နှစ်တစ်ရာလန်းမဲ့ မေတ္တာပန်း

Episode 14

နှစ်တရာလန်းမဲ့ မေတ္တာပန်း Episode 14

သစ်ခက်ကိုတိုက်သွားသောကားမှာလဲ အလျင်အမြန်မောင်းကာထွက်ပြေးသွားပြီး သရဖီတို့လဲသစ်ခက်တို့ဆီအမြန်ပြေးလာကာ ‌ဆေးရုံကားကိုအမြန်ဖုန်းဆက်ပြီး သစ်ခက်ကိုပွေ့ထားပြီး Ambulance Car လဲရောက်တော့ ကားပေါ်အမြန်တင်ကာ ဆေးရုံကိုအကုန်လုံးလိုက်သွားကျသည် ဆေးရုံလဲရောက်ရောဆရာဝန်များကလဲအလျင်အမြန်ထွက်လာကာ လူနာကိုခွဲစိတ်ခန်းဆီသို့ခေါ်ဆောင်သွားကျလေသည် ခိုင်တို့လေးယောက်ကတော့ ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့မှာပဲထိုင်စောင့်နေလိုက်တော့သည် ခိုင်လဲငိုနေတာမရပ်သောကြောင့် ရတနာလဲခိုင်ကိုဖက်ကာနှစ်သိပ့်ပေးနေတော့သည်
" ရတနာ အာ့တာမခိုင်ကြောင့်ဖြစ်တာ သူ..သူ...မမခိုင်ကိုကယ်လိုက်လို့ဒီလိုဖြစ်သွားတာ "
" မမခိုင်လဲအာ့ဒီလိုလဲမဟုတ်ပါဘူး ဖြစ်ချိန်တန်ပါလို့ဖြစ်တာပဲတွေးလိုက်ပါ တခုခုစားလိုက်အုံးနော် "
" ဟင့်အင်း မမခိုင်ဘာမှမစားချင်ဘူး "
" အာ့လိုတော့မရဘူးလေ တခုခုစားလိုက်ပါအုံးမမခိုင်ရယ်"
ရတနာမှသရဖီကိုမုန့်သွားဝယ်ခိုင်းပြီး ခိုင်ကိုမုန့်ကျွေးနေသော်လဲ ခိုင်ကလုံးဝမစားပေ ငိုသာငိုနေတော့ရတနာတို့လဲနှစ်သိပ့်ပေးရုံမှလွဲ၍ကျန်တာဘာမှမလုပ်တတ်ကျပေ သရဖီကတော့လီလီနဲ့ရတနာတို့ကိုပြန်လွှတ်ပြီး သူကခိုင်နဲ့အတူစောင့်နေတော့သည်
ဒီလိုနဲ့ခွဲစိတ်ခန်း‌ေရှ့မှာစောင့်ရင်းနဲ့ ခုံပေါ်တွင်ခနမှေးနေသောခိုင်ကို သစ်ခက်မာမီ ထားမှ
" ဒါဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ခိုင် "
ခိုင်လဲထားအသံကြောင့်မေှးနေရာကနေနိုးလာကာ
ထားကိုအကြောင်းစုံရှင်းပြပြီး
" မောင်က ခိုင်ကြောင့်ဒီလိုဖြစ်ရတာ ခိုင်တောင်းပန်ပါတယ်မမထား ဒါပေမဲ့....ဒါပေမဲ့ "
" ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲပြော "
ထားအသံမှာ သူ့သမီးလေးအတွက်စိတ်ပူပန်နေတာကြောင့်အသံမှာ မာကြောနေလေတော့ ခိုင်လဲမျက်နှာငယ်လေးဖြင့်ကြည့်ကာ
" ဒါပေမဲ့ ခိုင်တို့ကိုမခွဲပါနဲ့နော် မမထား ခိုင်တောင်းပန်ပါတယ် "
ထားလက်ကိုဆွဲကာ ငိုပြီးပြောနေတော့ ထားလဲသနားကာ
" ငါစဉ်းစားအုံးမယ် "
ဆိုပြီးပြောပြီး ခုံတွင်ဝင်ထိုင်နေကာ ခိုင်ကိုလဲစကားမပြော တယောက်တည်းထိုင်ကာ မောင့်အတွက်ဆုတောင်းပေးရင်း တချက် တချက်မျက်ရည်များကျလာသည်ကိုလဲသုတ်နေတာခိုင်တွေ့ရသည်
မနက်မိုးလင်းသို့ရောက်ပြီး 7နာရီကျော်လောက်အချိန်တွင် ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှဆရာဝန်ထွက်လာပြီး
ခိုင်တို့ဆီဦးတည်လျှောက်လာကာ
" ဆရာ လူနာအခြေအနေကဘယ်လိုရှိလဲ "
ခိုင်ကလဲဦးစွာမေးလိုက်တော့
" လူနာကအခုထိသတိမရသေးဘူး ဦးနှောက်ကလဲပုံမှန်အလုပ်မလုပ်သေးတာကြောင့် အတိအကျတော့ပြောလို့မရသေးဘူးဗျ ဒါပေမဲ့လူနာကကိုမာဝင်နေတာကြောင့် ဘယ်အချိန်သတိရမလဲဆိုတာလဲခန့်မှန်းလို့မရနိုင်ဘူး သတိရလာရင်လဲလူနာကအရင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့အဖြစ်အပျက်တွေထက် အခုတလောအဖြစ်အပျက်တွေကို သတိမရတာမျိုးတွေရှိတတ်ပါတယ် အချိန်ယူပြီးကုရင်တော့ရပါတယ် အခုတော့လူနာသတိရအောင်ပဲဆုတောင်းကျရမှာပေါ့ "
ဆိုပြီး ခိုင်တို့ကိုပြောသွားကာ ဆရာဝန်ကလဲခွင့်ပြုပါဦးဆိုကာ နားနေခန်းဆီသို့သွားလိုက်တော့ ခိုင်ရယ်ထားရယ်သရဖီရယ် မောင့်ရှိတဲ့အခန်းဆီလိုက်သွားကာ
မောင်ကိုလူနာကုတင်ပေါ်လဲတွေကော ခိုင်မှ ပြေးသွားကာကုတင်ဘေးရှိခုံတွင်ဝင်ထိုင်ကာ မောင်လက်ဘေူကိုကိုင်ပြီး
" မောင် ‌..မောင်နိုးလာမှဖြစ်မယ်နော် "
" မောင့်ကိုခိုင်မပြောရသေးတာတွေရှိသေးတယ် "
" မောင်ကျိန်းသေးပေါက်နိုးလာမှ ရမယ်နော် "
မောင့်ရဲ့လက်လေးကိုသူ့ပါးနားလေးကပ်လိုက် မောင့်လက်ကိုနမ်းလိုက်နဲ့ ငိုပြီး  ပါးစပ်ကလဲ
" မောင်နိုးလာမှဖြစ်မယ်နော် " ဆိုကာတဖွဖွပြောနေတော့သည် ထားလဲဘေးကနေသာကြည့်နေပြီး မျက်ရည်များလဲသုတ်နေပြန်သည် ထားမှခိုင်ကိုခေါ်လိုက်ကာ
" ခိုင် "
မောင်လက်ကလေးအားကိုင်ရင်းထားကိုလှမ်းကြည့်ကာ
" မမထားကိုစိတ်မဆိုးတော့ဘူးမို့လား အရင်ကကိစ္စတွေအတွက် "
" ခိုင် စိတ်မဆိုးတော့ပါဘူး မမထားရယ် ခိုင်တို့ရဲ့ရေစက်ပဲပေါ့ ဒါပေမဲ့အခု မောင်နဲ့တော့ခိုင်တသက်လုံးအတူနေသွားချင်တယ် "
" ခိုင် သစ်ခက်ပေါ်ထားတဲ့အချစ်ကို မမထားမြင်ပါတယ် အာ့‌ေကြာင့်လဲ သစ်ခက်ကိုရန်ကုန်ပြန်ခေါ်ရင် ခိုင်ပါလိုက်မလားလို့ပြောမလို့ပါ "
" ဟုတ်ကဲ့ ခိုင်လိုက်ခဲ့ပါ့မယ် မမထား မောင့်ကိုခိုင်ပဲပြုစုပါရစေနော် "
ထားလဲခေါင်းငြိမ့်ကာ ခိုင်ကိုဖက်တော့ ခိုင်လဲပြန်ဖက်နေလိုက်တော့သည် သရဖီကတော့သစ်ခက်အတွက်ဝမ်းသာနေတော့သည်
ခိုင်မှာအရင်ကဆို ထားကမောင်နဲ့သဘောမတူမှာမို့စိတ်ပူနေရတာကတကြောင်း မောင့်အတွက်ပူရတာကတကြောင်းနဲ့မို့ အခုတော့စိတ်ပူကြောင်းတခုသက်သာသွားတော့သည်
ထားတို့လဲမောင့်ကိုရန်ကုန်ခေါ်တော့ ခိုင်လဲလိုက်လာကာ ခိုင်ကတော့တနေ့တနေ့ဆေးရုံနဲ့အိမ်နဲ့ပဲအသွားအပြန်လုပ်နေသည် လီလီကတော့ UK ကိုပြနိသွား‌ေလသည် သု့တို့ခွင့်လဲပြည့်သွားပြီမဟုတ်လား
မောင်ကိစ္စကိုလဲရှင်းပြကာခွင့်လဲထပ်တိုးတောင်းရင်ထားတို့ကိုပြောသွားလေသည် တညကိုခိုင်စောင့်လျှင့် နောက်ညကိုသူနာပြုငှားကာသူနာပြုကိုစောင့်ခိုင်ထားသည် ခိုင်ကရန်ကုန်ကကားရှုပ်သောကြောင့်ထားတို့အိမ်ကကားသမားကိုပဲလာကြိုခိုင်းရသည်
မောင့်ရဲ့တကိုယ်လဲသန့်ရှင်းရေးကိုလဲ အမြဲလုပ်ပေးသည် ခြေသည်းလက်သည်းလဲအမြဲညှပ်ပေးသည်
" မောင် ဘယ်အခြေအနေပဲရောက်လာရောက်လာ ခိုင်မောင့်ဘက်မှာပဲ ရှိနေမှာနော် မောင်ကခိုင့်ကိုသတိမရရင်တောင် ခိုင်တို့အကြောင်းကို မောင်မှတ်မိအောင်ခိုင်နေ့တိုင်းပြောပြမယ်နော်"
ဆိုသောစကားကိုလဲနေ့တိုင်းပြောတော့သည် ထိုင်အချိန်မှာပင် တံခါးခေါက်သံကြားကာလူနာခန်းထဲ ဝင်လာသောသူကိုကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့်ကြည့်ကာ
" ကိုကို "
ဆိုပြီး သူ့အစ်ကိုနားသွားတော့ နောက်ကိုကြည့်ပြီး
" အမေ အမေလဲပါတာလား "
" အမေတင်မဟုတ်ဘူး မမထားပါ ပါတယ် "
" မမထား ဘယ်လိုဖြစ်လို့သုံးယောက်စလုံး "
" ဒီလိုသမီးရေ "
ဆိုပြီး လူနာခန်းရှိSofaပေါ်တွင်လေးယောက်သားစုထိုင်ပြီး
" ခိုင်ကိုကိုနဲ့အန်တီက မမထားအိမ်ရောက်လာကျပြီး ဒီကိုပို့ခိုင်းလို့ပို့ပေးတာ "
ခိုင်အကြည့်တွေက သူ့အစ်ကိုနဲ့အမေဆီရောက်လာကာ
" ကိုကို ခိုင့်ကိုခွင့်လွှတ်ပေးပါနော် ခိုင်မောင့်ကိုမခွဲနိုင်လို့ပါ "
" ကိုကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ် ကိုကိုမန်းလေးရောက်သေးတယ် ရတနာကအကုန်ရှင်းပြတော့ ခိုင့်တို့နှစ်‌ေယာက်အချစ်ကိုလဲကိုကိုနားလည်ပါတယ် သစ်ခက်မောင်ကခိုင်ကိုအသက်နဲ့လဲပြီးကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်လို့ရတနာပြောတော့ ကိုကိုညီမလေးအတွက် ကိုကိုစိတ်ချရပါပြီ "
ဆိုပြီးပြောတော့ ခိုင်လဲသူ့အကိုရင်ခွင်ထဲဝင်ကာ ခိုင်ါအကိုကလဲသူ့ညီမခေါင်းလေးကိုပွက်ပေးနေလေသည်
" ဒါနဲ့ အမေကရော "
" အမေကတော့မပြောနဲ့ မိခိုင်ရေ  သိသိရက်နဲ့နင့်ကိုမြလေးနဲ့လိုက်အောင်အတင်းလွှတ်တာ"
ခိုင်မျက်နှာမှာရွှင်လန်းလာပြီး အပြုံးများလဲအသက်ဝင်လာကာ ထားကတော့ဘေးကနေသာကြည့်နေတော့သည်
" ဒါနဲ့ ငါ့ညီမပြောနေတာကြားပါတယ် သစ်ခက်မောင်နိုးလာလို့ငါ့ညီမကိုမသိရင် ကိုကိုနဲ့တွေ့သွားမယ် "
" အဲ့ကျရင် ညီမလေးချစ်သူအတွက် ကိုကို ကိုပြန်ခုခံရမယ်ထင်တယ် "
" အေး နင်အခုတော့ မ ဘက်လိုက်ပြီးမိုက်ဘက်ပါနေပြီပေါ့"
လေးယောက်သားရီနေကျတော့သည်
ညနေစောင်းနေပြီမို့ခိုင်လဲ ထားတို့နဲ့ပြန်လိုက်ဖို့ပဲစီစဉ်လိုက်တော့သည် ဆရာမကိုလဲ ခိုင်က သေချာမှာနေလေသည် ဆရာမလေးကလဲ စိတ်ချလက်ချသွားပါ လို့ပြောမှ ခိုင်လဲရှက်ရမ်းရမ်းထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်
အိမ်ရောက်တော့ခနနားကာ ရေချိုးပြီးထမင်းစားဖို့ပြင်နေတုန်း ခိုင်ဖုန်းမှဖုန်းလာကာ ကိုင်လိုက်တော့
" Hello ပြောပါရှင့် "
လို့ခိုင်မှပြောတော့ တဖက်ကလဲပြောနေပြီး ခိုင်မျက်နှာကလဲအပြုံးများပြည့်နှက်ကာနား‌ေထာင် နေကာ ထမင်းစားဝိုင်းရှိ ခိုင့်ကိုကိုနှင့်သူ့အမေ ထားတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ကာ
" ဆေးရုံကဖုန်းဆက်တာ မောင် သတိရလာပြီတဲ့ "
" လာ လာ သွားကျမယ် "
ဆိုပြီးအကုန်လုံးအိမ်ရှေ့ထွက်ကာကားဆီသို့ထွက်လာပြီး ဆေးရုံသိူ့အလျင်အမြန်ပင်မောင်းလာခဲ့လိုက်သည်
ဆေးရုံလဲရောက်ရော ကုတင်ဘေးတဖက်တွင် မောင့်ဒယ်ဒီ မာမီနှင်ခိုင်ရပ်နေပြီးကျန်တဖက်တွင် ခိုင့်အကိုနဲ့အမေရပ်နေကာ ထားကမောင်အား
" သမီး သတိရပြီလား "
" မာမီ "
လို့ခေါ်တော့ထားလဲပြုံးကာ
" ဟုတ်တယ် မာမီလေသမီးမာမီ "
ခိုင်လဲသစ်ခက်ကိုကြည့်ပြီး
" နိုစတာကြာပြီလား "
" နည်းနည်းတော့ကြာပြီ"
တခြားဘက်လှည့်သွားကာ
" ဘွား နေကောင်းတယ်နော်"
ခိုင့်အမေကလဲ ခေါင်းလေးငြိမ့်ပြတော့ မောင်လဲပြုံးကာ
" မာမီ ဒယ်ဒီ "
ဆိုပြီး မောင်ကသူ့မာမီနှင့်ဒယ်ဒီကိုဖက်တော့ ခိုင်ကလဲသူ့ကိုအဖက်မလုပ်တာကြောင့်
" မောင် ခိုင့်ကိုမှတ်မိလား "
ခိုင် မေးတဲ့အချိန်မှာ မောင်စဉ်းစားနေတာ ခေါင်းလေးရမ်းပြတော့ ခိုင်လဲမျက်ရည်များတဲလာပြီး ထိုင်အချိန်တွင်ဆရာဝန်နှင့်သူနာပြုလေးဝင်လာကာ
" လူနာကသတိရပြီလား "
" ဟုတ်ကဲ့ "
" အကုန်လုံးကိုသတိရလား "
ဆရာဝန်လဲမေးရော မောင်မှခိုင့်ကိုသေချာကြည့်တော့ ခိုင်ကလဲ မောင့်လက်ကလေးကိုကိုင်ကာ
" မောင် ခိုင်လေ မောင်မမှတ်မိဘူးလား "
ငိုကာမေးတော့ မောင့်ပါးစပ်မှလဲ ခိုင် ခိုင် ဆိုပြီးရွတ်နေတာ ပြန်စဉ်းစားနေသည့်ပုံစံ
" အားးး ခေါင်းကိုက်တယ် "
" နောက်ကျသတိရလာမှာ အခုမှနိုးခါစမို့လို့ အရမ်းမလောပါနဲ့ "ဆရာဝန်လဲပြောတော့ ခိုင့်အကို့မှာ
" သစ်ခက်မောင် ခိုင်ကမင်းချစ်သူလေ မမှတ်မိဘူးလား"
နောက်တခါထပ်စဉ်းစားကာ မောင့်လဲအရင်ကခိုင်နဲ့အတူရှိခဲ့တဲ့အချိန်တွေကိုသတိရကာ
" ခိုင် "
" ခိုင် " ဆိုပြီး ခိုင်ကိုကြည့်ကာလက်လေးနှစ်ဖက်ကိုဆန့်ထုတ်တော့ ခိုင်လဲမောင့်ကိုဖက်လိုက်တော့သည်
ခိုင့်တို့ဖက်နေတာကိုမြင်တော့ သူနာပြုလေးမှာ
" သူတိူ့နှစ်ယောက်ကချစ်သူတွေလား " လို့မေးလိုက်ချိန်မှာ ခိုင်ကမောင့်ကိုဖက်တာကိုခနလွှတ်ပြီး
" တကယ်တော့ "
ခိုင်မှတကယ်တော့ပဲရှိသေးတယ် မောင်ကကြားထဲကနေ
" တကယ်တော့ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကယူတော့မှာပါ"
" အွေးးး" ဆိုပြီးသူနာပြုလေးလဲမောင့်တို့ကိုအားကျနေလေသည် လူနာလဲအကုန်ပြန်မှတ်မိတာကြောင့် ဆရာဝန်လဲပြန်ကာ
" မောင် ဒါကိုကိုလေ "
ခိုင်မှသူ့အကိုကိုလက်ညိုးထိုးကာမိတ်ဆက်ပေးတော့
" မောင်တောင်းပန်ပါတယ် မောင်ကြောင့်အရှက်ရစေခဲ့လို့"
ခိုင့်အကိုကလဲပြုံးကာ ရပါတယ်ယောက်ဖရယ် လို့ပြောတော့ အားလုံးလဲရီနေတော့သည် ခိုင်နဲ့မောငိကတော့အခုထိတယောက်ကိုတယောက်ကြည့်နေက။ချစ်ဝနိုင်ဖြစ်နေကျလေသည်

#ကျော့
အားလုံးဖြစ်စေချင်ကျတဲ့အတိုင်းပေါင်းပေးလိုက်ပြီနော်
နေမကောင်းတဲ့ကြားထဲကရေးပေးတာမို့ ဖတ်ပေးပါအုံး နောက်အပိုင်းတွေကျနည်းနည်းမှောင်မယ်ထင်တယ်🤭😝