0.10

466 29 17
                                        

[[ Unicide ]]

မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပြီး သူစားဖို့ချက်ပြုတ်ပေးနေတဲ့ချစ်ရသူနမ်ဂျွန်း။ ဆော့ဂျင် အနောက်ကနေ နမ်ဂျွန်းခါးကိုဖက်ပြီး ကျောပြင်ပေါ် သူ့မျက်နှာလေးအပ်ထားလိုက်တယ်။

"ဂျွန်းနီး မင်းဘယ်တုန်းက ဟင်းချက်တတ်တာလဲ?"

"ပြောရရင် ချက်တတ်တာမကြာသေးပါဘူး။ IG မှာဟျောင်းတင်ထားတဲ့ Ideal type Post ကိုတွေ့တဲ့အချိန်ကြမှ ကျွန်တော် Cooking Class တက်ပြီး ဟင်းချက်သင်လိုက်တာ"

"ဟင် ငါ့ကြောင့်လား?"

ထိုစကားကိုကြားတဲ့အခါ ဆော့ဂျင်အံ့အားသင့်ပြီး ခေါင်းလေးထောင်ကြည့်လိုက်တယ်။ နမ်ဂျွန်းမှာလည်း သူ့ဘက်လှည့်လာကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ရင်း

"အင်းး ဟျောင်းအတွက်ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်လို့လေ"

"မင်းကတော့ကွာ။ ပိုပြီးချစ်မိအောင်လုပ်နေတော့တာပဲ"

ရှက်သွေးဖြာသွားတဲ့ဆော့ဂျင်က အပြုံးလေးနှင့်နမ်ဂျွန်းကို ပိုတိုးလို့ဖက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲမှီထားလိုက်တယ်။

"ဟျောင်းအချစ်တွေကိုလိုချင်မှတော့ ကျွန်တော်ကကြိုးစားရမှာပေါ့"

"ဟုတ်တာပေါ့။ ငါ့အချစ် မင်းကတကယ်တော်တဲ့ယောကျာ်းကောင်းပဲ။ ငါ့အတွက် အပင်ပန်းခံပြီးပညာတွေသင်ထားမှတော့ ငါကလည်းပြန်ဆုချရမှာပေါ့"

ပေးမဲ့ဆုမှာ တခြားအရာပစ္စည်းမဟုတ်တာကြောင့် ဆော့ဂျင်မျက်နှာလေးက ခပ်ရဲရဲ။ အပြောအဆိုအပြုအမူလေးတွေမှာ မခို့တရို့ရှက်ပြုံးလေးတွေနှင့်။

"wow! ဘာဆုများလဲနော်။ ကျွန်တော်ဘာများရမှာလဲ?"

မသိသလိုမေးလိုက်ပေမဲ့လည်း နမ်ဂျွန်းအတွေးထဲအရင်နေရာယူလာတာက မတွေးသင့်မတွေးအပ်တဲ့အရာပင်။ သေချာပေါက် သူတွေးသလိုပဲဖြစ်နေမယ်မလား။

"အခန်းထဲကြရင် သိလိမ့်မယ်။ လာ အခန်းထဲသွားရအောင်"

ဆော့ဂျင်က နမ်ဂျွန်းလက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲပြီး ထိုသို့ဆိုလာတော့ နမ်ဂျွန်းအတွေးနဲ့ထပ်တူကျလာတာကြောင့်ပြုံးမိချင်သွားတယ်။ သို့ပေမဲ့ နားမလည်သည့်အလားသူရုပ်ပြန်တည်လိုက်ပြီး

MOOD : YOUWhere stories live. Discover now