"ဒါေလးကိုမွန္မွန္လိမ္းေပးေနာ္...ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေျခေထာက္ကအရမ္းကိုက္လာခဲလာရင္ ဒါေလးတစ္လုံးေလာက္ေသာက္ေပး.."
ေဒါက္တာရွင္မင္းဆက္ကေတာ့ လုပ္ေပးစရာရွိတာေတြကိုသာ ဆက္ၿပီးလုပ္ေပးလို႔ေန၏။ ျမမွာေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲကမယိုးမယြေဝဒနာကို အနိုင္နိုင္ဖုံးဖိေနရပါရဲ႕။
"ဪ..ျမ...ဒါကေတာ့ ျမေဆးေသာက္ၿပီးရင္ငုံထားဖို႔..."
လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ သၾကားလုံးဝါဝါေလးေၾကာင့္ ျမမွာမ်က္ရည္ပင္ဝဲရ၏။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဆးဆိုလွ်င္သိပ္ေၾကာက္တတ္တဲ့ျမကို ဆက္က အဲ့ဒီလိုပဲ ေဆးေသာက္ၿပီးတိုင္း သၾကားလုံးေလးတစ္လုံးေကြၽးေနၾကေလ။
"ဆက္...နင္ဟာ....ၿပီးၿပီမလား...ငါျပန္ေတာ့မယ္...ေဆးဖိုးဘယ္ေလာက္က်လဲ..."
ျမလည္း မ်က္ဝန္းအိမ္ထဲမွ မ်က္ရည္စေတြကို ပုတ္ခတ္ထုတ္ကာ အနိုင္နိုင္ဖုံးဖိေနရ၏။ အခ်စ္ဦးဆိုသည္ တန္ခိုးႀကီးလွပါေပစြ။
"ျမမို႔လို႔..ေပးစရာမလိုပါဘူး...တကယ္လို႔ျမကအရမ္းေပးခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း...၁၅၀၀သာေပးခဲ့..ဟုတ္ၿပီလား..."
"ေရာ့..အဲ့မွာ၅၀၀၀...ျပန္မအမ္းနဲ႕ေတာ့..."
ျမလည္း ပိုက္ဆံအိတ္ထဲအေသးဆုံးပါလာတဲ့ ၅၀၀၀တန္တစ္႐ြက္ကိုထုတ္ေပးကာ လူနာခုတင္ေပၚကဆင္းလိုက္ေတာ့၏။
"ဟိတ္...ငါေျပာတာဒီလို၁၅၀၀မဟုတ္မွန္းျမသိပါတယ္..."
ျမရဲ႕လက္ေကာက္ဝတ္ျဖဴျဖဴေလးကိုလွမ္းဆြဲၿပီး ၅၀၀၀တန္ေလးကို အတင္းျပန္ထည့္ေပးလိုက္ေသး၏။ ျမဆီကတုန့္ျပန္လာေသာ မ်က္ေစာင္းေလးတစ္ခ်က္ကိုသာ ေဆးကုသခအျဖစ္ သူအျမတ္တနိုးသိမ္းထားလိုက္ေလသည္။
"ငါ့ရဲ႕ျမက ဒီလိုမ်က္ေစာင္းေလးထိုးေနတာေတာင္သိပ္လွတာပဲ..."
ဤေရ႐ြတ္သံကို အခန္းထဲမွထြက္သြားၿပီျဖစ္ေသာ ျမဴႏွင့္ျမတို႔ကေတာ့ ၾကားမၾကားမသိ။ ဂ်ဴတီကုတ္အျဖဴေရာင္ေလးႏွင့္ ေဒါက္တာမမကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ၿပဳံး၍က်န္ေနခဲ့ေလေတာ့သည္။
________________________
"ဪ...ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔..တို႔ရဲ႕ျမဴခိုးေလးျဖစ္ေနတာကိုး..."
YOU ARE READING
မြကြေးမုံ
Romantiek[Unicode] အို...မြကတော့ မှန်တစ်ချပ်ပဲ.. ကိုယ့်ကိုမဲ့ပြတဲ့ ဘယ်မျက်နှာကိုမှ ပြန်ပြုံးပြမှာမဟုတ်ဘူး... Mya Kyay Mone [Zawgyi] အို...ျမကေတာ့ မွန္တစ္ခ်ပ္ပဲ.. ကိုယ့္ကိုမဲ့ျပတဲ့ ဘယ္မ်က္ႏွာကိုမွ ျပန္ၿပဳံးျပမွာမဟုတ္ဘူး... Mya Kyay...
