေပြီဆိုတာသိရလို့ စိတ်အေးရတော့တာပေါ့
ခိုင့်မှာသိပ်မရစ်လိုက်ရလို့ အိပ်ခါနီးကိုရစ်နေပြန်သည်
" မောင် "
အိပ်ခါနီးကုတင်ပေါ်တွင်မောင့်လက်မောင်းပေါ်ခေါင်းအုံးကိုခေါ်လိုက်တော့
" ဗျာ ..."
ဖုန်းကြည့်နေရင်းကနေ ဖုန်းကိုဘေးချပြီး ခိုင့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီးထူးတော့
" ခိုင် အိပ်ချင်ပြီလို့ "
" အင်း အိပ်လေ ခိုင်ရဲ့ "
" မောင်ကကွာ အာ့ဖုန်းပဲကြည့်နေတယ်"
လို့ပြောတော့ မောင့်မှာဖုန်းကိုစားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး
" တအားရစ်နေတာနော် နမ်းလိုက်ရမလား "
" မောင်နော် "
" အသံလေးကိုက "
လို့ပြောပြီး ခိုင့်ပါးလေးနှစ်ဖက်ကိုတဖက်တချက်စီနမ်းလိုက်တော့မှ ခိုင်လဲမောင့်ကိုပြုံးကာကြည့်ပြီး မောင်ရင်ခွင်ထဲမျက်နှာအပ်တော့
" ဟေးး မပြီးသေးဘူး "
ဆိုကာ ခိုင်မျက်နှာလေးကိုဆွဲယူပြီး နှုတ်ခမ်းကိုနမ်းလိုက်တော့
" မောင် တော်တော့ကွာ ကလေးနဲ့ကိုတအားမဆိုးနဲ့"
" အဲ့တာဆိုကလေးမရှိရင်ရော ဆိုးရလား "
" မောင်နော် ပေါက်ကရတွေမပြောနဲ့အိပ်မယ် "
" ဒါနဲ့ ကလေးဆိုမှ ခိုင်ကဘာလို့ဗိုက်ဖုံးအကျီမဝတ်တာလဲ ရှိနေတာဝတ်လေ "
" ခိုင် ရှက်တယ် "
ထိုစကားကြားတော့မောင်မှာအားရပါးရရယ်လိုက်ပြီး
" အမလေး ခိုင်ရယ် အခုမှရှက်နေတယ် ဝတ်နော် မနက်ဖြန် Centerသွားပြီးမောင်ကိုယ်တိုင်ထပ်ဝယ်ပေးမယ် "
" ဟုတ်ကဲ့ "
ဆိုပြီးခိုင်လဲမောင့်ရင်ခွင်ကိုမျက်နှာအပ်ပြီး
" မောင် "
" ဗျာ "
" ကလေးလေးကလေ မောင့်ကိုဖက်ခိုင်းစေချင်နေတာလားမသိဘူး "
ဆိုပြီး ဗိုက်ကလေးကိုကိုင်ကာပြောပြီး
ခိုင်ကတော့သူအဖက်ခံချင်နေတာကို ကလေးပေါ်လွှဲချကာ
" အမလေး ချွဲလိုက်တာဗျာ အခုလဲမောင်ဖက်နေတာပဲလေ"
" မောင်ကလဲ ဖက်ပေးဆို "
ခိုင်ကပြောတော့ မောင်လဲကိုယ်လေးစောင်းပြီး ခိုင်ကိုဖက်လိုက်တော့ခိုင်လဲမျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်စက်ခြင်းဆီသို့
နောက်နေ့မနက်ရောက်တော့ ခိုင်တို့နှစ်ယောက်ကိုးနာရီကျော်လောက်နိုးပြီး အိမ်မှာပင်မနက်စာပင်မစားပဲ Dragon Centerသို့သွားကာ ဈေးဝယ်ထွက်ကျသည်
" ခိုင် ဟိုအရောင်လေးလှတယ် "
ဆိုပြီး ပန်းရောင်ဂါဝန်ဗိုက်ဖုံးအကျီ‌ေလးကိုလက်ညိုးထိုးပြ‌ေတာ့ ခိုင်လဲကြည့်လိုက်ကာ
" မောင် လှတယ်ဆို ခိုင်ဝတ်မယ်လေ "
ဆိုကာအကျီနားသွားကာ ခိုင်ကိုယ်လေးနဲ့အကျီကိုတိုင်းကြည့်နေလေသည်
" ခိုင် ဒီလိုဒီဇိုင်းပဲယူနော် ဒါလေးခိုင်နဲ့လိုက်တယ် "
ခိုင်လဲမောင့်ကိုပြုံးလို့သာကြည့်နေသည်
မောင်ကတော့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုလျှောက်ကြည့်ပြီးဝန်ထမ်းတယောက်ကိုခေါ်ကာ
" ညီမ‌ ဒါလေးရောင်စုံထည့်ပေးနော် "
လို့ပြောပြီး လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသောအကျီကိုပေးလိုက်သည်
" ခိုင် ဖိနပ်ကအမြင့်တွေပဲရှိတာမို့လား အနိမ့်စီးနော် တခါတည်းဝယ်သွားမယ်"
ဆိုပြီးအကျီဆိုင်ကထွက်လာကာ မောင်လက်ကိုတွဲထားသောခိုင့်ကိုငုံ့ကြည့်ပြီးပြောတော့ ခိုင်လဲ ဟုတ် လို့သာပြော‌သည်
ဖိနပ်ဆိုင်သွားတဲ့လမ်းတွင် ခါတော်မီက ဆိုင်တဆိုင်ထဲကထွက်လာပြီး
" သစ်ခက် သစ်ခက်!"
လို့ခေါ်သံကြားတာကြောင့် နှစ်ယောက်လုံးလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး
" အော် ဘယ်သူများလဲလို့ ခါတော်မီကိုး "
" ဟုတ်တယ် ဟိုမှာskin careတွေကြည့်နေတာ တွေ့လို့ခေါ်လိုက်တာ "
လို့ပြောတော့ ခိုင့်မှာမောင့်လက်ချိတ်နေရာကနေလက်ကိုဖြုတ်မလို့လုပ်နေတုန်း မောင်ကခိုင့်လက်ဖဝါးကိုဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်
" ဟုတ်ကဲ့ သစ်ခက်လဲ ခိုင့် အတွက်လိုအပ်တာလာဝယ်တာ အလုပ်ကိစ္စရှိကင်ဂျူးဂျူးကိုပြောထားနော်ခါတော် သစ်ခက်သွားစရာလေးရှိနေလို့ "
ဆိုပြီး ခိုင့်လက်ကိုဆွဲကာလှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်
" မောင် ဟိုကစကားပြောနေတာကိုပြီးအောင်မပြောဘူး"
" ဒေါ်ရစ်စိန်ရယ် ကျွန်တော်မျိုးမက ဒေါ်နွယ်လေးခိုင် သဝန်တိုနေလို့ စိတ်ဆိုးမှာစိုးလို့ တမင်ထွက်လာတာ"လို့ပြောတော့ ခိုင့်မှာပြုံးကြည့်နေကာ ‌
မောင်ကတအားချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲဆိုပြီး ‌မမှီတမှီနဲ့မောင့်ပါးလေးကိုဆွဲဖဲ့လိုက်တော့သည်
#ကျော့
ကြာသွားလို့sorryပါနော် စာရေးဖို့စိတ်ကသိပ်မပါဖြစ်နေလို့ပါ😔