6 YIL ÖNCE
Sabah kalktım. Aklıma dünkü adam geldi. İnanılmaz daha adamın adını bile bilmiyordum. Ama ona kendimi yine de borçlu hissediyordum. Kahvaltı yapmadım. Zaten erken kalkmıştım. Giyinip hemen evden çıktım. Bir pastaneden 2 poğaça aldım. Ve sonra dünkü adamın yolunu tuttum. Evi güzeldi. Bunu yeni farketmiştim. Sonra yavaşça kapıyı çaldım. Biraz beklemek zorunda kaldım. Belki kalkmamıştı. Belkide ayağı kötüydü. Sonra vazgeçtim. Tam gideceğim sırada kapı açıldı. O adam kapıdaydı. Tipine bakınca gülmeden yapamadım. Yeni kalkmıştı. Saçları dağınıktı. Gözleri kapanacak gibiydi. Sonra ciddileştim.
-İçeri almayacak mısın?
Şaşkın bir biçimde bana baktı. Sanırım ilk tanıyamadı. Sonra
-Polis olan kız değil misin sen hani dün bana çarpan? Noldu vicdanın mı rahat etmedi. Sinirlendim. Suratımı beş karış görünce galiba üzüldü. Yada üzüldü gibi baktı.
-Özür dilerim. Bir bayanla konuşmayı beceremem. Buyur gel içeri dedi. Bende hemen suları koyuverdim. -Adım Zuhal polis olan kadın değil ya seninkisi ne?
-Baran
-Tanıştığımıza sevindim Baran. Dün için özür dilerim. Yemek için poğaça getirdim.
-Sağol. Ve dün dediğin gibi suç bende.
-Neden o kadar hızlı koşuyordun? Benim yerime daha hızlı bir araç olsaydı. Bu kadar kolay kurtulamazdın.
-Haklısın ama işe geç kalıyordum.
-Aaaa is demişken geç kaldım. Beni niye oyalıyorsun. Dedim. Tam kapıya yonelirken bana teşekkürler dedi. O sırada gözlerine baktım. Ve o sırada bütün her şeyi unuttum. Garip bir histi bu. Hiç hissettmediğim bir histi. Bana o kadar içten bakmıştı ki gözlerimi ondan alamadım. Sonra olayı çakmaması için
-Şey ben bana ulaşmak istersin diye numaramı vereyim. Dedim. Gülümsedi. Mutlu olmuştum. Çok mutlu olmuştum.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
HOŞCAKAL
Misterio / SuspensoYaşam insanın algılayamayacağı bir boşluk bence...İşte bu boşlukta kaybolan dostlarıma en büyük vedam
