YARALASAR(Kitap Oldu)

Özel Bölüm

Ecrin'e baktıkça aklımdan geçen tek şey asla çocuk yapmamaktı. Dokuz aylık hamile olduğu için bugün yarın doğuracaktı ama tüm bu süreçte bize de dokuz doğurtmuştu. Biz Alaz'la evlendikten kısa süre sonra Ecrin ve Kuzey'de evlenmişti. Ben itinayla çocuk fikrinden kaçarken Ecrin anne olmayı sorun etmemişti. Bizim canımızı sıkmadığı sürece istediği kadar çocuk doğursun ama bunu da yapmıyordu.

Hamilelik hormonlarından dolayı her defasında gerekli gereksiz şeyleri kafaya takıp tüm hıncını bizden çıkartıyordu. Niye onu hamile bırakan bizmişiz gibi davranıyordu ki! Ecrin normalde de duygusal bir kadındı ama hamile kaldığından beri eskisinden daha çok duygusallaşmıştı. Kuzey karısını biraz neşelendirmek için bizim ekibi akşam yemeğine çıkartmıştı. Gebeliğinin son günlerinde olduğu için tüm arkadaşlarını etrafında görmek Ecrin'e iyi gelebilirdi.

Kuzey onun moralini yükseltmek için şehrin en lüks mekanlarından birinde yer ayırtmıştı. Hepimiz arabalardan indiğimizde saat akşamın sekiziydi. Ecrin kocaman karnıyla yürümekten zorlandığı için Kuzey'in kolunda ilerliyordu. Naz ise girdiğimiz mekânın lüks tasarımına bakıp etrafına hayran bakışları atmakla meşguldü. Hep olduğu gibi Yiğit'te yine Efe'yle uğraşıyordu. Hakan'la hepsinin arkasından yürürken bizde her zamanki gibi onların dedikodusunu yapıyorduk.

Hakan bana önde giden Kuzey ve Ecrin'i gösterip canımı sıkmaya başlamıştı. "Sizden sonra evlendiler ama sizden önce anne ve baba olacaklar. Bu hiç zoruna gitmiyor mu?"

"Zoruma giden tek şey son dokuz aydır köle gibi Koreli'ye çalışmamız." Bir temizlikçi tutmak yerine dün bana evinin camlarını sildirdiğini hatırlayınca kaşlarımı çattım. "Onun saçını başını yolmak için doğurmasını bekliyorum. Sanki benim çocuğuma hamileymiş gibi istekleri hiç bitmiyor."

Hakan ne hatırladıysa abartılı bir şekilde yüzünü buruşturdu. "Geçen hafta ciddi bir toplantının ortasındaydım ama önceden arayıp randevu bile oluşturmadan bir anda ofisime daldı."

Elimi kaldırıp yanımda yürüyen dangalağın ense köküne bir tane geçirdim. "Arkadaşıyla görüşmek için önceden randevu mu oluşturacak?"

Ensesine çok sert vurduğum için acıyla inleyerek benden uzaklaşmak için yana doğru bir adım attı. "O gelmeden önce kaçmak için zamanım olmalı. Bu yüzden asistanımdan randevu almasını istiyorum," diye sızlandığında kendimi tutamayıp gülmeye başladım. Son günlerde hepimiz köşe bucak Koreliden saklanıyorduk çünkü hamileliği gerçekten çekilir gibi değildi.

"Asistan demişken..." Aklıma gelenlerle meraklı bakışlarımı ona çıkarttım. "Dedemin söylediğine göre son asistanını da kaçırtmışsın. Oğlum senin bu asistanlarla ne alıp veremediğin var?" Hiçbir asistan Hakan'a bir aydan fazla dayanmıyordu.

Volkan Sarmaşık, yani dedem ne kadar ısrar etse de ilerde bana kalacak olan o şirkette çalışmaya başlamamıştım. Ben enerjisi yüksek hareketli biriydim, bu yüzden iş hayatının sıkıcı dinamiği pek bana göre değildi. Paraya ihtiyacım olmadığı için kendimi ofis hayatıyla cezalandırmak istemiyordum. Kocam zengindi, aynı şekilde babam ve annemde çok zengindi.

Allah korusun ama dedem öldüğünde bile sahip olduğu her şey ben ve anneme kalacaktı. Demek istediğim anne baba ve kocadan yana zengindim bu yüzden hiç çalışmasam bile kalan hayatım lüks içinde geçecekti. Durum böyleyken ne diye kalan hayatımı daha fazlası için çalışmakla geçireyim ki? Etrafımdaki insanların bir türlü anlamadığı şey şuydu, ben ne çalışmak istiyordum ne de kocam gibi ajan olmak istiyordum.

Tüm hayatım sokaklarda karnımı doyuracak parayı kazanmakla geçmişti. Kendimi bildim bileli iki kuruşun hesabını yapmış, çöplerde yemek atıkları toplamış ve başımı sokacak sıcak bir evin özlemiyle yanıp tutuşmuştum. Geçmişimde sayısız suça karıştığım için hep saklanarak ve mücadele ederek yaşamıştım. Bu tembelliğimin nedeni tam olarak buydu çünkü artık bir şeyler için çalışıp koşturmak yerine hayatın tadını çıkartmak istiyordum.